Η φτώχεια δε θα πρέπει να …μοιραστεί αλλά να καταργηθεί!

Η φτώχεια εξαιτίας της ακολουθούμενης βάρβαρης πολιτικής καθημερινά μεγαλώνει. Και μαζί μ’αυτή πληθαίνουν οι «προτάσεις» για την αντιμετώπιση της μέσω διαφόρων προτάσεων που απλά συμβάλουν στη διατήρηση της  μέσω προγραμμάτων «αναδιανομής του πλούτου». Λογική πολύ βολική για όσους θέλουν να κρύψουν την πραγματική αιτία των μεγάλων - βαθιών και αξεπέραστων – ανισοτήτων-αντιθέσεων, που δεν είναι άλλη από τον καπιταλιστικό δρόμο ανάπτυξης, που σε κάθε του διαδρομή, σε κάθε στροφή, είτε σε ανηφόρα είτε σε κατηφόρα, αναπαράγει διαρκώς την ανισότητα.Η λογική αυτή βολεύει το κεφάλαιο για να επιβάλλει όρους αναδιανομής στους εργαζόμενους προς τα κάτω. Ετσι, ως ανισότητα θεωρείται το γεγονός ότι ορισμένες κατηγορίες εργαζομένων παίρνουν περισσότερα, ενώ θα έπρεπε να παίρνουν όλοι λιγότερα! Αυτό μάλιστα προβάλλεται ως αποκατάσταση της δικαιοσύνης. Παράλληλα, προετοιμάζουν το κλίμα για να επιβάλουν το «ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα», το οποίο ήδη προβάλλουν ως μέτρο ενίσχυσης των φτωχών. Στην πραγματικότητα πρόκειται για αποδοχή της μόνιμης φτώχειας.

Οι πολιτικές διαχείρισης της φτώχειας είναι στην πραγματικότητα πολιτικές συντήρησης του προβλήματος στο διηνεκές, δεν μπορούν να δώσουν απάντηση τα ψίχουλα, τα ξεροκόμματα που επιδιώκουν να συνηθίσουν τους εργαζόμενους σε μειωμένες απαιτήσεις, στο «δόξα τω θεώ έχουμε ένα πιάτο φαΐ». Υπάρχει, όμως, απάντηση στη φτώχεια. Αρκεί οι εργαζόμενοι να μη συμβιβαστούν με μια ζωή χωρίς απαιτήσεις, παλεύοντας ταυτόχρονα για να ανοίξει και ο δρόμος που θα κάνει τη φτώχεια παρελθόν. Για μία άλλη κοινωνία με το λαό στο οικονομικό και πολιτικό τιμόνι!

Προηγούμενο άρθρο

Περί εξόδου από το μνημόνιο…

Επόμενο άρθρο

Για τις εξελίξεις σχετικά με το γάλα