Πανηγύρια

Την ίδια ώρα που η κυβέρνηση πανηγυρίζει για τους υψηλούς ρυθμούς ανάπτυξης στο πρώτο εξάμηνο του έτους, οι εργαζόμενοι μετά βίας κρατάνε το κεφάλι «πάνω απ' το νερό», από την καθήλωση των μισθών πείνας, τη συνέχιση της φοροληστείας, την ακρίβεια που χτυπάει «κόκκινο» και λιανίζει το λαϊκό εισόδημα.

Δεν πρόκειται για κάποιο «παράδοξο» αλλά για μια ακόμα μεγάλη απόδειξη για το τι έχει να περιμένει ο λαός από την καπιταλιστική ανάκαμψη: Νέα βάρη και πάλι στην πλάτη του, όπως φορτώθηκε και όλο το προηγούμενο διάστημα τα σπασμένα της καπιταλιστικής κρίσης.

Αρκεί να σκεφτούμε τι μεσολάβησε από πέρυσι τέτοια εποχή, για να μπορούν να πανηγυρίζουν σήμερα η κυβέρνηση, τα άλλα αστικά κόμματα και επιτελεία: «Ενέσεις» δισ. για τους επιχειρηματικούς ομίλους, απανωτές επιδοτήσεις, φοροαπαλλαγές και προνόμια πάνω στα προνόμια, «αναπτυξιακοί» νόμοι με κάθε είδους διευκολύνσεις για τους «επενδυτές».

Και πάνω απ' όλα, δεκάδες «έκτακτα» αντεργατικά νομοθετήματα που ήρθαν για να μείνουν, με «κορωνίδα» το τερατούργημα Χατζηδάκη για την κατάργηση του 8ωρου, τις απλήρωτες υπερωρίες, την προσπάθεια να μπει στον πάγο η συνδικαλιστική οργάνωση και δράση, να χτυπηθεί το βασικό όπλο των εργαζομένων, το δικαίωμα στην απεργία.

Αλλά και το νομοσχέδιο για την ιδιωτικοποίηση της Επικουρικής Ασφάλισης, που εξασφαλίζει «ρεγάλο» δισ. στους επιχειρηματικούς ομίλους και «σίγουρα» γηρατειά στη φτώχεια για τη νέα γενιά, μετά από μια ζωή περιπλάνησης ανάμεσα στην ανεργία και στη δουλειά χωρίς δικαιώματα.

Η σχετική ανάκαμψη της οικονομίας προβάλλεται τώρα από την κυβέρνηση και τα επιτελεία της ως το «σημείο καμπής», για να απολαύσουν τάχα οι εργαζόμενοι ορισμένα μέτρα ανακούφισης, όπως τους υπόσχονται ενόψει ΔΕΘ, τώρα που η οικονομία «βρίσκει ξανά τον δρόμο της».

Ομως, οι εργαζόμενοι και τα λαϊκά στρώματα δεν πρέπει να πέσουν στην παγίδα της προσμονής και των κάλπικων προσδοκιών. Η ΝΔ, η ΕΕ, τα άλλα αστικά κόμματα έχουν ήδη «ραμμένο κουστούμι» για τον λαό, με το κοινό «κυβερνητικό» πρόγραμμα. Είναι το σχέδιο για την καπιταλιστική ανάπτυξη, όπως εξειδικεύεται στο «Εθνικό Σχέδιο Ανάκαμψης» και χρηματοδοτείται από το αντίστοιχο ευρωπαϊκό ταμείο.

Τα πακέτα δισ. για τους επιχειρηματικούς ομίλους, που θα εφορμούν στα «πράσινα» και «ψηφιακά» πεδία κερδοφορίας, θα πληρώνονται από τον λαό «τοις μετρητοίς», με τον ίδιο να σηκώνει πάνω από το 95% του βάρους των έμμεσων και άμεσων φόρων, να βυθίζεται πιο βαθιά στην ενεργειακή φτώχεια, να φορτώνεται νέα χαράτσια για τα απλησίαστα «πράσινα» εμπορεύματα.

Τα προαπαιτούμενα για τις εκταμιεύσεις από το Ταμείο Ανάκαμψης, που θα καταλήγουν στα σαγόνια των μονοπωλίων, αποτελούνται από αλλεπάλληλους κύκλους αντεργατικών - αντιλαϊκών μέτρων, από αναδιαρθρώσεις που φτιάχνουν ένα κράτος ακόμα πιο «φιλικό» στους επενδυτές και γι' αυτό ακόμα πιο εχθρικό στις ανάγκες του λαού, σε Υγεία, Πρόνοια, Παιδεία, έργα και υποδομές για την προστασία της ζωής του, του περιβάλλοντος.

Τα πακέτα στήριξης του κεφαλαίου και τις επενδύσεις στην «πράσινη» ανάπτυξη θα συνεχίσει να τα πληρώνει ο λαός με την εκτίναξη της ακρίβειας και τις ανατιμήσεις στο ρεύμα και στα άλλα προϊόντα πλατιάς κατανάλωσης.

Η σημερινή «χαλάρωση» της δημοσιονομικής πολιτικής, που γίνεται για να στηριχτεί απλόχερα το κεφάλαιο, θα πληρωθεί στην αμέσως επόμενη στροφή με «σφίξιμο», με νέες περικοπές και δημοσιονομικά μέτρα, για να συγκρατηθούν τα κρατικά χρέη και ελλείμματα.

Κάθε συνταγή της αστικής διαχείρισης που παρουσιάζεται ως «φάρμακο» για τα αδιέξοδα του συστήματος, στην πραγματικότητα τα αναπαράγει, φορτώνοντας - σε κάθε εκδοχή - με νέα βάρη τον λαό, που έχει γίνει πολλές φορές στο ίδιο έργο θεατής.

Γι' αυτό μπορεί και πρέπει να αξιοποιήσει την πείρα του: Καπιταλιστική ανάπτυξη «για όλους» ούτε υπήρξε ούτε πρόκειται να υπάρξει. Ο δρόμος για να ικανοποιηθούν οι δικές του ανάγκες περνάει μέσα από την οργάνωση, τη σύγκρουση με τη στρατηγική του κεφαλαίου, την ίδια την εξουσία του.