Μας κλέβουν το μέλλον. Θα αντιδράσουμε επιτέλους;

Τα νέα αντιασφαλιστικά μέτρα που δρομολογούνται από την κυβέρνηση, στην ουσία ολοκληρώνουν την κατεδάφιση των ασφαλιστικών δικαιωμάτων που έχει ξεκινήσει πολύ πριν την κρίση και τα μνημόνια και αφορά στρατηγική του κεφαλαίου που έχει διατυπωθεί ήδη από τη δεκαετία του 1990 στις κατευθύνσεις της ΕΕ, ενώ έχει ήδη εφαρμοστεί σε μια σειρά από χώρες. Αποτελούν, λοιπόν, συνέχεια και κομμάτι όλου του αντιλαϊκού - αντεργατικού πλαισίου, πάνω στο οποίο στηρίζεται η επιδίωξη του κεφαλαίου να ανακάμψει μετά την οικονομική κρίση, να ενισχύσει την κερδοφορία και την ανταγωνιστικότητά του.

Η κατάσταση έχει ως εξής: Ακόμα και αν δεν παιρνόταν κανένα νέο αντιλαϊκό μέτρο, το ισχύον αντιλαϊκό νομοθετικό πλαίσιο είναι αρκετό για να δένει όλες τις επόμενες γενιές των εργαζομένων στο άρμα μιας σκληρής εκμετάλλευσης, που περιλαμβάνει ελαστικές εργασιακές σχέσεις, μισοανεργία, ζωή με υποτιμημένα δικαιώματα και ανάγκες.

Όποιος λέει ότι αυτό το αντεργατικό πλαίσιο μπορεί να αλλάξει με μια κυβερνητική εναλλαγή στον ίδιο δρόμο ανάπτυξης, που έχει ως προτεραιότητα τα κέρδη του κεφαλαίου, εντός της ΕΕ και της στρατηγικής της, κοροϊδεύει ασύστολα. Μόνος δρόμος για τους εργαζόμενους είναι να πάρουν την υπόθεση στα δικά τους χέρια. Χωρίς καμιά αναμονή να οργανώσουν σήμερα την πάλη τους, την αντεπίθεσή τους σε αυτή την πολιτική, για να βάλουν εμπόδια στην υλοποίησή της, διαμορφώνοντας τις προϋποθέσεις για το ξήλωμα όλου του αντιλαϊκού πλαισίου που απαιτεί ανατροπή της εξουσίας των μονοπωλίων.

Να γιατί θα πρέπει επιτέλους να μην είμαστε παρατηρητές των δικαιωμάτων που χάνουμε καθημερινά και να βγούμε επιτέλους οργανωμένα και μαζί στους δρόμους του αγώνα!

Προηγούμενο άρθρο

Γοργές πολιτικές εξελίξεις…

Επόμενο άρθρο

Περί «συναίνεσης» και «συνεννόησης»