«Δεν είναι μόνο το καλώδιο της ηλεκτρικής διασύνδεσης. Είναι καλώδια τηλεπικοινωνιών, πάρα πολλά τα οποία αυτή τη στιγμή δρομολογούνται, ένα πολύ σημαντικό η περίπτωση του EMC (υποβρύχιο και επίγειο καλώδιο οπτικών ινών υπερυψηλών ταχυτήτων, που θα συνδέει ψηφιακά την Ασία με την Ευρώπη, με κεντρικούς κόμβους τη Σαουδική Αραβία και την... Περισσότερα
Φόρμουλα
από Η Άλλη Άποψη
«Δεν είναι μόνο το καλώδιο της ηλεκτρικής διασύνδεσης. Είναι καλώδια τηλεπικοινωνιών, πάρα πολλά τα οποία αυτή τη στιγμή δρομολογούνται, ένα πολύ σημαντικό η περίπτωση του EMC (υποβρύχιο και επίγειο καλώδιο οπτικών ινών υπερυψηλών ταχυτήτων, που θα συνδέει ψηφιακά την Ασία με την Ευρώπη, με κεντρικούς κόμβους τη Σαουδική Αραβία και την Ελλάδα). Αυτές είναι πολύ σημαντικές υποδομές».
Αυτά είπε χτες ο Κυρ. Μητσοτάκης με αφορμή την ηλεκτρική διασύνδεση Ελλάδας - Κύπρου - Ισραήλ, που πήρε νέες διαστάσεις με την έκδοση τουρκικής NAVTEX. Η τουρκική κυβέρνηση αξιοποιεί τη ρηματική διακοίνωση της γαλλικής για να αμφισβητήσει ανοιχτά την ελληνική δικαιοδοσία στη θαλάσσια περιοχή που θα ενεργήσει το πλοίο.
Ολα τα επιχειρήματα και οι κομπασμοί της κυβέρνησης για την «προστασία» των κυριαρχικών δικαιωμάτων από την ελληνογαλλική συνεργασία καταρρέουν σαν χάρτινος πύργος.
Σε κάθε περίπτωση, η αναφορά του πρωθυπουργού στα άλλα έργα στρατηγικής σημασίας που σχεδιάζεται να περάσουν από την Ανατ. Μεσόγειο, δεν είναι τυχαία. Ούτε λίγο ούτε πολύ, ισχυρίζεται ότι το καλώδιο της ηλεκτρικής διασύνδεσης μπορεί να διαμορφώσει ένα άλλο «πρότυπο» για το πώς θα προχωρήσουν τέτοια έργα, υπερβαίνοντας τον «σκόπελο» των κυριαρχικών δικαιωμάτων και την αντιπαράθεση για τις θαλάσσιες ζώνες σε μια τόσο κρίσιμη για τα συμφέροντα των ΗΠΑ - ΝΑΤΟ - ΕΕ περιοχή.
Γι' αυτό ο Μητσοτάκης συνεχίζει: «Είναι καλό κάποια στιγμή να μπορούμε να βρούμε και μία ευρύτερη φόρμουλα, ώστε αυτές οι υποδομές διασυνδεσιμότητας να μένουν έξω από τις όποιες αντιπαραθέσεις μπορεί να υπάρχουν για σύνθετα ζητήματα, όπως τα θέματα της οριοθέτησης των θαλασσίων ζωνών».
Δηλαδή, τα καλώδια σήμερα, οι αγωγοί αύριο, οι πλατφόρμες άντλησης πετρελαίου και οι εμπορικοί διάδρομοι μεθαύριο, να προχωράνε απρόσκοπτα, παρακάμπτοντας ζητήματα κυριαρχίας και θαλάσσιες ζώνες!
Καθένα από αυτά τα έργα και τις υποδομές έχει τη δική του σημασία στην αντιπαράθεση του ευρωατλαντικού στρατοπέδου με το υπό διαμόρφωση ευρασιατικό. Εντάσσονται με τον έναν ή τον άλλο τρόπο σε κάποιο ευρύτερο σχέδιο και παίζουν ρόλο στη σύγκρουση για την πρωτοκαθεδρία στο παγκόσμιο ιμπεριαλιστικό σύστημα.
Οι αγωγοί για παράδειγμα είναι κρίσιμοι για την ενεργειακή αυτονομία της ΕΕ και την απεξάρτηση από τη ρώσικη Ενέργεια. Τα νέα data cables έχουν στόχο να διασφαλίσουν την απρόσκοπτη ψηφιακή ροή, που γίνεται ακόμα πιο κρίσιμη σε συνθήκες πολέμου... Γι' αυτό - όπως και το καλώδιο - χαρακτηρίζονται όλα «στρατηγικής σημασίας» για ΗΠΑ - ΝΑΤΟ και τους συμμάχους τους, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν εκφράζονται και επιμέρους συμφέροντα ή αντιθέσεις.
Η θέση της κυβέρνησης είναι σαφής: Για τέτοιας εμβέλειας έργα στην εποχή που ο κόσμος φλέγεται, είναι «πολυτέλεια» να μιλάει κανείς για κυριαρχικά δικαιώματα. Αυτό κι αν είναι ταύτιση με τον ευρωατλαντικό σχεδιασμό, που βάζει φωτιά σε όλη την περιοχή! Αυτό κι αν προδίδει ότι η αστική τάξη είναι διατεθειμένη να κάνει οποιαδήποτε παραχώρηση, όταν προσδοκά μεγαλύτερο «όφελος»! Αυτό κι αν είναι εμπέδωση στην πράξη της «ΝΑΤΟικής θάλασσας» και του «ΝΑΤΟικού εδάφους», που έχουν «γκριζάρει» το μισό Αιγαίο.
Η κυβέρνηση δεν ανακαλύπτει βέβαια τον τροχό... Πριν από λίγες μέρες, το αμερικάνικο ΥΠΕΞ δήλωνε με αφορμή το τουρκολιβυκό μνημόνιο: «Η Ελλάδα και η Τουρκία είναι αμφότερες σύμμαχοι στο ΝΑΤΟ. Τις ενθαρρύνουμε να συζητήσουν σε διμερές επίπεδο για την αντιμετώπιση των όποιων διαφωνιών τους. Αυτό είναι προς το συμφέρον της περιφερειακής σταθερότητας, της ειρήνης και της ασφάλειας, και ωφελεί τις προσπάθειες για την προώθηση επενδύσεων στην Ανατολική Μεσόγειο».
Ολα καταλήγουν λοιπόν στις «επενδύσεις»... Κυρίως σ' αυτές που κάνουν μεγάλα μονοπώλια και ο ευρωατλαντικός παράγοντας, στην αντιπαράθεση με Κίνα και Ρωσία, με συμμετοχή της αστικής τάξης της Ελλάδας, που επιδιώκει να αναβαθμίσει τη θέση της στην περιοχή, ανταγωνιστικά και προς τη «σύμμαχο» Τουρκία. Για άλλη μια φορά επιβεβαιώνεται από τις εξελίξεις ότι η εμπλοκή στα ιμπεριαλιστικά σχέδια και τους ανταγωνισμούς είναι ο μεγαλύτερος κίνδυνος για τα κυριαρχικά δικαιώματα. Και ότι οι συμμαχίες της αστικής τάξης είναι παράγοντας που τα υπονομεύει...