Περί «συναίνεσης» και «συνεννόησης»

Με μπαράζ δημοσιευμάτων, αρθρογραφίας και παρεμβάσεων πολιτικών παραγόντων του συστήματος, επανέρχεται όλο και πιο επιτακτικά το ζήτημα της περιβόητης «συναίνεσης» και «συνεννόησης» μεταξύ των πολιτικών δυνάμεων της χώρας μας (λόγος γίνεται για την συγκυβέρνηση και τον ΣΥΡΙΖΑ κυρίως). Το βασικό επιχείρημα των παρεμβάσεων αυτών λογικοφανές: Θεμιτός ο ανταγωνισμός μεταξύ τωρινών και επίδοξων κυβερνητών του τόπου μας, ωστόσο η κρισιμότητα της κατάστασης απαιτεί ο ανταγωνισμός αυτός να περάσει σε δεύτερη μοίρα. Για να εξασφαλιστεί, βέβαια, η συναίνεση του λαού στη ακολουθούμενη αυτή πολιτική (γιατί εκεί επιδιώκεται να υπάρχει συναίνεση), το παραπάνω σκεπτικό πλασάρεται δημοσίως με το ανάλογο «περιτύλιγμα»: «Κάναμε τόσες θυσίες αυτά τα χρόνια, τώρα που τα καταφέραμε ως χώρα και αρχίζουμε να ανακάμπτουμε, πρέπει να πάμε στις διαπραγματεύσεις με συναίνεση και συνεννόηση, για να διασφαλίσουμε όλοι μαζί τη θετική πορεία». Πίσω από αυτό το «περιτύλιγμα», επιδιώκεται να κρυφτεί το γεγονός ότι ανάμεσα στα πραγματικά λαϊκά συμφέροντα και τα συμφέροντα των οικονομικά ισχυρών (π.χ τράπεζες κ.α) που γι’αυτους δουλεύει ουσιαστικά η κυβερνητική μηχανή, υπάρχει άβυσσος!

Ας γίνουμε όμως συγκεκριμένοι. Ποτέ δεν «κάναμε» θυσίες «όλοι μαζί»: Θυσία έγιναν τα λαϊκά δικαιώματα στο βωμό της προσπάθειας του κεφαλαίου να βγει με τις λιγότερες δυνατές απώλειες από την κρίση του. Ο λαός μάτωσε και ματώνει όχι γιατί «μαζί τα φάγαμε», ούτε βέβαια γιατί «καταναλώναμε περισσότερα από όσα παράγαμε», αλλά για να υλοποιηθεί η αντιλαϊκή στρατηγική, που χάραξαν τα μονοπώλια και η ΕΕ πολύ πριν από την κρίση. Γι’ αυτό, άλλωστε, και ο πυρήνας της εφαρμόζεται σε όλα τα κράτη - μέλη της. Ο κρατικός προϋπολογισμός για το 2015 επιβεβαιώνει ότι ο λαός θα συνεχίσει να ματώνει και στην ανάκαμψη, με ένταση της φοροεπιδρομής, περαιτέρω μείωση των «κοινωνικών δαπανών», την ίδια ώρα που προωθούνται νέες μειώσεις στη φορολογία των επιχειρηματικών κερδών και των υψηλών εισοδημάτων.

Με όποιο «περιτύλιγμα» και αν του την πλασάρουν, ο λαός δεν έχει κανένα λόγο να συναινέσει στη στρατηγική του κεφαλαίου και στα «προαπαιτούμενα» που τον ματώνουν, ανεξάρτητα από το ποιος είναι στο τιμόνι της διακυβέρνησης. Σήμερα μάλιστα που στο όνομα της συμφωνίας με τη τρόικα ο λαός καλείται να πληρώσει ακόμη μεγαλύτερα βάρη σε μια σειρά τομείς το «όλοι μαζί» μεταφράζεται στο «όλοι μαζί να οδηγηθούμε στο γκρεμό» κατάργησης των όποιων ασφαλιστικών-κοινωνικών δικαιωμάτων έχουν απομείνει. Ο δρόμος αυτός δεν είναι μονόδρομος. Χρειάζεται ριζικά διαφορετική πορεία για τον τόπο. Αυτό θα γίνει πράξη όταν  όλα μαζί-σε κοινωνική συμμαχία- τα λαϊκά στρώματα παλέψουν οργανωμένα επιβάλλοντας το δικό τους δίκιο, έναντι στο δίκιο του κεφαλαίου που σήμερα κυριαρχεί με την φροντίδα φυσικά των εκάστοτε κυβερνώντων…

(Δημοσιεύτηκε στην έντυπη «ΑΛΛΗ ΑΠΟΨΗ»)

Προηγούμενο άρθρο

Μας κλέβουν το μέλλον. Θα αντιδράσουμε επιτέλους;

Επόμενο άρθρο

Ο γιορτασμός για τη νίκη του ΠΑΟΚ και το…Ασφαλιστικό!