Σάββατο, 18 Απρ, 2026

Κρήτη: Ακόμα και στο ξενοδοχείο που γίνεται το συνέδριο της ΓΣΕΕ, η εργοδοσία επιχειρεί να εμποδίσει την επαφή των εργαζομένων με τα Συνδικάτα

Το Ιράν ανοίγει τα Στενά του Ορμούζ όμως οι ΗΠΑ δηλώνουν ότι δεν άρουν τον ναυτικό αποκλεισμό στα ιρανικά λιμάνια

ΚΚΕ: Ολοι αυτοί που φοράνε φωτοστέφανο στην ΕΕ των λόμπι και της διαφθοράς, τώρα «βγαίνουν στα κεραμίδια» επειδή αποκαλύπτονται τα σκάνδαλά τους

Η Ανατ. Μεσόγειος στον χάρτη του ιμπεριαλιστικού πολέμου

Τμήμα Διεθνών Σχέσεων της ΚΕ του ΚΚΕ: 65 χρόνια από την ηρωική νίκη της Κουβανικής Επανάστασης στον Κόλπο των Χοίρων

Το Σχόλιο της Ημέρας

Αφαντες

Χθες 08:41

Δεν πέρασε πολύς καιρός από τις θριαμβολογίες της κυβέρνησης με αφορμή την αναπροσαρμογή των συντάξεων για το 2026 και το κλίμα ευφορίας που καλλιεργούσε πριν τρεις βδομάδες για την αναπροσαρμογή του κατώτατου μισθού. Μόλις σε λίγους μήνες αποδείχθηκε πόσο άνθρακας ήταν ο θησαυρός, καθώς σύμφωνα με την ΕΛΣΤΑΤ ο επίσημος πληθωρισμός σε ... Περισσότερα

Από τον Λεωνίδα μέχρι τις μέρες μας, το «ΟΧΙ» μας ενώνει

Τρί 27 Οκτωβρίου 2015 20:44 από Η Άλλη Άποψη

Στο έξοχο έργο του,«Το Άξιον Εστί», ο Οδυσσέας Ελύτης αναδεικνύει την τεράστια σημασία της μνήμης στο διαχρονικό αγώνα του ελληνικού λαού, για την επιβίωση, για την ελευθερία του.

Ειδικότερα αναφέρεται στο έπος του 1940 και στην οδυνηρή εμπειρία της Κατοχής, όπως και στην αναγκαιότητα να αναδειχθεί η μεγάλη θυσία του Ελληνικού λαού για την ελευθερία, να αναδειχθεί το «μεγάλο ΟΧΙ», που σημαδεύει την ιστορία μας και την πορεία μας στο χρόνο. Από τον Λεωνίδα μέχρι τις μέρες μας το «ΟΧΙ» μας ενώνει.

Τα θεμέλια του λαού μας απ΄ τις ένδοξες κορφές της Πίνδου στις θείες κορφές του Άθω.

Τα θεμέλιά μου στα βουνά
και τα βουνά σηκώνουν οι λαοί στον ώμο τους
και πάνω τους η μνήμη καίει
άκαυτη βάτος.
Μνήμη του λαού μου σε λένε Πίνδο και σε λένε Άθω.
Ταράζεται ο καιρός
κι απ' τα πόδια τις μέρες κρεμάζει
αδειάζοντας με πάταγο τα οστά των ταπεινωμένων.
Ποιοι, πώς, πότε ανέβηκαν την άβυσσο;
Ποιες, ποιων, πόσων οι στρατιές;
Τ' ουρανού το πρόσωπο γυρίζει κι οι εχθροί μου έφυγαν μακριά.
Μνήμη του λαού μου σε λένε Πίνδο και σε λένε Άθω.
Εσύ μόνη απ' τη φτέρνα τον άντρα γνωρίζεις
Εσύ μόνη απ' την κόψη της πέτρας μιλάς
Εσύ την όψη των αγίων οξύνεις
κι εσύ στου νερού των αιώνων την άκρη σύρεις
πασχαλιάν αναστάσιμη!
Αγγίζεις το νου μου και πονεί το βρέφος της Άνοιξης!
Τιμωρείς το χέρι μου και στα σκότη λευκαίνεται!
Πάντα, πάντα περνάς τη φωτιά για να φτάσεις τη λάμψη.
Πάντα, πάντα τη λάμψη περνάς
για να φτάσεις ψηλά τα βουνά τα χιονόδοξα.
Όμως τι τα βουνά; Ποιος και τι στα βουνά;
Τα θεμέλιά μου στα βουνά
και τα βουνά σηκώνουν οι λαοί στον ώμο τους
και πάνω τους η μνήμη καίει
άκαυτη βάτος!