Του Αλέκου Χατζηκώστα *

 

Η κυβέρνηση μας προετοιμάζει να «κρατήσουμε μικρό καλάθι» για το επόμενο διάστημα όσον αφορά την «κοινωνική της πολιτική». Χρησιμοποίει τα διαχρονικά επιχείρημα των κυβερνήσεων ότι δήθεν «τόσο αντέχει η οικονομία». Φυσικά αυτή η περίφημη «οικονομία» σε άλλους (τους λίγους και οικονομικά ισχυρούς) είναι γαλαντόμα και σε άλλους (μισθωτούς και συνταξιούχους) φειδωλή. Ας γίνουμε συγκεκριμένοι:

Για παράδειγμα το «επίδομα παιδιών» είναι αποκαλυπτικό για το τι σχεδιάζει η κυβέρνηση. Η αύξηση μερικών ευρώ στους μισθούς για μια μερίδα των εργαζομένων τούς πέταξε εκτός, λόγω υπέρβασης των εισοδηματικών κριτηρίων, και έτσι χάνουν το επίδομα! Σε πολλές περιπτώσεις, μάλιστα, αυτά που χάνουν είναι περισσότερα από αυτά που πήραν ως αύξηση στον μισθό!

Το ίδιο ισχύει και για εκατοντάδες χιλιάδες ΕΒΕ που η φορολογία τους υπολογίζεται πλέον πάνω σε ανύπαρκτα τεκμαρτά εισοδήματα. Από την τσέπη τους η κυβέρνηση αφαίρεσε πάνω από 100 εκατ. ευρώ, χώρια τα επιπλέον 600 εκατ. που εισέπραξε από την αύξηση της φορολογίας τους.

Με τον τρόπο αυτό, το κράτος «εξοικονόμησε» το 16% περίπου του συνολικού προϋπολογισμού για το επίδομα παιδιών και τώρα ετοιμάζεται να σερβίρει ως «αύξηση» του επιδόματος την ανακατανομή αυτού του ποσού στις πιο φτωχές οικογένειες! Για τέτοια ...«κοινωνική πολιτική» μιλάμε.

Ας πάρουμε παράδειγμα το επίδομα ανεργίας, που το παίρνει ένας στους 10 εγγεγραμμένους ανέργους και η κυβέρνηση ετοιμάζει αλλαγές, δήθεν για να το αυξήσει και να το κάνει πιο «στοχευμένο».Αν ήθελαν πραγματικά να βοηθήσουν τους ανέργους, θα αύξαναν το επίδομα στο ύψος που διεκδικούν τα συνδικάτα και θα το επέκτειναν σε όλους, για όσο καιρό διαρκεί η ανεργία. Αυτό που κάνει όμως η κυβέρνηση είναι να στρώνει τον δρόμο ώστε και οι λίγοι που το παίρνουν να το χάνουν σε λίγους μήνες, ενοχοποιώντας τους κι από πάνω επειδή δεν έχουν δουλειά!Ποιο είναι το σχέδιο; Σύμφωνα με τα μέχρι τώρα δεδομένα, το επίδομα θα δίνεται στο εξής αναλογικά με τον μισθό και θα μειώνεται σταδιακά όσο ο δικαιούχος παραμένει άνεργος.Με αυτόν τον τρόπο, όχι μόνο απαλλάσσεται το κράτος από την ευθύνη του απέναντι στους ανέργους, τους οποίους αντιμετωπίζει περίπου ως μπαταχτσήδες και τεμπέληδες.

Είναι λοιπόν φανερό ότι η «αναμόρφωση του χάρτη των επιδομάτων» που προαναγγέλλει η κυβέρνηση γίνεται μοχλός για νέες περικοπές, αλλά και για την επιτάχυνση αντιλαϊκών μεταρρυθμίσεων που έχουν προ πολλού αποφασιστεί στο φορολογικό, στην επιδότηση των ανέργων, στις συντάξεις κ.ο.κ. Στην πραγματικότητα πρόκειται για ξαναμοίρασμα των ψίχουλων που παίρνουν οι πιο φτωχοί. Δεν υπάρχει λοιπόν απόφαση και μέτρο της κυβέρνησης, του αντιλαϊκού αστικού κράτους, που στο τέλος να μη βγάζει «μείον» για τους εργαζόμενους και τα λαϊκά στρώματα. Ακόμα κι εκεί που το κράτος εμφανίζεται να δίνει ένα στη μία τσέπη, αφαιρεί δύο και τρία από την άλλη.

Καμία εμπιστοσύνη λοιπόν και καμία προσδοκία από όσα ανακοινώνει η κυβέρνηση. Δεν υπάρχει προκοπή για το λαό χωρίς να αλλάζει ο κοινός παρονομαστής στην ακολουθούμενη κυβερνητική πολιτική: Δηλαδή τα πρωτογενή πλεονάσματα, η «δημοσιονομική σταθερότητα» και οι «αντοχές της οικονομίας». Και αυτό απαιτεί οργανωμένο αγώνα  που θα αμφισβητεί την πολιτική του κέρδους, που καταδικάζει τον λαό στη φτώχεια, στην ακρίβεια, στους καθηλωμένους μισθούς και ανακυκλώνει τη λαϊκή ανέχεια με τα ψίχουλα των κοινωνικών επιδομάτων, για να απολαμβάνει το κεφάλαιο ολόκληρο το καρβέλι του πλούτου που παράγει ο λαός.

* Δημοσιογράφος-συγγραφέας

(Πρώτη δημοσίευση εφημερίδα ΒΕΡΟΙΑ)