Μπορούν να δουλέψουν τα εργοστάσια χωρίς βιομήχανους;

Σε πρόσφατη συνεδρίαση της  Διυπουργικής Επιτροπής για τη βιομηχανική πολιτική, στην οποία συμμετείχαν οι υπουργοί Ανάπτυξης, Οικονομικών, Περιβάλλοντος, Εργασίας και ο πρόεδρος του ΣΕΒ Δ. Δασκαλόπουλος ο υπουργός Ανάπτυξης Κ. Χατζηδάκης μετά το τέλος της σύσκεψης ανέφερε χαρακτηριστικά: «….Η βιομηχανία για πολλά χρόνια στον τόπο μας είχε ενοχοποιηθεί… είναι ξεκάθαρο ότι δεν μπορεί να υπάρξουν εργαζόμενοι χωρίς εργοδότες. Βιομηχανία σημαίνει απασχόληση». Και όλα αυτά όταν η ανεργία έχει ξεπεράσει τους 1.500.000, όταν οι «τυχεροί» που έχουν ακόμη εργασία πληρώνονται με μισθούς «πείνας» (όποτε πληρώνονται και αυτούς), με εργασιακές σχέσεις «ζούγκλας», όταν από την άλλη η καπιταλιστική κερδοφορία (ακόμη και σε περιόδους κρίσης του συστήματος) γνωρίζει «ιστορικά ρεκόρ». Ας μπούμε όμως στην ουσία των δηλώσεων του υπουργού (που έγιναν σε μία συνεδρίαση που είχε ως στόχο τη χορήγηση και άλλων προνομίων στους βιομήχανους)

Πρόκειται για ένα συνειδητό ψέμα, ένα ιδεολόγημα της άρχουσας τάξης και των πολιτικών της εκπροσώπων που στόχο έχει την υπεράσπιση των ξεπερασμένων ιστορικά κεφαλαιοκρατικών σχέσεων παραγωγής, την απόκρυψη της εκμεταλλευτικής τους φύσης και την καλλιέργεια στη συνείδηση των εργαζόμενων της αντίληψης των «κοινωνικών εταίρων» και της ταξικής συνεργασίας. Ας δούμε ορισμένες πλευρές τους όλου ζητήματος:

1.Οι εργάτες και οι βιομήχανοι μπορεί να «συνυπάρχουν» στο εργοστάσιο αλλά:

α. Έχουν άλλη θέση στο ιστορικά καθορισμένο σύστημα της παραγωγής. Οι βιομήχανοι είναι οι εκμεταλλευτές και οι εργάτες είναι οι εκμεταλλευόμενοι.

β. Έχουν άλλη σχέση με τα μέσα παραγωγής. Οι εργάτες έχουν μόνο τα χέρια τους, οι βιομήχανοι είναι οι κάτοχοι των μέσων παραγωγής.

γ. Έχουν άλλο ρόλο στην κοινωνική οργάνωση της εργασίας. Οι εργάτες είναι εκτελεστικά όργανα, οι βιομήχανοι διευθυντικά στελέχη της παραγωγής

δ. Με βάση τα παραπάνω με διαφορετικό τρόπο και φυσικά σε διαφορετικό μέγεθος, ιδιοποιούνται τον παραγόμενο κοινωνικό πλούτο. Οι εργάτες παίρνουν ένα μικρό κομμάτι, ενώ οι βιομήχανοι την μερίδα του λέοντος. Με βάση τα παραπάνω βγαίνει το συμπέρασμα ότι στο καπιταλιστικό σύστημα  εργάτες και βιομήχανοι ανήκουν σε διαφορετικές τάξεις, αποτελούν του δύο πόλους της ασυμφιλίωτης αντίθεσης κεφαλαίου-εργασίας.

2. Ιστορικά έχει αποδειχτεί ότι οι ιδιοκτήτες των επιχειρήσεων σταμάτησαν να συμμετέχουν στην παραγωγική διαδικασία από τον καιρό που εμφανίστηκε η λεγόμενη μετοχική εταιρία, αφού «στις μετοχικές εταιρίες η λειτουργία είναι χωρισμένη από την ιδιοκτησία του κεφαλαίου, επομένως και η εργασία είναι εντελώς χωρισμένη από την ιδιοκτησία στα μέσα παραγωγής και την υπερεργασία»(Κ. Μαρξ Κεφάλαιο 3ος τόμος). Η παρουσία τους στην παραγωγική διαδικασία έχει γίνει τελείως περιττή και γι’ αυτό και μόνο το λόγο η παραγωγική διαδικασία συνεχίζεται και χωρίς αυτούς. Η μόνη τους «δουλιά» είναι να τσεπώνουν την υπεραξία από τους τίτλους ιδιοκτησίας που τους δίνουν μερίσματα από τα κέρδη.

3. Η οικοδόμηση του σοσιαλισμού σε μίας σειρά χώρες απέδειξε έμπρακτα ότι τα εργοστάσια μπορούν και μάλιστα με θεαματικά αποτελέσματα σε όλους τους τομείς, να δουλέψουν μόνο με τους εργαζόμενους, χωρίς τους ιδιοκτήτες τους. Ο σοσιαλισμός στις χώρες αυτές έλυσε τη βασική αντίθεση κεφάλαιο-εργασία, προς όφελος της εργατικής τάξης, προχώρησε στην κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής, κατάργησε την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο και εγκαθίδρυσε την πολιτική –οικονομική εξουσία της εργατικής τάξης και των συμμάχων της. Στο πλαίσιο της σοσιαλιστικής οικοδόμησης και της σχεδιασμένης οικονομίας σκοπός της παραγωγής δεν είναι η κερδοφορία των καπιταλιστών αλλά η κάλυψη των ολοένα και αυξανόμενων αναγκών του λαού. Η επιμέρους κοινωνικοποιημένη μονάδα-εργοστάσιο είναι οργανικό τμήμα του κλαδικού και περιφερειακού σχεδιασμού, δε λειτουργεί αυτόνομα με όρους αγοράς, δεν ανταγωνίζεται, αλλά συνδέεται μέσω του κεντρικού σχεδιασμού με τις ανάγκες όλης της κοινωνίας.

4. Το ξεπέρασμα παρόμοιων «αγοραίων» και ταυτόχρονα αντιεπιστημονικών αντιλήψεων είναι απαραίτητη προϋπόθεση για την απελευθέρωση της εργατικής τάξης. Για να μετατραπεί η εργατική τάξη σε «τάξη για τον εαυτό της», σε τάξη που έχει συνείδηση του ιστορικού της ρόλου, σε τάξη που παλεύει για την επαναστατική ανατροπή των καπιταλιστικών σχέσεων παραγωγής και την οικοδόμηση των σοσιαλιστικών-κομμουνιστικών σχέσεων παραγωγής. Και προς αυτή την κατεύθυνση το σύνθημα που ακούγεται στις εργατικές-λαϊκές κινητοποιήσεις «Χωρίς εσένα γρανάζι δεν γυρνά/ εργάτη μπορείς χωρίς αφεντικά» αποκτά ξεχωριστή σημασία!

Προηγούμενο άρθρο

Χειροτερεύει η κατάσταση στην Υγεία! Και εμείς τι κάνουμε;

Επόμενο άρθρο

Έτσι αντιμετωπίζουν τα «περήφανα γηρατειά»!