Περί "παλινόρθωσης"

Παλινόρθωση θηλυκό: Ενέργεια και το αποτέλεσμα του παλινορθώνω. Η επαναφορά στην όρθια ή στην αρχική θέση. Η επιστροφή ενός έκπτωτου μονάρχη ή δυναστείας στο θρόνο.(Από τα λεξικά)
Κατά τη διάρκεια της ομιλίας του στην Κ.Ε του ΣΥΡΙΖΑ ο Α. Τσίπρας ανάμεσα στα άλλα τόνισε: «…Στο τέλος της τετραετίας, το ερχόμενο φθινόπωρο, έχουμε να δώσουμε τη μητέρα των μαχών, τις εθνικές εκλογές….θα βρούμε μπροστά μας όλες τις γερασμένες δυνάμεις της παλιάς Ελλάδας. Αδίστακτες και διψασμένες για την παλινόρθωση…».
Προφανώς ο κύριος πρωθυπουργός δεν αγνοεί τη σημασία αλλά και βαρύτητα της λέξης παλινόρθωση. Απλά η χρησιμοποίηση της αποσκοπεί να δώσει έμφαση στο προπαγανδιστικό οπλοστάσιο της κυβέρνησης, όπως παλιότερα η αντιπαράθεση ΠΑΣΟΚ – Ν.Δ που από τη μεριά του πρώτου χαρακτηριζόταν ως σύγκρουση μεταξύ «φωτός και σκοταδιού».
Ας δούμε όμως ορισμένες πλευρές:
-Χαρακτηρίζει συλλήβδην τους πολιτικούς του αντιπάλους ως «γερασμένες δυνάμεις» και εκπρόσωπους της «παλιάς Ελλάδας». Σίγουρα το ΚΚΕ είναι το πιο παλιό κόμμα όμως κάθε άλλο παρά «γερασμένο» είναι παρά τα 100 χρόνια του. Είναι ο εκφραστής του πραγματικού νέου, του σοσιαλισμού-κομμουνισμού της «νιότης του κόσμου», απέναντι στο γερασμένο και σάπιο καπιταλισμό. Όσο δε αφορά τα αστικά κόμματα εκεί έχει δίκιο γιατί αυτά, όπως και ο ΣΥΡΙΖΑ είναι εκφραστές του παλιού του ιστορικά ξεπερασμένου κοινωνικά…
-Η λέξη παλινόρθωση αφορά κυρίως ουσιαστική – ριζική κοινωνική ή πολιτική αλλαγή (π.χ παλινόρθωση μοναρχίας, καπιταλιστική παλινόρθωση). Εδώ αν χάσει π.χ ο ΣΥΡΙΖΑ την κυβερνητική εξουσία δεν θα σημαίνει ασφαλώς κάτι τέτοιο. Απλά θα έχουμε αλλαγή (αντιλαϊκού) διαχειριστή του συστήματος και όχι αλλαγή του συστήματος ή της γενικότερα ακολουθούμενης πολιτικής.

-Με την ομιλία του προσπάθησε να καλλιεργήσει αυταπάτες και να ορθώσει τεχνητά τείχη απέναντι σε όμορες ουσιαστικά πολιτικά-ιδεολογικά δυνάμεις, χωρίς όμως ούτε και φραστικά να παρουσιάσει κάτι διαφορετικό από αυτές. Έτσι για παράδειγμα έκανε λόγο για «νέα εποχή» χωρίς όμως αυτή να περιλαμβάνει αυτή π.χ αναπλήρωση των απωλειών , την κατάργηση των εκατοντάδων «μνημονικών νόμων», το σταμάτημα της πρόσδεσης στους σχεδιασμού του ΝΑΤΟ στην περιοχή κ.α .
– Η αντιπαράθεση μεταξύ των «ομοτράπεζων» στα σαλόνια της Ε.Ε του ΝΑΤΟ, του ΣΕΒ προφανώς και δεν πρέπει να αφορά το λαό, γιατί σε κάθε περίπτωση «αυτός θα κληθεί να πληρώσει τη νύφη». Χρειάζεται με βάση την πείρα του να σκεφτεί π.χ τι σήμαιναν για τη ζωή του όλα αυτά τα χρόνια οι εναλλαγές κομμάτων (της αστικής διαχείρισης) στην κυβερνητική εξουσία όπου «άλλαζε ο βιολιτζής και όχι ο αντιλαϊκός χαβάς» και να πράξει ανάλογα.

Προηγούμενο άρθρο

Το...μνημονιακό πλαίσιο

Επόμενο άρθρο

Κάλπικες προσδοκίες και επιχείρηση «αφοπλισμού» του λαού