Φωτιά και λαύρα

Από τη συνάντηση Τσίπρα με τον «διαβολικά καλό» Τραμπ το 2018 στην Ουάσιγκτον μέχρι την επικείμενη άφιξη της αμερικάνικης αντιπροσωπείας στην Αθήνα για να προετοιμάσει τον 6ο γύρο του Στρατηγικού Διαλόγου Ελλάδας - ΗΠΑ, έχει τρέξει πολύ νερό στο αυλάκι των ελληνοαμερικανικών σχέσεων, που βρίσκονται «στο υψηλότερο επίπεδο από ποτέ», σύμφωνα με την κυβέρνηση.

Η ατζέντα που διαρρέει είναι «φωτιά και λαύρα», αν και τα θέματά της δεν είναι καθόλου άγνωστα στον λαό. Αυτό που κάνει τη διαφορά είναι ο χρόνος της συνάντησης και οι πολεμικές συνθήκες κάτω από τις οποίες οι δυο κυβερνήσεις θα συζητήσουν την «ενίσχυση της διμερούς αμυντικής συνεργασίας» και την «αξιοποίηση των "αμυντικών" υποδομών», την «αναβάθμιση του ρόλου της Ελλάδας ως ενεργειακού κόμβου», όπως και τη «συνεργασία σε Βαλκάνια, Ανατολική Μεσόγειο και Μέση Ανατολή, με έμφαση στη σταθερότητα και την ασφάλεια».

Με τη σύγκρουση στα δυο ιμπεριαλιστικά μέτωπα να κλιμακώνεται και τον αμερικανικό ιμπεριαλισμό να βρυχάται στη Μέση Ανατολή, όπου δυσκολεύεται να επιβάλει στρατιωτικά τα βρώμικα σχέδιά του...

Με τις αντιθέσεις στο εσωτερικό της ευρωατλαντικής συμμαχίας να οξύνονται και τις ΝΑΤΟικές υποδομές στην Ευρώπη να γίνονται (και με τη βούλα) στόχος των ιρανικών αντιποίνων...

Με τον ενεργειακό πόλεμο να μαίνεται από τον Περσικό μέχρι τη Μαύρη Θάλασσα και την αστική τάξη της Ελλάδας να διεκδικεί ρόλο πυλώνα στην «ενεργειακή κυριαρχία» των ΗΠΑ...

Με τα ελληνοτουρκικά σε φάση έντασης και τον ανταγωνισμό Τουρκίας - Ισραήλ στο κόκκινο...

Με τη σύγκρουση για την πρωτοκαθεδρία στο παγκόσμιο ιμπεριαλιστικό σύστημα να παίρνει πιο οξυμένη και πιο γενικευμένη μορφή...

Η ατζέντα του Στρατηγικού Διαλόγου μόνο ανησυχία μπορεί να προκαλεί στον λαό.

Κάθε προηγούμενος γύρος πρόσθετε και έναν κρίκο στη βαθύτερη εμπλοκή της χώρας στα ιμπεριαλιστικά σχέδια, τους ανταγωνισμούς και τον πόλεμο. Στον πρώτο γύρο, η σοσιαλδημοκρατία του ΣΥΡΙΖΑ έκανε αυτό που δυσκολεύονταν να κάνουν οι κυβερνήσεις ΝΔ - ΠΑΣΟΚ: Ανοιξε τον δρόμο για αναβάθμιση της «διμερούς συνεργασίας σε στρατηγικό επίπεδο», έχοντας υπογράψει προηγουμένως τη ΝΑΤΟική Συμφωνία των Πρεσπών.

Στον 2ο γύρο το 2019, με κυβέρνηση ΝΔ, υπογράφηκε η πρώτη τροποποίηση της Συμφωνίας Αμοιβαίας Αμυντικής Συνεργασίας (MDCA), που διεύρυνε τη χρήση των αμερικανοΝΑΤΟικών βάσεων και της κορωνίδας τους στη Σούδα. Στον 3ο γύρο το 2021 υπογράφηκε η επ' αόριστον επέκταση της MDCA, που αναβάθμισε τις αμερικανικές στρατιωτικές υποδομές σε Αλεξανδρούπολη, Λάρισα, Στεφανοβίκειο και βέβαια τη Σούδα.

Θυμίζουμε ότι από την Αλεξανδρούπολη διερχόταν τα επόμενα χρόνια το μεγαλύτερο μέρος του στρατιωτικού και άλλου υλικού προς το ιμπεριαλιστικό μέτωπο της Ουκρανίας, σύμφωνα με τον πρώην πρέσβη των ΗΠΑ Τσούνη...

Στον 4ο γύρο το 2023 στο επίκεντρο βρέθηκε η αναβαθμισμένη εμπλοκή της Ελλάδας στον πόλεμο ΝΑΤΟ - Ρωσίας και τα εξοπλιστικά προγράμματα των επόμενων χρόνων, ώστε η αστική τάξη της Ελλάδας «να καταστεί για πρώτη φορά από πελάτης ασφαλείας σε πάροχο ασφαλείας», όπως κομπάζει στις συνεντεύξεις του ο υπουργός Εξωτερικών Γεραπετρίτης. Ανάλογη θεματολογία είχε και ο 5ος γύρος, που ενσωματώθηκε στις επαφές των δυο κυβερνήσεων.

Με τέτοια βαριά προϊστορία και την Ελλάδα στο κέντρο δυο ιμπεριαλιστικών μετώπων που τείνουν ολοένα και περισσότερο να ενωθούν, δεν είναι δύσκολο να μαντέψει κανείς τι θα αποφασιστεί στον 6ο γύρο του ελληνοαμερικανικού «στρατηγικού διαλόγου»...

Μαζί με την κυβέρνηση, στο τραπέζι του διαλόγου θα «κάτσουν» και τα άλλα κόμματα του ευρωατλαντισμού, το ΠΑΣΟΚ, ο ΣΥΡΙΖΑ, το κόμμα Τσίπρα κ.ά. Αυτά δηλαδή που είτε ως κυβέρνηση είτε ως αντιπολίτευση προσυπογράφουν και υλοποιούν τις εγκληματικές αποφάσεις. Τα κόμματα που στο κοινό τους πρόγραμμα δηλώνουν πίστη για λογαριασμό της αστικής τάξης στα βρώμικα σχέδια του αμερικανοΝΑΤΟικού ιμπεριαλισμού, πίσω από τα οποία θέλουν να στοιχίσουν τον λαό.

Δεν υπάρχει εξέλιξη που να μην επιβεβαιώνει ότι εργαζόμενοι και βιοπαλαιστές δεν έχουν τίποτα να περιμένουν από παλιούς και νέους σωτήρες, που υπερασπίζονται τα κέρδη μιας χούφτας εκμεταλλευτών και για αυτά δεν διστάζουν να σύρουν τον λαό στο ιμπεριαλιστικό σφαγείο. Ο δικός του δρόμος βρίσκεται στην εντελώς αντίθετη κατεύθυνση. Είναι ο δρόμος της σύγκρουσης με τα σχέδια και τις συμμαχίες της αστικής τάξης, για την ανατροπή της βαρβαρότητας που πληρώνει με θυσίες δίχως τέλος...

• Το άρθρο αναδημοσιεύεται από τη στήλη «Η Αποψή μας» του «Ριζοσπάστη», Πέμπτη 27 Αυγούστου 2026

Επόμενο άρθρο

Το πραγματικό χρέος