Ζωές και κέρδη…

Του Αλέκου Χατζηκώστα *

Πρόσφατα στη συζητήθηκε στη Βουλή η Επίκαιρη Επερώτηση του ΚΚΕ για την Υγεία και την Ασφάλεια στην Εργασία. Ένα ζήτημα μεγάλο, σοβαρό, που όμως δεν βρήκε θέση στη σχετική ειδησεογραφία των μεγάλων ΜΜΕ. Όχι τυχαία. Η ζωή των εργαζομένων φαίνεται δεν τους απασχολεί ουσιαστικά. Και όμως η εξελισσόμενη πραγματικότητα είναι τραγική. Κάθε τρεις μέρες τουλάχιστον ένας εργάτης δεν γυρίζει σπίτι του. Σε καθημερινά «ατυχήματα» στους χώρους δουλειάς εργαζόμενοι σακατεύονται, αντί να επιστρέφουν σπίτι τους καταλήγουν στο νοσοκομείο. Κάθε λογής επαγγελματικοί κίνδυνοι που δεν έχουν καν μελετηθεί «ροκανίζουν» την ίδια τους τη ζωή.

Ένα έγκλημα διαρκείας που βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη, με τις ζωές των εργατών να θυσιάζονται για τα κέρδη των οικονομικά ισχυρών, που έχουν στα χέρια τους ένα τεράστιο νομοθετικό οπλοστάσιο για να εξασφαλίζουν την ασυλία τους.

Αυτοί που νομοθετούν παγίδες θανάτου, κουνούν το δάχτυλο στα θύματα ότι φταίνε για το σακάτεμα ή και τον θάνατό τους! Άλλους πάλι τους πετάνε στα αζήτητα των ευρωπαϊκών στατιστικών, για να συντηρείται η κάλπικη εικόνα ότι «η κατάσταση είναι καλύτερη από ποτέ»... Κι ας οι ίδιοι ομολογούν ότι η αύξηση του εργατικού δυναμικού μετά την καπιταλιστική κρίση, σε συνδυασμό με την επιδείνωση των συνθηκών δουλειάς, μεγάλωσε την έκθεση των εργαζομένων σε κινδύνους.

Πίσω από κάθε έγκλημα της εργοδοσίας βρίσκεται το κυνήγι του μεγαλύτερου κέρδους, με χορηγό το κράτος και τους νόμους του, που εκτοξεύουν την εκμετάλλευση με όλους τους τρόπους. Η «κακιά η ώρα» έχει όνομα: Είναι εκείνη η ώρα που ο εργαζόμενος εξαντλείται από τα ατελείωτα ωράρια και την πίεση της δουλειάς, που τα πόδια του λυγίζουν από την κούραση και που σε ένα ναρκοπέδιο από την έλλειψη μέτρων ασφάλειας σωριάζεται, γκρεμίζεται, πλακώνεται, τραυματίζεται, ξεψυχάει. Η έλλειψη μέτρων Υγείας και Ασφάλειας στην Εργασία δεν είναι απλά μια «αμέλεια». Απορρέει από τον ίδιο τον χαρακτήρα της καπιταλιστικής παραγωγής, από το γεγονός ότι σχεδιάζεται με αποκλειστικό κριτήριο το κέρδος.

Αυτό είναι που εμποδίζει την αξιοποίηση όλων των σύγχρονων δυνατοτήτων για την αποτελεσματική πρόληψη «ατυχημάτων». Αυτό είναι που «απαγορεύει» ...σπατάλες π.χ. για μέσα ατομικής προστασίας, για οδούς διαφυγής, εξόδους κινδύνου κ.ο.κ.

Αυτό το κριτήριο απογειώνει την «ευελιξία», τα ακανόνιστα ωράρια, τις «κόντρα βάρδιες», την υποστελέχωση, τη γενικευμένη εργολαβική εργασία, που δεν επιτρέπει την ουσιαστική εκπαίδευση και εξοικείωση με επικίνδυνα αντικείμενα εργασίας. Με το ίδιο κριτήριο, της διασφάλισης της ανταγωνιστικότητας, διευκολύνονται οι απολύσεις, ώστε η εργοδοσία να μην αναλαμβάνει καμία ουσιαστική υποχρέωση και οι εργαζόμενοι να εκβιάζονται πιο εύκολα, οπότε επιβάλλεται «σιγή νεκροταφείου» στους χώρους δουλειάς.