Προσφιλής...τακτική!

Παρακολουθώντας τη διαχείριση της πανδημίας από την πρώτη μέρα, δεν θα περίμενε κανείς τίποτα διαφορετικό, από το να εναποθέσει η κυβέρνηση στην ατομική ευθύνη ακόμα και την ενδεχόμενη επιστροφή των μαθητών του Δημοτικού στα σχολεία. Για ένα τέτοιο ευαίσθητο θέμα, που απασχολεί χιλιάδες οικογένειες, η επιστημονική επιτροπή τοποθετήθηκε με γενικότητες και ασάφειες, παρουσιάζοντας μελέτες για τις μαθητικές ανισότητες, λες κι αυτές προέκυψαν με την καραντίνα, ή θα εξαλειφθούν με την επανέναρξη των μαθημάτων για λίγες μέρες τον Ιούνη. Αλλα μιας και η Επιτροπή απέκτησε ξαφνικά και τέτοιες ευαισθησίες, γιατί δεν πίεσε την κυβέρνηση τόσους μήνες να διασφαλίσει ίσες ευκαιρίες πρόσβασης όλων των μαθητών στην τηλεκπαίδευση, αδιαφορώντας για το ποιοι από αυτούς έχουν τάμπλετ στο σπίτι, ποιοι χρειάζεται να κλέβουν χρόνο από τον υπολογιστή του εργαζόμενου γονέα για να παρακολουθήσουν την εξ αποστάσεως διδασκαλία, ή πόσοι άνθρωποι ζουν μέσα σε ένα σπίτι, ώστε να μπορούν τα παιδιά με την ησυχία τους να κάνουν μάθημα και ο γονιός τη δουλειά του.

Βέβαια, κάθε φορά που η συζήτηση φτάνει στο διά ταύτα, η επιτροπή δηλώνει πως «υπάρχουν και οικονομικοί λόγοι που αφορούν τους γονείς και την κοινωνία», αλλά δεν είναι αυτή αρμόδια να τους αναλύσει. Κάπως έτσι, κατά την προσφιλή της τακτική, η κυβέρνηση καταλήγει στην «ατομική ευθύνη», η οποία δεν εξαντλείται στην απόφαση μιας οικογένειας για το αν θα στείλει το παιδί στο σχολείο, αλλά επεκτείνεται και στο πώς θα καλύψει τις άλλες ανάγκες του παιδιού, αν τελικά αποφασίσει να το κρατήσει σπίτι.

Προηγούμενο άρθρο

"Η πιο διάσημη φωτογραφία του κόσμου"

Επόμενο άρθρο

Να μη χαθεί χρόνος!