Περί Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων

Να που τις τελευταίες ημέρες στην πολιτική ζωή του τόπου μας (αλλά και με τοπικό ενδιαφέρον λόγω της δράσης μιας από αυτές και στην περιοχή μας) έχουμε και τις υποθέσεις με τις διάφορες Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις (ΜΚΟ), τον τρόπο δράσης τους και κυρίως τον τρόπο χρηματοδότησης τους. Φυσικά από την αρχή να ξεκαθαρίσουμε ότι η υπερπροβολή υπαρκτών ή ανύπαρκτων «σκανδάλων» έχει ως βασικό στόχο όχι «την κάθαρση» αλλά συχνά τον αποπροσανατολισμό. Σίγουρα θα πρέπει να «χυθεί άπλετο φως» σε όλες τις υποθέσεις, να ολοκληρωθούν οι έρευνες, να αποδοθούν πολιτικές και ποινικές ευθύνες όπου υπάρχουν.

Όμως, η υπόθεση δεν πρέπει να μείνει μόνο εκεί. Το ερώτημα είναι σε ποιους είναι χρήσιμες οι λεγόμενες Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις. Θυμίζουμε ότι, όταν πρωτοεμφανίστηκαν, διαφημίστηκαν ως εργαλεία «συμμετοχής», ως όργανα της «κοινωνίας των πολιτών», σε αντιπαράθεση με το οργανωμένο λαϊκό κίνημα. Να θυμίσουμε ακόμη ότι συχνά και σε τοπικό επίπεδο, οι τοπικές αρχές συνεργάζονταν μαζί τους, τις εκθείαζαν.

Ας δούμε ορισμένα γενικότερα πολιτικά ζητήματα χωρίς να μπαίνουμε στη δικαστική πλευρά του ζητήματος. Η Ευρωπαϊκή Ενωση έχει στηρίξει και χρηματοδοτήσει, μέσω κοινοτικών πακέτων, ΜΚΟ, για να προπαγανδίσουν σάπιες αξίες και να υλοποιήσουν την αντιλαϊκή της πολιτική. Το ίδιο βεβαίως και οι ελληνικές κυβερνήσεις.Θυμίζουμε, από το πολύ πρόσφατο παρελθόν στη χώρα μας, ότι με νόμο ανατέθηκε σε ΜΚΟ η υλοποίηση προγραμμάτων κοινωφελούς εργασίας με 5μηνη απασχόληση σε δήμους για 625 ευρώ το μήνα, αξιοποιώντας την ανάγκη για μεροκάματο  χιλιάδων ανέργων. Θυμίζουμε, επίσης, ότι με τις ευλογίες δήμων,  πολλές ΜΚΟ έχουν αναλάβει δράσεις Υγείας - Πρόνοιας. Υπουργεία Εξωτερικών σε όλο τον κόσμο χρηματοδοτούν το έργο τέτοιων οργανώσεων, με πρόσχημα την ανθρωπιστική δράση, αλλά με πραγματικό στόχο να ανοιχτούν νέοι δρόμοι για το μπάσιμο πολυεθνικών σε τομείς της οικονομίας σε διάφορες χώρες. Δημιουργήθηκαν ΜΚΟ με αμιγώς πολιτικο-οικονομικές δραστηριότητες, που προσπάθησαν να διεισδύσουν σε ανατολικοευρωπαϊκές και βαλκανικές χώρες μετά την ανατροπή της ΕΣΣΔ, όπως το περίφημο «Ιδρυμα Ανοιχτής Κοινωνίας» του πολυεκατομμυριούχου Τζορτζ Σόρος.Βεβαίως, υπάρχουν και ΜΚΟ που δεν κατατάσσονται στις παραπάνω κατηγορίες, αν και είναι εξαιρέσεις στον κανόνα.

Γενικότερα θα λέγαμε ότι οι λεγόμενες ΜΚΟ αποτελούν χρήσιμα και ουσιαστικά εργαλεία στα χέρια των κυβερνήσεων και όχι μόνο. Πότε αξιοποιούνται για την προώθηση κάθε είδους “αναδιαρθρώσεων”. Πότε μπαίνουν μπροστά και στήνουν μηχανισμούς, για να υλοποιηθεί η αντιλαϊκή πολιτική. Πότε εμφανίζονται σαν προστάτες του περιβάλλοντος από τη δράση των μονοπωλίων, αλλά τελικά αποκαλύπτονται ως βαλτοί του ενός ή του άλλου ανταγωνιστή. Και πότε είναι ένα από τα καλύτερα οχήματα διείσδυσης στο εσωτερικό χωρών από μέρους μεγάλων δυνάμεων με το προσωπείο της ανθρωπιστικής βοήθειας.

Προηγούμενο άρθρο

Βιομήχανοι και εργάτες

Επόμενο άρθρο

Ομολογίες…