Συνταξιδιώτες στο «κατάστρωμα» του κεφαλαίου

Παρά τη «φιλότιμη» προσπάθεια που έκαναν επί ένα τριήμερο ο ΣΥΡΙΖΑ, η ΝΔ και από κοντά το ΠΑΣΟΚ και οι υπόλοιπες εφεδρείες, κατά τη συζήτηση για την ψήφο εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση, να πείσουν για το πόσα πολλά τους χωρίζουν, η κακόγουστη παράσταση με τους ψευτοκαβγάδες και τις πεζοδρομιακές εκφράσεις «άδειασε» τις κάλπικες διαχωριστικές γραμμές που επιχειρούν να στήσουν, αφού επιβεβαίωσε ότι όσο πιο πολύ βαθαίνει η σύμπλευσή τους στα βασικά ζητούμενα του κεφαλαίου, τόσο πιο πολύ έχουν ανάγκη να καταφεύγουν στα διάφορα κόλπα της τεχνητής πόλωσης, στα παραμύθια περί «ήθους» και «ύφους» με το οποίο θα τσακίζουν το λαό.

Οι αλληλοκατηγορίες για το ποιος αντιγράφει ποιον, ποιος πέτυχε εκεί που απέτυχε ο άλλος, ποιος είναι ο «πούρος» και ποιος ο «νεοφώτιστος» στην εφαρμογή της αντιλαϊκής πολιτικής, επιστρατεύτηκαν για να κρύψουν ότι μαζί ξεπατικώνουν τα αιτήματα του κεφαλαίου και τις κατευθύνσεις της ΕΕ, μαζί υπηρετούν την ταξική πολιτική προς όφελος του κεφαλαίου, που τσακίζει το λαό.

Οι «κραυγές» τους για τις «ελίτ» δεν μπόρεσαν να κρύψουν ότι όλοι μαζί υπηρετούν την οικονομική και πολιτική ελίτ, τους επιχειρηματικούς ομίλους, και γι' αυτό από κοινού ψήφισαν το τρίτο μνημόνιο, όλοι μαζί διατηρούν τους εκατοντάδες μνημονιακούς νόμους και δεσμεύονται ότι θα εμπλουτίζουν το αντιλαϊκό οπλοστάσιο έως το 2060, μαζί ψηφίζουν το 90% των μέτρων με τα σκανδαλώδη «αναπτυξιακά», φορολογικά και άλλα κίνητρα στο μεγάλο κεφάλαιο, τις ιδιωτικοποιήσεις, την «ευρωπαϊκή κανονικότητα» με τις Οδηγίες της ΕΕ που γενικεύουν την εργασιακή ζούγκλα, τις «ευέλικτες» εργασιακές σχέσεις, τους εργολαβικούς εργαζόμενους, τα δουλεμπορικά γραφεία.

Τα ξεμαλλιάσματα για το ποιος είναι ο «κοινωνικά ευαίσθητος» και ποιος ο ανάλγητος δεν κρύβουν ότι μαζί κρατάνε το μαχαίρι που σφαγιάζει τα δικαιώματα του λαού σε Υγεία - Πρόνοια, και ότι η υποτιθέμενη κοινωνική πολιτική τους στόχο έχει να συμβιβάσει το λαό με τη φτώχεια, να ρίξει κι άλλο τις απαιτήσεις του και φυσικά να παραιτηθεί από την πάλη για την ανάκτηση όλων των απωλειών και για ζωή με βάση τις σύγχρονες ανάγκες του.

Οι «βαριές» τους κουβέντες δεν κρύβουν τις βαριές τους ευθύνες για την εμπλοκή που βαθαίνει στους αμερικανοΝΑΤΟικούς ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς που μυρίζουν μπαρούτι, εμπλοκή που κάνει το λαό μας στόχο των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών, για λογαριασμό της αστικής τάξης και της «γεωστρατηγικής αναβάθμισής» της.

Οι εργαζόμενοι, τα λαϊκά στρώματα, οι νέοι, που για χρόνια βλέπουν το έργο αυτό και ξέρουν τι σημαίνει η λογική του «μικρότερου κακού», που οδηγεί από το κακό στο χειρότερο, μπορούν να αχρηστεύσουν ψεύτικα διλήμματα και παγίδες. 

Προηγούμενο άρθρο

Κρυφά «δωράκια» στο κεφάλαιο

Επόμενο άρθρο

Θέατρο σκιών