Υγεία για ποιους και για πόσους;

Αν κάτι απομυθοποιήθηκε στις μέρες του κορονοϊού, είναι η δήθεν «υπεροχή» και τα «οφέλη» της ιδιωτικής Υγείας και Ασφάλισης. Και δεν μιλάμε για τα ακριβά συμβόλαια όσων διαθέτουν «βαρύ πορτοφόλι», αλλά για τα προγράμματα εκείνα που απευθύνονται στον πολύ κόσμο, που διαφημίζονταν κατά κόρον και στους αυτοαπασχολούμενους ως εναλλακτική πρόταση απέναντι στο σημερινό υποβαθμισμένο δημόσιο σύστημα Υγείας.

Κανένα ιδιωτικό πρόγραμμα Υγείας, που είναι προσανατολισμένο στο μικρόκοσμό του, στους πελάτες του, δεν μπορεί φυσικά να αντιμετωπίσει μια επιδημία που πλήττει όλο τον πληθυσμό. Και, επίσης, ποιος ιδιώτης προσηλωμένος στο επιχειρηματικό κέρδος μπορεί να δει τη σχέση κόστους - οφέλους στην κοινωνική της διάσταση και να παρέχει αμισθί τις υπηρεσίες του;

Μια ματιά στην αισχροκέρδεια των διαγνωστικών τεστ (200 - 300 ευρώ), από τη μια, και στη συμφορά που βιώνουν εκατομμύρια ανασφάλιστοι στην Αμερική, από την άλλη, το αποδεικνύει εύκολα. Για την κοινωνία, το πραγματικό κέρδος είναι η καλή υγεία, η προστασία όλου του πληθυσμού. Και αυτό μόνο ένα δημόσιο και δωρεάν σύστημα Υγείας, σύγχρονο, που να μπορεί να καλύπτει όλο τον πληθυσμό, μπορεί να το προσφέρει.

Και κάτι ακόμα: Η μετάλλαξη ενός ιού είναι μια βιολογική διαδικασία αντικειμενική, όπως όλες οι μεταλλάξεις στη φύση. Επομένως, αν και έκτακτο γεγονός, πρόκειται για μια φυσική διαδικασία που υπήρξε και προηγουμένως και θα επαναληφθεί στο μέλλον.

Ο εχθρός μπορεί να είναι «αόρατος», όμως τα σημερινά επίπεδα της επιστήμης δεν μας καθιστούν και παντελώς άοπλους απέναντί του. Αρα, χρειαζόμαστε ένα δημόσιο σύστημα Υγείας επαρκές και θωρακισμένο με όλα τα απαραίτητα μέσα και προσωπικό, μόνιμα και όχι έκτακτα, που να μπορεί να διαχειριστεί την έκτακτη αυτή κατάσταση, και μάλιστα όχι εις βάρος των χρόνιων ή άλλων έκτακτων ασθενών που σήμερα, όπως φαίνεται, έχουν περάσει ανεπίσημα «σε δεύτερη μοίρα».

Η κυβέρνηση, από την άλλη, προχώρησε σε περιορισμένες προσλήψεις νοσηλευτικού προσωπικού με συμβάσεις ορισμένου χρόνου, όταν πια έφτασε το μαχαίρι στο κόκαλο, και όχι σε μόνιμους διορισμούς που θα καλύψουν τα τεράστια κενά. Αυτό είναι χαρακτηριστικό των γενικότερων πολιτικών της προθέσεων.

Επομένως, δικαιώνονται το ταξικά προσανατολισμένο εργατικό κίνημα και οι αντιμονοπωλιακές δυνάμεις στο συνδικαλιστικό κίνημα των αυτοαπασχολούμενων, που έθεταν όλο το προηγούμενο διάστημα το ζήτημα της αποδιάρθρωσης του δημόσιου συστήματος Υγείας και πάλευαν για την αντιστροφή της κατάστασης. Δεν επιβεβαιώνεται ο πρωθυπουργός, μέντορας και αυτός της ιδιωτικοποίησης στην Υγεία και την Ασφάλιση, και ας έχουν βελτιωθεί οι δημοσκοπικές του επιδόσεις.

Σήμερα αποκαλύπτεται με τον πιο σαφή τρόπο πόσο βάρβαρη ήταν η πολιτική όλων των κυβερνήσεων, που κατάντησαν τα δημόσια νοσοκομεία να μην έχουν ούτε γάζες, έτσι που ο σημερινός τακτικός σχεδιασμός της κυβέρνησης να επικεντρώνεται στους περιορισμούς, στην καταστολή και την τρομοκράτηση του πληθυσμού - «ατομική ευθύνη» το λένε κομψά -, για να μην καταρρεύσει το ήδη ετοιμόρροπο σύστημα δημόσιας Υγείας.

Χωρίς υπερβολή, θα λέγαμε ότι η εμπορευματοποίηση και η υποβάθμιση της δημόσιας Υγείας στην Ελλάδα και σε όλη την ΕΕ αποτέλεσαν το «θερμοκήπιο» για τις σημερινές τραγικές συνέπειες που βιώνουν τα λαϊκά στρώματα.

Προηγούμενο άρθρο

Θα τους τιμήσουν;

Επόμενο άρθρο

Τσιμουδιά για τις υπερπτήσεις