του Αλέκου ΧατζηκώσταΣτη Νάουσα η Δημοτική Αρχή παραχωρεί μέρος του νερού σε εταιρεία εμφιάλωσης. Στη Βουλή ψηφίστηκε πρόσφατα νόμος με τίτλο "Επέκταση αρμοδιοτήτων της Εταιρείας Υδρεύσεως και Αποχετεύσεως Πρωτευούσης και της Εταιρείας Υδρευσης και Αποχέτευσης Θεσσαλονίκης, ενίσχυση της Ρυθμιστικής Αρχής Αποβλήτων, Ενέργειας και Υδάτων... Περισσότερα
Είναι λύση για την ΕΒΖ;
από Η Άλλη Άποψη
Συμφωνία συνεργασίας μεταξύ της Ελληνικής Βιομηχανίας Ζάχαρης και ομίλου εταιρειών με έδρα τη Βραζιλία προανήγγειλε Τρίτη ο διευθύνων σύμβουλος της εισηγμένης Δημήτρης Γιαννακίδης με δηλώσεις του στο Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων. Σύμφωνα με τον κ. Γιαννακίδη, τεχνικό κλιμάκιο του βραζιλιάνικου ομίλου βρίσκεται ήδη στην Ελλάδα και επιθεωρεί τις εγκαταστάσεις της επιχείρησης.
«Οι πρώτες εντυπώσεις του τεχνικού κλιμακίου είναι άκρως θετικές», σημείωσε ο κ. Γιαννακίδης, επισημαίνοντας πως «προς το παρόν έχουν επισκεφθεί το εργοστάσιο της ΕΒΖ στις Σέρρες και εντός των επόμενων ημερών θα βρεθούν στο Πλατύ Ημαθίας, ενώ εντός του Οκτωβρίου θα μεταβούν και στις δύο εγκαταστάσεις της ελληνικής βιομηχανίας στη Σερβία». Το σχέδιο ΕΒΖ και Bραζιλιάνων (που δεν αποκαλύπτουν ποιες εταιρείες εκπροσωπούν) προβλέπει την επεξεργασία φασόν σε δύο ελληνικά ζαχαρουργεία ακατέργαστης ζάχαρης από τη Λατινική Αμερική, η οποία σαν λευκή κρυσταλλική ζάχαρη θα διοχετεύεται στην Ανατολική Ευρώπη, με βασικό πελάτη τη Ρωσία. Η βραζιλιάνικη κοινοπραξία πραγματοποιεί ετήσιες πωλήσεις 3 έως 6 εκατομμυρίων τόνων ζάχαρης στη Ρωσία. Σύμφωνα με την υποδομή της ΕΒΖ τα τρία εργοστάσια (Πλατύ, Ορεστιάδα, Ξάνθη) μπορούν να επεξεργαστούν έως και 1 εκατομμύριο τόνοι ζάχαρης.
Εντός της εβδομάδας αναμένεται να φτάσουν στην Ελλάδα ο νομικός και οικονομικός σύμβουλος του βραζιλιάνικου ομίλου εταιρειών προκειμένου να διευθετηθούν και οι τελευταίες λεπτομέρειες. «Στόχος των ξένων είναι να επενδύσουν και παραπάνω από 50 εκατ. ευρώ στην ΕΒΖ, αφού στα πλάνα τους βρίσκεται και η μετατροπή κάποιων εργοστασίων σε μονάδες παραγωγής βιοαιθανόλης», τόνισε ο κ. Γιαννακίδης.
Κατά τη γνώμη μας τα παραπάνω δεν αποτελούν λύση ούτε για τους παραγωγούς της χώρας μας, ούτε για τους εργαζόμενους στην ΕΒΖ, αλλά ούτε και συνολικά στις ανάγκες της οικονομίας της χώρας μας. Ας θυμηθούμε ότι πριν την ένταξη της χώρας μας στην τότε ΕΟΚ κάναμε εξαγωγές στη ζάχαρη, τα εργοστάσια δούλευαν στο φουλ, ενώ και οι αγρότες είχαν ένα ικανοποιητικό εισόδημα. Ας θυμηθούμε ότι τη δεκαετία του 1990, η ΕΒΖ βρισκόταν ανάμεσα στις μεγαλύτερες βιομηχανίες ζάχαρης στην Ευρώπη και ήταν μία από τις σημαντικότερες γεωργικές βιομηχανίες στην Ελλάδα, με πέντε εργοστάσιαΝα υπογραμμίσουμε ότι η βιομηχανία ζάχαρης είναι στρατηγικής σημασίας, καθώς σχετίζεται άμεσα με τις διατροφικές ανάγκες του λαού, είναι μια βιομηχανία παραγωγική, δημιουργική και αν αναπτυχθεί θα μπορέσει να καλύψει τις εγχώριες ανάγκες και να επεκτείνει και τις εξαγωγές της. Η λύση βρίσκεται προς άλλη κατεύθυνση και περιλαμβάνει τις εξής προτάσεις:
Πρώτον, να αλλάξει το ιδιοκτησιακό και να γίνει η "Βιομηχανία Ζάχαρης" αποκλειστικά και καθαρά κρατικό περιουσιακό στοιχείο.
Δεύτερον, να εκσυγχρονιστούν μηχανολογικά και τεχνολογικά τα εργοστάσια - των οποίων τα μηχανήματα είναι πάνω από 40 ετών - και να αποκτήσουν έτσι τη δυνατότητα να παράγουν σε χαμηλότερο κόστος και να διαμορφώνουν καλύτερη τιμή και στη λαϊκή κατανάλωση. Γινόμαστε έτσι αυτάρκεις, αλλά υπάρχουν και δυνατότητες εξαγωγής.
Τρίτον, με σημασία πρώτη: Απειθαρχία στην Κοινή Αγροτική Πολιτική και την Ευρωπαϊκή Ένωση για περιορισμούς και ποσοστώσεις. Ανάπτυξη, δηλαδή, για το λαό και όχι για τις τράπεζες και τα μονοπώλια. Αυτό σημαίνει ρήξη με την Ευρωπαϊκή Ένωση, κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής, με κεντρικό σχεδιασμό και με εργατικό - λαϊκό έλεγχο, για τη λαϊκή ευημερία.