«Νόμισμα» εμπλοκής

Εφησυχασμό εναλλάξ με «πανικό» και μηνύματα «τα κεφάλια μέσα» σπέρνουν κυβέρνηση και αστικά επιτελεία για τις μεγάλες οικονομικές συνέπειες από τον πόλεμο των ΗΠΑ - Ισραήλ στο Ιράν. Μιλάνε για το «κακό που μας βρήκε», λες και δεν ξέρουν τίποτα για το νέο ιμπεριαλιστικό έγκλημα. Όμως η κυβέρνηση είναι συνένοχη, επειδή είναι στήριγμα στα ευρωατλαντικά σχέδια που σπέρνουν τον πόλεμο στη Μέση Ανατολή.

Σε αυτόν τον πόλεμο είναι χωμένη με τα μπούνια για τα συμφέροντα της αστικής τάξης, που βλέπει μεγάλες ευκαιρίες για νέα κέρδη, με τις φρεγάτες και τα όπλα του αστικού κράτους «σημαιοφόρους» σε νέες «σταυροφορίες κερδών», από την Ουκρανία έως τη Γάζα και τα Στενά του Ορμούζ.

Για μια ακόμα φορά επιβεβαιώνεται ότι όλα όσα προβάλλονται ως «εθνικοί στόχοι» της αστικής τάξης - όπως το να γίνει η χώρα «κόμβος» Ενέργειας και εμπορευμάτων προς την ΕΕ, να αποτελέσει «αιχμή του δόρατος» για τον αμερικάνικο ενεργειακό σχεδιασμό, να «αναβαθμιστεί» στον «διεθνή χάρτη των επενδύσεων» κ.ο.κ. - περνάνε μέσα από την ενεργότερη εμπλοκή στα ευρωατλαντικά σχέδια που κάνουν τον λαό στόχο των ανταγωνισμών και φέρνουν μαζί τους κλιμάκωση της αντιλαϊκής επίθεσης, με νέα πλήγματα στο εισόδημα, ένταση της εκμετάλλευσης κ.τ.λ.

Το αποδεικνύουν τα «θανατόχαρτα» που δίνουν στους ναυτικούς οι εφοπλιστές για να παίξουν «οικειοθελώς» το κεφάλι τους «κορόνα» - «γράμματα» για τα κέρδη. Το επιβεβαιώνουν οι «νουθεσίες» σε μεγάλους χώρους δουλειάς, το «μαστίγιο» του «έχουμε πόλεμο» και το «καρότο» του «έχουμε ευκαιρίες» που οργιάζουν. Η εντατικοποίηση και το χτύπημα δικαιωμάτων, πότε «για να καλυφθούν οι απώλειες» και πότε «για να βγουν οι παραγγελίες». Οι «ανησυχίες» μεγαλοξενοδόχων και τουρ οπερέιτορ, που επιχειρούν να «μεταδώσουν» στους χιλιάδες ξενοδοχοϋπαλλήλους.

Την ίδια ώρα, η πανάκριβη Ενέργεια και τα απλησίαστα καύσιμα είναι η «άλλη όψη» της εμπλοκής στον ενεργειακό πόλεμο ΗΠΑ - ΕΕ - Ρωσίας, αλλά και της πολιτικής της «απελευθέρωσης» που υλοποίησαν όλες οι κυβερνήσεις και η σημερινή. Πολιτική που εγγυάται την ενεργειακή «ανασφάλεια» για τον λαό, με την εξάρτηση από το πανάκριβο LNG, την εγκατάλειψη των εγχώριων ενεργειακών πηγών, όπως του λιγνίτη, την παράδοσή τους σε μονοπώλια, όπως στη «Chevron».

Η εκτίναξη του πληθωρισμού και των τιμών τροφίμων και ειδών πρώτης ανάγκης αποτελεί άλλη μια όψη της πολιτικής στήριξης των επιχειρηματικών ομίλων, των μεγαλοεξαγωγέων και μεγαλεμπόρων, του τσακίσματος των βιοπαλαιστών αγροτών και βέβαια της «λειτουργίας της αγοράς». Οι «κίνδυνοι από την πορεία του τουρισμού» είναι η άλλη όψη της «μονοκαλλιέργειας» και της εξωστρέφειάς του.

Γι' αυτό καμία αξία δεν πρέπει να δίνει ο λαός στις διαβεβαιώσεις της κυβέρνησης και των αστικών επιτελείων, ούτε για τη «θωρακισμένη οικονομία», ούτε για τα «pass» της κοροϊδίας και τα «καλάθια καπαμά» που λένε ότι θα επιστρατεύσουν. Τα «όπλα» τους δεν μπορούν να λύσουν το πρόβλημα (αντίθετα, κάθε «φάρμακο» που επιστρατεύουν για την καπιταλιστική οικονομία επιτείνει τα αδιέξοδά της) και ταυτόχρονα είναι όπλα του κεφαλαίου κολλημένα στον κρόταφο του λαού.

Τα μέτρα αυτά σημαίνουν εγγυημένους «τζίρους» και στήριξη της κερδοφορίας των ομίλων που δίνονται από την άλλη τσέπη του λαού, επιδοτούν την αύξηση των τιμών. «Στήριξη στα όρια των δημοσιονομικών αντοχών» σημαίνει ψίχουλα και νέες περικοπές από τις λαϊκές ανάγκες, για να δίνουν εκατοντάδες εκατομμύρια σε αποστολές εκτός συνόρων και πολεμικά μέσα για το ΝΑΤΟ.

Επιχειρηματικοί όμιλοι και λαός δεν βρίσκονται πουθενά «στην ίδια βάρκα». Για να ανασάνει ο λαός, πρέπει να χάσει το κεφάλαιο. Σε κάθε χώρο δουλειάς και γειτονιά, σε κάθε πανεπιστήμιο, είναι ώρα να δυναμώσει ο αγώνας, με προμετωπίδα «καμία θυσία για τα κέρδη και τους πολέμους του κεφαλαίου». Για να μην πληρώσουν οι εργαζόμενοι τις συνέπειες της πολεμικής εμπλοκής, για ουσιαστικά μέτρα ανακούφισης, αυξήσεις στους μισθούς, πλήρη και πραγματική επαναφορά των Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας.

Να μπουν ακόμα περισσότεροι στη μάχη για έξοδο της Ελλάδας από τον πόλεμο και απεμπλοκή από τους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς, αποδέσμευση από το ΝΑΤΟ και την ΕΕ, με τον λαό στο τιμόνι της εξουσίας και με σχέσεις αμοιβαίου οφέλους και αλληλεγγύης με τους άλλους λαούς.

Το άρθρο αυτό αναδημοσιεύεται από την στήλη «Η Άποψή μας» του Ριζοσπάστη της Τετάρτης 11 Μάρτη 2026.

Προηγούμενο άρθρο

1 στους 4

Επόμενο άρθρο

Τόσο απλά, τόσο ... πατριωτικά!