Φυσικά καπιταλιστικά φαινόμενα και επαίσχυντη κυβερνητική προπαγάνδα

Τα λαϊκά στρώματα της Αττικής και άλλων περιοχών της χώρας βρίσκονται κυριολεκτικά στο έλεος φυσικών ή μη φυσικών καταστροφών. Όταν βρέχει πνίγονται με τη ζέστη καίγονται, με έναν σεισμό πλακώνονται από τα σπίτια τους ή τις επιχειρήσεις όπου δουλεύουν.

Είναι εγκλήματα που έχουν ως βασικό υπεύθυνο την πολιτική που εφαρμόζουν διαχρονικά όλες οι κυβερνήσεις. Πίσα από τις τραγωδίες που προκαλούνται από τα φυσικά φαινόμενα κρύβεται μια εγκληματική πολιτική η οποία δημιουργεί τις προϋποθέσεις για τις πυρκαγιές και για τις πλημμύρες. Κρύβεται μια εγκληματική αδιαφορία για τις ανάγκες και την προστασία του λαού. Δεν δίνεται προτεραιότητα σε βασικά έργα για τις λαϊκές ανάγκες (π.χ. αντιπλημμυρικής και αντισεισμικής προστασίας, ελεύθεροι χώροι), υλοποιούν έργα και υποδομές που αποφασίζονται με βάση την κερδοφορία του κεφαλαίου και όχι την ικανοποίηση των λαϊκών αναγκών

Η αντιμετώπιση των πυρκαγιών, η αντισεισμική θωράκιση, η αντιπλημμυρική προστασία είναι ζήτημα επιλογής όχι ανικανότητας, καθώς το κράτος είναι ανίκανο (αδιάφορο) να προστατέψει την ανθρώπινη ζωή αλλά πολύ ικανό στο να επιβάλλει φόρους, να επιβάλλει αντεργατικά μέτρα, να χτυπάει τους διαδηλωτές και να προωθεί έργα απαραίτητα για την κερδοφορία του κεφαλαίου.

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ, συνεχίζοντας κατά γράμμα το έργο των προηγούμενων, βάζοντας ως πρώτη προτεραιότητα την ανάκαμψη των κερδών των επιχειρηματικών ομίλων, θυσιάζει τις ανάγκες των εργαζομένων και των λαϊκών στρωμάτων και σε ζητήματα που αφορούν την προστασία της ζωής τους και των περιουσιών τους. Την ίδια στιγμή που μειώνει κρατικές δαπάνες, υποβαθμίζει μέτρα αντιπυρικής, αντιπλημμυρικής και αντισεισμικής προστασίας, προωθεί φοροαπαλλαγές στους επιχειρηματικούς ομίλους, αυξάνει στρατιωτικές δαπάνες με βάση τις ΝΑΤΟικές κατευθύνσεις, προετοιμάζει κρατική στήριξη σε μεγάλα επενδυτικά σχέδια.

Αυτή είναι η τραγική αλήθεια που δυστυχώς συνοδεύεται από την κυνική ομολογία ότι σε ανάλογα περιστατικά ή χειρότερα, θα έχουμε τα ίδια ή τραγικότερα αποτελέσματα...

Προηγούμενο άρθρο

Ο εθελοντισμός ως κυβερνητικό άλλοθι...

Επόμενο άρθρο

Δεν υπάρχει κράτος;