Τρομοκρατώντας… τους πεινασμένους!

Η κατάσταση της οικονομίας κυριαρχεί και δικαιολογημένα-έστω και με τη μορφή καλλιέργειας μπόλικου τρόμου- στην προεκλογική αντιπαράθεση. Η κυβέρνηση υποστηρίζει ότι εάν αυτή ψηφιστεί μετά από τις πολύχρονες θυσίες θα βγούμε ξανά στο «ξέφωτο της ανάπτυξης». Εάν δε βγει ο ΣΥΡΙΖΑ τότε υπάρχει κίνδυνος «εκτροπής και εξόδου από το ευρώ».

Από τη άλλη ο ΣΥΡΙΖΑ ποντάροντας στην ελπίδα και την οργή, υποστηρίζει ότι η ανάπτυξη θα έλθει εάν φύγει η κυβέρνηση αυτή και εφαρμοστεί το μείγμα οικονομικής πολιτικής που προτείνει ώστε αφενός να ξεπεραστεί η «ανθρωπιστική κρίση» και αφετέρου να γίνει η «επανεκκίνηση» της οικονομίας.

Και οι δύο δεν κάνουν λόγο για-τουλάχιστον- τα λαϊκά στρώματα να πάρουν πίσω όσα έχασαν σε δικαιώματα, κατακτήσεις, εισόδημα, τα χρόνια της κρίσης. Και οι δύο με τη λέξη «οικονομία» δεν εννοούν τη τσέπη των πολλών, αλλά τη συνέχιση της λειτουργίας της οικονομίας, με τους «σιδερένιους νόμους της αγοράς» με τη κυριαρχία δηλαδή των μεγάλων οικονομικών συμφερόντων πάνω της, με τη παρουσία ακόμη της χώρας στην Ε.Ε (που τόσο καταστροφική ήταν-είναι για το λαό)

Η τακτική τους με τον «μπαμπούλα» της οικονομίας πασχίζει να χειραγωγήσει τα φτωχά λαϊκά στρώματα και με την ψήφο τους, στη στήριξη της πολιτικής εξόδου από την κρίση υπέρ των επιχειρηματικών ομίλων, προβάλλοντάς την ως διέξοδο ωφέλιμη για το λαό. Στο όνομα του ότι αν δεν αναδειχτεί σταθερή (φυσικά εξυπηρέτησης τελικά των συμφερόντων του κεφαλαίου) κυβέρνηση, θα έλθουν νέα μέτρα. Αλλά τα μέτρα είναι στην ημερήσια διάταξη ό,τι και αν γίνει αφού αποτελούν στρατηγική ενίσχυσης του κεφαλαίου, στρατηγική της ΕΕ, που υπηρετούν και η ΝΔ και ο ΣΥΡΙΖΑ, με διαφορετικές δοσολογίες, αλλά στην ίδια ρότα. Ο λαός δεν θα πρέπει και με την ψήφο του να γίνει συνένοχος σε τέτοιες πολιτικές που παρά τις διαφορές μείγματος, έχουν την ίδια ουσία, τη διαχείριση της πολιτικής εξουσίας υπέρ των …αντιπάλων τους!

Προηγούμενο άρθρο

Το Ασφαλιστικό ως κριτήριο ψήφου

Επόμενο άρθρο

Υποψηφιολογίας το ανάγνωσμα…