Το δίλημμα

Τα στοιχεία για τα πρωτογενή πλεονάσματα της περιόδου Γενάρης - Μάης 2026 επιβεβαιώνουν ότι η φοροληστεία του λαού είναι συστατικό στοιχείο της αντιλαϊκής πολιτικής, σε ανάπτυξη και κρίση, με ή χωρίς μνημόνια και «επιτηρήσεις».

Ο δημοσιονομικός χώρος που επικαλείται η κυβέρνηση για να διαφημίζει τα ψίχουλα που σκορπάει στους πιο διαλυμένους από την πολιτική της έχει πληρωθεί δυο και τρεις φορές από τον λαό και τη νεολαία, με τους ληστρικούς άμεσους και έμμεσους φόρους, για να απολαμβάνει το κεφάλαιο φοροασυλία, απαλλαγές και προνόμια.

Τα νούμερα ζαλίζουν τη μεγάλη λαϊκή πλειοψηφία, που προσπαθεί να τα βγάλει πέρα με τους μισθούς των «τρεις κι εξήντα». Το πρωτογενές πλεόνασμα στο πεντάμηνο διαμορφώθηκε στα 3,650 δισ. ευρώ, αντί για 1,243 δισ. ευρώ που ήταν ο στόχος.

Τα καθαρά έσοδα του προϋπολογισμού ήταν 30,216 δισ. ευρώ, αυξημένα κατά 2,528 δισ. ευρώ έναντι του στόχου. Για άλλη μια φορά ξεχωρίζουν οι εισπράξεις από το χαράτσι του ΦΠΑ και των ειδικών φόρων, που απογειώνουν τα κρατικά έξοδα σε συνθήκες μεγάλης ακρίβειας.

«Τα χρήματα δεν υπάρχουν, τα χρήματα γεννώνται, η ανάπτυξη γεννιέται μέσα από σωστές στρατηγικές» έλεγε τις προάλλες ο Πιερρακάκης, επιβεβαιώνοντας ότι οι δημοσιονομικές επιδόσεις της κυβέρνησης δεν έπεσαν από τον ουρανό.

Ενα νήμα αντιλαϊκών στρατηγικών και νόμων, που στη μία άκρη έχει τα κέρδη και την ανταγωνιστικότητα των μονοπωλίων και στην άλλη την εκμετάλλευση των εργαζομένων και του λαού, είναι το μείγμα της «σταθερότητας» για το οποίο κομπάζει η κυβέρνηση.

Την ίδια αντιλαϊκή «σταθερότητα» υπερασπίζονται και τα άλλα κόμματα. Οπως το κόμμα Τσίπρα, ο οποίος έλεγε χτες σε συνέντευξή του: «Πρέπει να δούμε πώς αυτή η πίτα θα μεγαλώσει (...) γιατί το κρίσιμο είναι να μεγαλώσει η πίτα. Ο Μητσοτάκης και η ΝΔ έχασαν μια πολύ μεγάλη ευκαιρία - ήταν το Ταμείο Ανάκαμψης».

Κοινός στόχος λοιπόν να μεγαλώνει η πίτα της καπιταλιστικής ανάπτυξης, που δεν υπάρχει άλλος τρόπος να γίνει, πέρα από το να μεγαλώνει διαρκώς η εκμετάλλευση. Πάνω στην εξόντωσή του, τα κόμματα του συστήματος καλλιεργούν προσδοκίες για λίγα ψίχουλα στον λαό, που με θράσος βαφτίζουν «αναδιανομή» ή «μέρισμα ανάπτυξης».

Αλλά και για τους φόρους ήταν αποκαλυπτικός ο Τσίπρας: «Η δημοσιονομική δυνατότητα της ελληνικής οικονομίας από το 2019 και μετά είναι τέτοια που δεν δημιουργεί καμία ανάγκη για αύξηση φόρων (...) Δηλαδή, η ελληνική οικονομία υπεραποδίδει ετησίως πάνω από τα πλεονάσματα που είναι υποχρέωση (...) άρα λοιπόν υπάρχει δημοσιονομικός χώρος (...) χωρίς να φορολογηθούν ούτε τα μεσαία, ούτε τα χαμηλά, ακόμα και ούτε τα υψηλά εισοδήματα»!

Δεδομένη λοιπόν η «υπεραπόδοση» της οικονομίας και τα πρωτογενή πλεονάσματα που γονατίζουν τον λαό, με όποια κυβέρνηση. Δεδομένος και ο «δημοσιονομικός χώρος» από τον οποίο ένα ασήμαντο κλάσμα θα συνεχίσει να μεταλλάσσεται σε «παροχές» απορρόφησης της λαϊκής δυσαρέσκειας, ενώ θα το κλέβουν από την άλλη τσέπη του λαού.

Τι μένει επομένως; Να βελτιωθεί η ικανότητα της κυβέρνησης, των θεσμών, του κράτους να απορροφούν το αίσθημα αδικίας και αγανάκτησης που δικαιολογημένα γεννούν στην πλειοψηφία του λαού η βάρβαρη πολιτική τους και τα αδιέξοδα που ανακυκλώνουν όλες οι εκδοχές της.

Αυτό εννοεί ο Τσίπρας όταν λέει ότι «εμείς θεωρούμε πως είναι αναγκαίο να υπάρξει και ένα κλίμα αποκατάστασης δικαιοσύνης στην ελληνική κοινωνία», και γι' αυτό λέει ότι θα θεσπίσει την ...«πατριωτική εισφορά» για το 1% των πιο κερδοφόρων ομίλων!

Αυτό κι αν είναι «επίδειξη σημαίας» στο κεφάλαιο για το πόσο ξεδιάντροπα η σοσιαλδημοκρατία επιχειρεί να κλείσει τις ρωγμές της λαϊκής δυσαρέσκειας με το «πατριωτικό» στουπί της ελεημοσύνης των καπιταλιστών, προκειμένου να αναπαράγεται απρόσκοπτα η «σταθερότητα» των κερδών τους!

Ο αντίπαλος που έχει απέναντί του ο λαός έχει όνομα. Είναι η στρατηγική του κεφαλαίου για μεγαλύτερα κέρδη, που στην πολεμική φάση του καπιταλισμού περνάει μέσα από τη μεγαλύτερη εμπλοκή στις ιμπεριαλιστικές συγκρούσεις, έχοντας σταθερά στο στόχαστρο τα εργατικά - λαϊκά δικαιώματα, για πιο βαθιά εκμετάλλευση. Σ' αυτό το κομβικό σταυροδρόμι συναντιούνται όλες οι αστικές πολιτικές δυνάμεις, παλιοί και νέοι σωτήρες.

Το δίλημμα επομένως για τον λαό είναι αυτό που βάζει μόνο το ΚΚΕ: Αν θα ενισχύσει και με την ψήφο του στις επόμενες εκλογές τον δρόμο της ανατροπής που τον καλεί να βαδίσει το ΚΚΕ και είναι ο μόνος που στο τέλος του θα ανταμείψει κάθε θυσία, απέναντι στον δρόμο των θυσιών χωρίς αντίκρισμα για τον λαό, που τον οδηγεί πιο βαθιά στον λαβύρινθο της εκμετάλλευσης και του πολέμου.

Αναδημοσίευση από τη στήλη «Η Άποψή μας» του «Ριζοσπάστη», Παρασκευή 26 Ιούνη 2026

Προηγούμενο άρθρο

Τις πταίει;

Επόμενο άρθρο

Κανείς εφησυχασμός!