Θυσίες στο βωμό του κέδρους!

Του Αλέκου Χατζηκώστα *

Το όλο ζήτημα, παρά τη σοβαρότητά του, πέρνα συνήθως κάτω από το «ραντάρ» των ΜΜΕ. Και αν περνά γίνεται με αποπροσανατολιστικούς όρους και εκφράσεις του στυλ «κακιά στιγμή», «ατομική ευθύνη» κλπ.

Και όμως η εξελισσόμενη πραγματικότητα είναι τραγική. Κάθε τρεις μέρες τουλάχιστον ένας εργάτης δεν γυρίζει σπίτι του. Σε καθημερινά «ατυχήματα» στους χώρους δουλειάς εργαζόμενοι σακατεύονται, αντί να επιστρέφουν σπίτι τους καταλήγουν στο νοσοκομείο. Κάθε λογής επαγγελματικοί κίνδυνοι που δεν έχουν καν μελετηθεί «ροκανίζουν» την ίδια τους τη ζωή.

Ενα έγκλημα διαρκείας σε πλήρη εξέλιξη, με τις ζωές των εργατών να θυσιάζονται για τα κέρδη των επιχειρηματικών ομίλων, που έχουν στα χέρια τους ένα τεράστιο νομοθετικό οπλοστάσιο για να εξασφαλίζουν την ασυλία τους.

Οσα αποκαλύπτονται μετά από κάθε τέτοιο «μεμονωμένο» περιστατικό, όπως τα χαρακτηρίζουν οι κυβερνήσεις και τα επιτελεία των επιχειρηματικών ομίλων, επιβεβαιώνουν ότι δεν φταίει ούτε «η κακιά η ώρα» ούτε απλά μερικές «αβλεψίες».

Τα εγκλήματα στους χώρους δουλειάς είναι το αποτέλεσμα της εκμετάλλευσης που βαθαίνει με κάθε νόμο, με κάθε ρύθμιση και κάθε ευρωενωσιακή Οδηγία, από όλες τις κυβερνήσεις και τα επιτελεία τους.

Το «στύψιμο» της εργατικής δύναμης, η εντατικοποίηση της δουλειάς, το ατέλειωτο «τέντωμα» σε εργαζόμενους και μηχανήματα, η «οικονομία κλίμακας» - όπως λέγεται σε κομψή εργοδοτική διάλεκτο το ότι η ασφάλεια του εργάτη θεωρείται «κόστος» - αποτελούν την πηγή του κακού.