Πόλωση πραγματική ή τεχνητή;

Λίγες μέρες μας χωρίζουν μέχρι τις εκλογές. Το κλίμα μεταξύ των διεκδικητών της «πρωτιάς» (για να πάρουν το μπόνους των 50 εδρών) οξύνεται. Όλα δείχνουν ότι με προεκλογικούς καβγάδες και αποπροσανατολιστικές αντιπαραθέσεις, ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ προσπαθούν να διαμορφώσουν τεχνητό κλίμα πόλωσης, συσκοτίζοντας την ταύτισή τους στο πρόγραμμα που θα ακολουθήσει η όποια επόμενη κυβέρνηση προκύψει, με όποια σύνθεση και αν αυτή έχει, δηλαδή στην εφαρμογή των αντιλαϊκών μέτρων του τρίτου μνημονίου.Την ίδια στιγμή και οι δύο διαβεβαιώνουν ότι, είτε πάρουν θέση στην επόμενη κυβέρνηση είτε όχι, θα στηρίξουν την εφαρμογή των νέων αντιλαϊκών μέτρων. Ανταποκρίνονται και οι δύο στις απαιτήσεις του ΣΕΒ και άλλων εργοδοτικών ενώσεων, που ζητούν κυβέρνηση η οποία θα στηρίξει την ανάκαμψη των κερδών τους... Αλλά και στις απαιτήσεις της ΕΕ για απαρέγκλιτη υλοποίηση της αντιλαϊκής συμφωνίας.

Από την πλευρά μας κάνουμε την εξής εκτίμηση: Την επόμενη μέρα των εκλογών, το πιο πιθανό είναι να υπάρξει μια κυβέρνηση συνεργασίας. Οι πρόθυμοι πολλοί και ο σκοπός ένας: Η υλοποίηση του 3ου σκληρού μνημονίου και των μέτρων που αυτό φέρνει, δηλαδή η συνέχεια στο δρόμο που χρεοκόπησε το λαό και τη νεολαία και με τα προηγούμενα μνημόνια. Δηλαδή στόχος, μια νέα κοινοβουλευτική πλειοψηφία, μια νέα κυβερνητική σύνθεση, που θα εξασφαλίζει τόσο τη σταθερή και απρόσκοπτη εφαρμογή του τρίτου μνημονίου όσο και τη χειραγώγηση των όποιων λαϊκών αντιδράσεων. Πολύ απλά λίγες μέρες πριν από τις εκλογές, τα κόμματα που έχουν την ευθύνη γι’ αυτά που βιώνει σήμερα ο λαός, προσπαθούν να βγουν από το κάδρο της αντιλαϊκής πολιτικής που με συνέπεια υπηρετούν και να κλέψουν ξανά την ψήφο του.

Το ΠΑΣΟΚ προσπαθεί προεκλογικά να παρουσιάσει το δίπολο ΣΥΡΙΖΑ - ΝΔ ως την αναβίωση του παλιού δικομματισμού, την οποία τάχα ξορκίζει, για να απαλλαγεί από τις ευθύνες που το βαραίνουν.Θέλει να ξεχάσει ο λαός ότι μέχρι και τον περασμένο Γενάρη το ΠΑΣΟΚ συγκυβερνούσε με τη ΝΔ.. Η «Λαϊκή Ενότητα» είναι από τα κόμματα που δίνει πραγματική μάχη για να βγει από το κάδρο της πολιτικής που έφερε το λαό στον γκρεμό. Ας μην ξεχνάμε ότι τα στελέχη της συμμετείχαν στην κυβέρνηση, ενώ το πρόγραμμα της είναι ουσιαστικά αυτό του ΣΥΡΙΖΑ των εκλογών του Γενάρη του 2015. Η Χρυσή Αυγή, τέλος, προσπαθεί να βγει από το κάδρο του συστήματος, που όμως υπηρετεί , παρεμβαίνοντας πολύμορφα, μέσα κι έξω από τη Βουλή για τα συμφέροντα της μεγαλοεργοδοσίας και μάλιστα συγκεκριμένων μερίδων της.

Ο δρόμος αυτός είναι δοκιμασμένος και σπαρμένος με τη συντριβή των κοινωνικών-οικονομικών δικαιωμάτων των πολλών. Δεν είναι όμως μονόδρομος. Ο λαός δεν πρέπει να ανεχτεί και πάλι την ίδια κοροϊδία. Πολύ περισσότερο που τώρα αναδεικνύεται η ανάγκη να παλέψει για να βγει στο προσκήνιο ο ίδιος. Η έξοδος της χώρας από την Ε.Ε, η μονομερής διαγραφής του χρέους και κυρίως η χάραξη ριζικά διαφορετικής πολιτικής είναι αναγκαία και ρεαλιστική. Η ψήφος είναι ένα όπλο. Το άλλο είναι ο αγώνας και μετά τις εκλογές. Ας αξιοποιηθούν και τα δύο. Και κυρίως στις 20 Σεπτέμβρη ας μην «νομιμοποιήσουμε» εκλογικά όσους «κουρέλια έκαναν τα όνειρά μας» 

(Δημοσιεύτηκε στην έντυπη «ΑΛΛΗ ΑΠΟΨΗ»)

Προηγούμενο άρθρο

Κίνδυνοι...

Επόμενο άρθρο

Ποια «αντισυστημική ψήφος;»