Τέλος σε παλιές και νέες αυταπάτες...

Η ΔΕΘ είναι διαχρονικά ένα βήμα προβολής των θέσεων των κομμάτων ιδιαίτερα για ζητήματα οικονομίας. Ταυτόχρονα είναι και χώρος διεκδίκησης-μέσω μεγάλων πανελλαδικού ουσιαστικά χαρακτήρα κινητοποιήσεων- από μέρους των λαϊκών φορέων. Ταυτόχρονα είναι και πεδίο έναρξης πολιτικών εξελίξεων, ανεξάρτητα το πώς τις τοποθετεί κάθε πολιτικό κόμμα. Η φετινή ΔΕΘ έχει ουσιαστικά προεκλογικό χαρακτήρα και ταυτόχρονα γίνεται σε μία σύνθετη-άσχημη διεθνή κατάσταση καθώς και ανάλογη στο εσωτερικό της χώρας μας για τον λαό της.
Τα νέα αντεργατικά και αντιλαϊκά μέτρα είναι προ των πυλών. Το ξεπέρασμα της κρίσης φαίνεται πως απομακρύνεται, σύμφωνα με τις εκτιμήσεις των ίδιων των επιτελείων του ΟΟΣΑ και της Ε.Ε. Η ανεργία δεν ανακόπτεται, παρά τις στατιστικές αλχημείες. Ετοιμάζουν νέες ανατροπές στην κοινωνική ασφάλιση, προχωρούν σε αποψίλωση και βαθιά εμπορευματοποίηση της Υγείας και της Παιδείας, σε παραπέρα συρρίκνωση της Πρόνοιας, που επιχειρούν να της δώσουν τη χαριστική βολή με το λεγόμενο «ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα».Η κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων, η περικοπή των μισθών και η «ευέλικτη απασχόληση» έχουν γίνει πλέον καθεστώς. Στο Παρίσι, στα διαβούλια με την τρόικα, τίθενται αυτήν τη βδομάδα ο νέος συνδικαλιστικός νόμος, το ασφαλιστικό, η απελευθέρωση των απολύσεων.
Η επίθεση στο λαϊκό εισόδημα με το φούντωμα της φορολεηλασίας, τα χαράτσια στη λαϊκή στέγη και τη μικρή ιδιοκτησία, ο εξοβελισμός των αυτοπασχολούμενων από την αγορά και ο ξεριζωμός των αγροτών από τα χωράφια τους θα ενταθούν, όχι γιατί εφαρμόζεται «λάθος πολιτική» αλλά γιατί μόνο μια τέτοια πολιτική μπορεί να δημιουργήσει τις συνθήκες απρόσκοπτης ανάπτυξης των μονοπωλιακών ομίλων, την παραπέρα συγκέντρωση του κοινωνικού πλούτου σε ακόμα λιγότερα χέρια.Οι εργαζόμενοι δεν πρέπει να πιστέψουν στα παραμύθια της κυβέρνησης. Μπροστά τους έχουν μια νέα αντιλαϊκή θύελλα μέτρων. Η επίθεση στα δικαιώματά τους, σε ό,τι έχει απομείνει όρθιο απ’ αυτά, δεν πρόκειται να ανακοπεί. Η κατάσταση των λαϊκών στρωμάτων θα συνεχίζει να χειροτερεύει όσο παραμένει κυρίαρχη η στρατηγική ενίσχυσης της ανταγωνιστικότητας και της καπιταλιστικής ανάπτυξης, ανεξάρτητα από το μείγμα διαχείρισης που την υπηρετεί.
Δεν αρμενίζει στραβά η κυβερνητική και η πολιτική της Ε.Ε, όπως προσπαθούν να αποπροσανατολίσουν το λαό πολιτικές δυνάμεις όλων των αποχρώσεων στην ΕΕ και στην Ελλάδα. Στραβός είναι ο «γιαλός» του συγκεκριμένου δρόμου ανάπτυξης, στο έδαφος του οποίου δεν μπορεί να χωρέσει η κερδοφόρα δράση των οικονομικά ισχυρών και ταυτόχρονα οι ανάγκες της λαϊκής οικογένειας.Είναι καιρός οι εργαζόμενοι να τελειώνουν με τις παλιές και τις νέες αυταπάτες. Να τελειώνουν με την αναμονή και τη λογική των εύκολων λύσεων. Τέτοιες ούτε υπήρξαν, ούτε πρόκειται να υπάρξουν. Μόνο στο συλλογικό αγώνα, με οργάνωση και αποφασιστικότητα, μπορεί ο λαός να ελπίζει σε καλύτερες μέρες, αν ο ίδιος γίνει πρωταγωνιστής των εξελίξεων.

(Δημοσιεύτηκε στην έντυπη "ΑΛΛΗ ΑΠΟΨΗ")

Προηγούμενο άρθρο

Γιατί απόντες συνάδελφοι;

Επόμενο άρθρο

Άλλη μία αντίφαση του συστήματος που ζούμε...