Τελειώνουμε με τα «Μνημόνια» ;

Το τελευταίο διάστημα φουντώνει ξανά, με βάση τις εξελίξεις στην οικονομία αλλά και στο πλαίσιο ενός γενικότερου δικομματικού «καυγά» μεταξύ κυβέρνησης και αξιωματικής αντιπολίτευσης , η συζήτηση σχετικά με «τέλος ή όχι των μνημονίων». Ας δούμε ορισμένα ζητήματα:

1. Οι περίφημες μνημονιακές πολιτικές δεν είναι τίποτα άλλο από κεντρικές πολιτικές που εφαρμόζονται σε όλες τις χώρες της ΕΕ με ή χωρίς μνημόνιο, προκειμένου να εξασφαλιστούν τα κέρδη του κεφαλαίου, προαποφασισμένες πολύ πριν από την κρίση. Είναι πολιτικές που στηρίζονται στο συνολικό οικοδόμημα της Ε.Ε όπως αυτό διαμορφώθηκε από την ίδρυση της ακόμη και που στόχο έχει την μακροημέρευση οικονομική και πολιτική του υπάρχοντος συστήματος.

2.Η συζήτηση για το «τέλος των μνημονίων», απ’ όπου κι αν την πιάσει κανείς, είναι πέρα για πέρα αποπροσανατολιστική για το λαό. Η ΝΔ ισχυρίζεται ότι η δική της «πετυχημένη» διαπραγμάτευση οδηγεί σε αποχώρηση του ΔΝΤ από την τρόικα και ότι αυτό ισοδυναμεί με έξοδο από τα μνημόνια.Ο ΣΥΡΙΖΑ ανταπαντά ότι μόνο η δική του διαπραγμάτευση είναι ικανή να απαλλάξει το λαό από τα μνημόνια και ότι η επιχειρηματολογία της ΝΔ είναι κάλπικη, στο βαθμό που δεν καταργεί κανέναν από τους εφαρμοστικούς νόμους και διαπραγματεύεται με τους δανειστές νέα προαπαιτούμενα, προκειμένου να συνεχιστεί η «στήριξη», έστω και από άλλα κανάλια χρηματοδότησης.Το πραγματικό ερώτημα, όμως, είναι το εξής: Θα τελειώσουν τα αντιλαϊκά μέτρα, αν στο σχεδιασμό τους σταματήσει να συμμετέχει άμεσα το ΔΝΤ; Θα αλλάξει κάτι στη ζωή του λαού, αν στο εξής τα παζάρια για τους ρυθμούς και το εύρος των αντιλαϊκών μεταρρυθμίσεων γίνονται αποκλειστικά στο πλαίσιο της μόνιμης επιτήρησης όλων των κρατών - μελών, που προβλέπεται από τις στρατηγικές συμφωνίες της ΕΕ;

3.Τα ευρωπαϊκά μνημόνια διαρκείας θα συνεχίσουν να συνθλίβουν τα εργασιακά, ασφαλιστικά, μισθολογικά δικαιώματα των εργαζομένων. Μια ματιά στις χώρες της ΕΕ, που δεν μπήκαν σε καθεστώς δανειοδότησης από τους μηχανισμούς της ΕΕ και του ΔΝΤ, είναι αποκαλυπτική.Για παράδειγμα, η Γαλλία κάνει δραστικές περικοπές στις κοινωνικές δαπάνες, προκειμένου να πλησιάσει τα όρια του ελλείμματος και του χρέους που προβλέπουν οι ευρωενωσιακές συμφωνίες. Στην Ιταλία, ο πρωθυπουργός Ρέντσι προωθεί αντιδραστικές αλλαγές στην αγορά εργασίας και τις υπερασπίζεται με το επιχείρημα ότι «αν δεν προχωρήσουμε εμείς τις μεταρρυθμίσεις θα τις κάνουν οι Βρυξέλλες, οι σχολιαστές, οι τεχνοκράτες». Πρόκειται, δηλαδή, για μεταρρυθμίσεις που αφορούν στην καρδιά της στρατηγικής της ΕΕ, είναι ζωτικής σημασίας για την ανταγωνιστικότητα των επιχειρηματικών ομίλων και γι’ αυτό θεωρούνται «εκ των ων ουκ άνευ» για τις κυβερνήσεις σε όλα τα κράτη - μέλη της ΕΕ.

4. Τι προκύπτει; Οτι ουσιαστική ανακούφιση προς όφελος του λαού δεν μπορεί να υπάρξει, αν δε δυναμώσει η πάλη για κατάργηση όλων των εφαρμοστικών νόμων, αλλά και των προηγούμενων που έβαλαν τις βάσεις για σαρωτικές ανατροπές κύρια σε εργασιακά και ασφαλιστικό, αν δε δυναμώσει η πάλη σε αντιπαράθεση με τις συνολικές επιδιώξεις του κεφαλαίου και τις κατευθύνσεις της ΕΕ.

(Δημοσιεύτηκε στην έντυπη «ΑΛΛΗ ΑΠΟΨΗ»)

Προηγούμενο άρθρο

Περί ληξιπρόθεσμων

Επόμενο άρθρο

Ως πότε;