Με... ένα τσουβάλι λαθροχειρίες εμφανίζει η κυβέρνηση το φορολογικό νομοσχέδιο που κατέθεσε στη Βουλή, ώστε αντιστρέφοντας την πραγματικότητα να το παρουσιάσει ως τάχα ένα φορολογικό νομοσχέδιο «ελάφρυνσης για όλους».

Η αλήθεια είναι πως, σε αντίθεση με την κυβερνητική προπαγάνδα, «βγάζουν μάτι» η ταξική μεροληψία υπέρ του μεγάλου κεφαλαίου και η προσπάθεια παραπέρα ενίσχυσης της ανταγωνιστικότητας και κερδοφορίας των επιχειρηματικών ομίλων, που φορτώνεται στα λαϊκά στρώματα.

Για τους επιχειρηματικούς ομίλους το νομοσχέδιο προβλέπει όντως «τριπλό όφελος», με παραπέρα μείωση των φορολογικών συντελεστών τους από το 28% στο 24%, της φορολογίας των μερισμάτων στο 5% από το 10%, της μείωσης της προκαταβολής φόρου στο 95%.

Μόνο από αυτές τις νέες φοροαπαλλαγές, που έρχονται να προστεθούν στο «βουνό» των υπόλοιπων «διευκολύνσεων», «εξαιρέσεων» και φοροελαφρύνσεων, το κεφάλαιο θα δει άμεση «ελάφρυνση» πάνω από 600 εκατομμύρια ευρώ!

Παράλληλα, το νομοσχέδιο προβλέπει και μια σειρά από άλλες, «έμμεσες» ελαφρύνσεις για τους επιχειρηματικούς ομίλους, όπως π.χ. μέτρα για την «αναθέρμανση» κλάδων που ιεραρχούν, το «τάισμα» των «πράσινων» ομίλων, «κίνητρα» ώστε η εργοδοσία να φοροαπαλλάσσεται παραπέρα όταν αντικαθιστά μέρος του μισθού προς τους εργαζόμενους με διάφορες «προσφορές σε είδος».

Συνολικά, άλλωστε, η φορολογική πολιτική της κυβέρνησης της ΝΔ, που συμπληρώνει την υπόλοιπη οικονομική πολιτική της για τη «θωράκιση» της ανταγωνιστικότητας των επιχειρήσεων και την προσέλκυση επενδύσεων, αποτυπώνεται γλαφυρά στον προϋπολογισμό για την επόμενη χρονιά.

Εκεί φαίνεται ότι οι επιχειρηματικοί όμιλοι, εν μέσω προβλέψεων για μεγαλύτερη κερδοφορία, θα πληρώσουν ακόμα λιγότερα, περίπου 4 δισ. ευρώ, από τα 52 δισ. της συνολικής φορολογίας, με τα λαϊκά στρώματα να πληρώνουν σταθερά πάνω από το 93% των φορολογικών βαρών.

Αυτήν την πραγματικότητα προσπαθεί να κρύψει η κυβέρνηση που - ως άλλος Χότζας - προβάλλει, μετά από 10 χρόνια άγριας φοροληστείας δεκάδων δισ. σε βάρος του λαού, ως τάχα «βαθιά ανάσα» τις νέες φορολογικές κλίμακες που σημαίνουν ελαφρύνσεις - ψίχουλα της τάξης των 15 ευρώ (το μέγιστο) το μήνα για τα λαϊκά στρώματα.

Κάνει μάλιστα και μια πολύ μεγάλη λαθροχειρία: Τσουβαλιάζει τις νέες προκλητικές και «γενναίες» φοροαπαλλαγές του κεφαλαίου με τα ελάχιστα ψίχουλα για τα λαϊκά στρώματα και παρουσιάζει ένα συνολικό νούμερο - «σούπα», μιλώντας περί «ελαφρύνσεων 1,18 δισ.», για να καλλιεργήσει την απάτη ότι «όλοι ωφελούνται».

Κρύβει ξετσίπωτα, δηλαδή, ότι οι νέες φοροαπαλλαγές των επιχειρηματικών ομίλων, που αποτελούν το κύριο μέρος των «ελαφρύνσεων» των 1,18 δισ., θα πληρωθούν και αυτές στο ακέραιο από το λαό με τα «ισοδύναμα μέτρα» που προβλέπει ο κρατικός προϋπολογισμός: Με τη μείωση των «οροφών δαπανών» των υπουργείων για λαϊκές ανάγκες κατά 634 εκατομμύρια, τη «διεύρυνση της φορολογικής βάσης», που θα φέρει άλλα 557 εκατ. ευρώ, τον «εξορθολογισμό των αντικειμενικών τιμών» για τα ακίνητα, που προβλέπει το νομοσχέδιο και θα συμπαρασύρει τα χαράτσια του ΕΝΦΙΑ, «φουσκώνοντας» κι άλλο το λογαριασμό που θα πληρώσουν τα λαϊκά νοικοκυριά κατά 142 εκατ. ευρώ.

Επιπλέον, τα λαϊκά στρώματα θα κληθούν τη νέα χρονιά να πληρώσουν 400 εκατομμύρια επιπλέον φόρο εισοδήματος, κι άλλα 470 εκατομμύρια επιπλέον από την αύξηση του ΦΠΑ που φορτώνεται στη λαϊκή κατανάλωση, σύνολο πάνω από 850 εκατομμύρια περισσότερους φόρους!

Το βασικότερο, βέβαια, είναι ότι η κυβέρνηση επιχειρεί να κρύψει τη «μεγάλη εικόνα» με την οποία είναι αντιμέτωπος ο λαός εξαιτίας της πολιτικής που στηρίζει την καπιταλιστική κερδοφορία: Τους καθηλωμένους μέσους μισθούς, που, όπως λένε τα δικά τους στοιχεία, θα τους ροκανίζει παραπέρα ο πληθωρισμός, το εξανεμισμένο εισόδημα των λαϊκών νοικοκυριών, τις αντιασφαλιστικές ανατροπές που θα σημάνουν πέρα απ' όλα τα υπόλοιπα και επιπλέον επιβαρύνσεις για τους εργαζόμενους, το χέρι που βάζει όλο και πιο βαθιά στην τσέπη ο λαός για να καλύψει τις ανάγκες του σε Υγεία - Παιδεία - Πρόνοια, τα χρέη που συνεχίζουν να διογκώνονται για χιλιάδες νοικοκυριά.

Η αλήθεια είναι ότι όσες λαθροχειρίες κι αν επιστρατεύσουν, ο «λογαριασμός» για τις λαϊκές ανάγκες δεν βγαίνει με τίποτα στο πλαίσιο της οικονομίας και της εξουσίας του κεφαλαίου. Για να πάρει πραγματική ανάσα ο λαός πρέπει να παλέψει ενάντια στο κεφάλαιο και τις κυβερνήσεις του, να διεκδικήσει όλα όσα έχασε, να περάσει στην αντεπίθεση, διεκδικώντας όχι τα ψίχουλα από το φαγοπότι των επιχειρηματιών, αλλά το «καρβέλι», όσα εκείνος παράγει και του κλέβουν μια χούφτα παράσιτα.