Τι "προκοπή" είδαμε;

Στις 18 Φλεβάρη συμπληρώθηκαν 66 χρόνια από τότε που η ελληνική Βουλή επικύρωσε την ένταξη της χώρας μας στην περίφημη συμμαχία του βορειοατλαντικού συμφώνου (ΝΑΤΟ).
Νιος ήμουν και γέρασα να ακούω χρόνια τώρα για την αναγκαιότητα μιας τέτοιας επιλογής, για το πόσο καλό κάνει στη χώρα μας, ενώ τα τελευταία χρόνια ακόμη και από «κυβέρνηση για πρώτη φορά αριστερά» ακούει κανείς διθυράμβους. Τι και αν αρκετοί από τους κυβερνώντες στα νιάτα τους συμμετείχαν σε διαδηλώσεις φωνάζοντας «Έξω για πάντα από το ΝΑΤΟ»,ή ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιος συνδικάτο».
Φυσικά τα συνθήματα αυτά ήταν και είναι σωστά, επιβεβαιώθηκαν από την ίδια τη ζωή άλλοι ήταν αυτοί που σαγηνεύτηκαν «από την κρυφή γοητεία της μπουρζουαζίας»…
Ας τα πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.
Η ένταξη της Ελλάδας στο ΝΑΤΟ τον Φλεβάρη του 1952 δεν ήταν τυχαίο γεγονός αλλά αποτέλεσε συνειδητή στρατηγική επιλογή των κυρίαρχων οικονομικά στη χώρα μας και των κομμάτων που τους εκπροσωπούσαν. Τότε ας μην ξεχνάμε ότι υπήρχε ο «μπαμπούλας» της ΕΣΣΔ και του σοσιαλιστικού στρατοπέδου. Τότε υπήρχαν οι αμερικάνοι στον τόπο μας που μας είχαν «σώσει από το ΚΚΕ»…
Η κυβέρνηση Πλαστήρα-Βενιζέλου και οι λοιπές νόμιμες τότε πολιτικές δυνάμεις, που πρωτοστάτησαν για την ένταξη της χώρας στην ιμπεριαλιστική λυκοσυμμαχία, διατυμπάνιζαν πως με την ενσωμάτωση της στο ΝΑΤΟ η Ελλάδα αποκτούσε μια «ακατανίκητη ασπίδα προστασίας» και πως η «μεγάλη ατλαντική συμμαχία» θα κατοχύρωνε- δήθεν- την εδαφική ακεραιότητα και ανεξαρτησία της πατρίδας.
Η πρόσδεση της Ελλάδας στο ΝΑΤΟϊκό άρμα μετέτρεψε τη χώρα σε ορμητήριο των ιμπεριαλιστών για την υλοποίηση των τυχοδιωκτικών τους σχεδίων, τόσο ενάντια στην Σοβιετική Ένωση και τις άλλες σοσιαλιστικές χώρες, όσο και στην ευρύτερη περιοχή της Μέσης Ανατολής. Ταυτόχρονα δε, οδήγησε το λαό μας σε επικίνδυνες περιπέτειες, με οδυνηρά αποτελέσματα τα οποία, επτά δεκαετίες μετά, συνεχίζουν να ταλανίζουν τη χώρα. Ως χώρα-μέλος του ΝΑΤΟ, η Ελλάδα- όπως και η γειτονική Τουρκία- έγινε πολεμικό ορμητήριο της ευρωατλαντικής συμμαχίας στα νότια σύνορα του σοσιαλιστικού στρατοπέδου. Στο πλαίσιο αυτό συμφωνήθηκε το 1953 από την κυβέρνηση Αλ.Παπάγου η εγκατάσταση στη χώρα στρατιωτικών βάσεων των ΗΠΑ που χρησιμοποιήθηκαν ποικιλοτρόπως για την προώθηση και εκπλήρωση μιας σειράς ιμπεριαλιστικών σχεδιασμών. Πρόκειται για σχεδιασμούς που μέχρι το 1991 είχαν στο στόχαστρο τους λαούς των σοσιαλιστικών χωρών και αργότερα, μετά την επικράτηση της αντεπανάστασης στην ΕΣΣΔ και την ανατολική Ευρώπη, πήραν τη μορφή εγκληματικών στρατιωτικών επεμβάσεων στη Γιουγκοσλαβία και τη Μέση Ανατολή (Πόλεμος του Κόλπου, Αφγανιστάν, Ιράκ, κλπ.).
Ασε που χρόνια τώρα ματώσαμε κυριολεκτικά να δίνουμε τεράστια ποσά από το υστέρημά μας για τις περίφημες “αμυντικές δαπάνες”. Και τελικά μήπως ήλθε η ώρα να αναρωτηθούμε (και ναπράξουμε ανάλογα) ότι ήλθε η ώρα ναγίνει πράξη εκείνο το παλιό σύνθημα “ΕΞΩ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ ΑΠΌ ΤΟ ΝΑΤΟ;” Γιατί αν έχεις τέτοιους φίλους που λέει και το τραγούδι, τι τους θέλεις τους εχθρούς;

(Δημοσιεύτκε στην έντυπη "Η ΑΛΛΗ ΑΠΟΨΗ")

Προηγούμενο άρθρο

4ος κύκλος της «αξιολόγησης»

Επόμενο άρθρο

Μία σημαντική επέτειος!