Οι εκλογές της 18ης Μάη

Γράφει ο Σίμος Ανδρονίδης, υποψήφιος διδάκτορας ΑΠΘ

 Οι δημοτικές και περιφερειακές εκλογές της Κυριακής προσφέρονται για την εξαγωγή κάποιων βασικών πολιτικών συμπερασμάτων. Πολλοί εργαζόμενοι οι οποίοι και βιώνουν τις συνέπειες της οικονομικής-καπιταλιστικής κρίσης ψήφισαν με βασικό κριτήριο την απόρριψη και την καταδίκη των κυβερνητικών αντιλαϊκών-αντεργατικών πολιτικών. Η πολιτική μάχη στην περιφέρεια της Αττικής, εκεί όπου ψηφίζει το μισό εκλογικό σώμα της χώρας προσφέρεται για την εξαγωγή πολιτικών συμπερασμάτων. Στην περιφέρεια της Αττικής, ή μάλλον στην πολιτική σύγκρουση ανάμεσα στον Γιάννη Σγουρό, νυν περιφερειάρχη, και στη Ρένα Δούρου, υποψήφια περιφερειάρχη με την στήριξη του ΣΥΡΙΖΑ, θεωρούμε πως αποκρυσταλλώνεται σταδιακά ο νέος εκλογικός και πολιτικός «χάρτης» της χώρας. Ουσιαστικά, διαμορφώνονται δύο «Ελλάδες», που ψηφίζουν με διαφορετικά πολιτικά και ιδεολογικά κριτήρια.

Η μία Ελλάδα των αστικών κέντρων, και ιδίως της Αθήνας, δείχνει μία σαφή προτίμηση στον ΣΥΡΙΖΑ, προτάσσοντας το αντιμνημονιακό στοιχείο της πολιτικής διαπάλης και πατώντας πάνω στη διαιρετική τομή Μνημόνιο-Αντιμνημόνιο. Η πολύ καλή επίδοση των υποψήφιων του ΣΥΡΙΖΑ στην Αθήνα, (Γαβριήλ Σακελλαρίδης), και  στην Αττική (Ρένα Δούρου) αποτελούν, τρόπον τινά, μία εκλογική «συνέχεια» με τα αποτελέσματα των βουλευτικών εκλογών του 2012. Ιδιαίτερα στην Περιφέρεια της Αττικής και στον Δήμο της Αθήνας, ο ΣΥΡΙΖΑ κατάφερε να διευρύνει και να αποκρυσταλλώσει την κοινωνική συμμαχία που είχε συγκροτήσει στις εκλογές του 2012 αναδιαμορφώνοντας τα χαρακτηριστικά της και δίνοντας της ένα σαφές αυτοδιοικητικό πρόσημο. Η καλή εκλογική επίδοση του Τριαντάφυλλου Μηταφίδη υποψήφιου με την στήριξη του ΣΥΡΙΖΑ στο δήμο της Θεσσαλονίκης συμπληρώνει μία κοινωνική και πολιτική Ελλάδα η οποία και ψηφίζει με βάση την διαιρετική τομή Μνημόνιο-Αντιμνημόνιο. Εν αντιθέσει με αυτή την «αντιμνημονιακή» Ελλάδα, η υπόλοιπη χώρα προσήλθε στις κάλπες έχοντας διαφορετικά κριτήρια.

 Σε πολλές περιφέρειες, στον β΄ γύρο της ερχόμενης Κυριακής θα αναμετρηθούν υποψήφιοι που προέρχονται από την Ν.Δ και το ΠΑΣΟΚ, αλλά σε αυτές τις εκλογές ενδύθηκαν τον «μανδύα» του ανεξάρτητου. Σε πολλές περιφέρειες και δήμους μεταφέρεται το μοντέλο του «κόμματος cartel», αναδιατάσσοντας τον τοπικό εκλογικό χάρτη και τις κοινωνικές συμμαχίες και διαμορφώνοντας τις προϋποθέσεις για μία προσίδια «καρτελοποίηση» του πολιτικού και εκλογικού ανταγωνισμού σε δημοτικό και περιφερειακό επίπεδο, εκεί όπου πλέον η αντιπαράθεση δεν γίνεται επί διαφορετικών προγραμμάτων και θέσεων αλλά γίνεται αποκλειστικά για την διαχείριση και την νομή της τοπικής μικροεξουσίας, με συμβολική «αιχμή του δόρατος» την ροή και την διαχείριση των κοινοτικών κονδυλίων. (βλ. ΕΣΠΑ-Εθνικό Στρατηγικό Πλαίσιο Αναφοράς).

Τα δύο κόμματα της συγκυβέρνησης διατηρούν υπολείμματα του εκλογικού τους μηχανισμού σε αρκετές πόλεις της περιφέρειας, με αποτέλεσμα σε αυτές τις περιπτώσεις ο πολιτικός και κομματικός ανταγωνισμός λαμβάνει διαφορετικά χαρακτηριστικά, εγγράφοντας στον πυρήνα του την «επιβράδυνση» της κοινωνικής κίνησης και του κοινωνικού προτσές. Με άλλα λόγια, οι ψηφοφόροι προσέρχονται στην κάλπη έχοντας ως στόχο την διατήρηση της κοινωνικής και πολιτικής σταθερότητας, που είναι και στόχο της δικομματικής συγκυβέρνησης, «ελπίζοντας» ότι με αυτό τον τρόπο δεν θα δημιουργηθούν εγκάρσιες ρήξεις και κοινωνικές τομές που θα συνέβαλλαν και σε μία ριζική αναδιανομή του κοινωνικά παραγόμενου πλούτου. Η διατήρηση κάποιων τοπικών πελατειακών μηχανισμών και δικτύων δίνει ένα επίχρισμα «λαϊκότητας» στα δύο κόμματα της συγκυβέρνησης, κάτι που μας παραπέμπει άμεσα στα μαζικά κόμματα της δεκαετίας του 1980. Δεν θεωρούμε την διατήρηση τοπικών πελατειακών μηχανισμών, ως στοιχείο ενός πολιτικού «λαϊκισμού» αλλά ως στοιχείο μίας προσπάθειας επανεγγραφής και επανεισαγωγής κάποιων προσίδιων λαϊκών χαρακτηριστικών σε αυτά τα κόμματα.

Η ανάδυση και διαμόρφωση δύο διαφορετικών, (κοινωνικά και πολιτικά), «Ελλάδων» ενέχει τα χαρακτηριστικά ενός υφέρποντος κοινωνικού διπολισμού μεταξύ Ν.Δ και ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος και ανατέμνει κάθετα και οριζόντια τις δομές του πολιτικού και κομματικού συστήματος, ανατρέποντας παγιωμένες πολιτικές στάσεις και συμπεριφορές.  Δεν θα πρέπει βέβαια να ξεχνάμε ότι το κόμμα της Ν.Δ ως ο μείζων κυβερνητικός εταίρος, είδε τις δυνάμεις της να μειώνονται αισθητά σε περιφέρεια Αττικής, Αθήνα και Θεσσαλονίκη.  Δεν συμμεριζόμαστε την «αισιοδοξία» κάποιων αναλυτών και δημοσιογράφων όσον αφορά την επίδοση του ΠΑΣΟΚ, καθώς θεωρούμε ότι η  επίδοση των υποψήφιων που στήριξε το ΠΑΣΟΚ, (Σγουρός, Μπουτάρης, Καμίνης) αφενός μεν δεν ήταν ιδιαίτερα υψηλή, αφετέρου δε οφείλεται στη συνειδητή τους προσπάθεια να προβάλλουν το «ανεξάρτητο» «πολυσυλλεκτικό» και «ακηδεμόνευτο» στοιχείο της υποψηφιότητας τους, θεωρώντας ως «βαρίδι» την στήριξη που τους προσέφερε το ΠΑΣΟΚ. 

Η καλή εκλογική επίδοση και καταγραφή του νεοναζιστικού μορφώματος της Χρυσής Αυγής, αποδεικνύει ότι το νεοναζιστικό μόρφωμα έχει αποκτήσει μία συγκεκριμένη κοινωνική έδραση, η οποία και έχει αρχίσει να μορφοποιείται, σταθεροποιούμενη γύρω στο 7-8%. Ο χαρακτηρισμός της νεοναζιστικής Χρυσής Αυγής ως εγκληματικής οργάνωσης, η προφυλάκιση ηγετικών μελών της, ο ανοιχτά και όχι συγκεκαλυμμένα ναζιστικός της χαρακτήρας, δεν φαίνεται να επηρέασαν την στάση πολλών ψηφοφόρων, σκιαγραφώντας με ενάργεια  το εύρος της κοινωνικής της απεύθυνσης. Θεωρούμε πως δίπλα στις κύριες κοινωνικές και πολιτικές πολώσεις, (βλ. Ν.Δ-ΣΥΡΙΖΑ, Μνημόνιο-Αντιμνημόνιο), αποκρυσταλλώνονται και μορφοποιούνται μία σειρά από επάλληλες και παράλληλες πολώσεις.

Και η κύρια εξ αυτών είναι η πόλωση και η κοινωνική, πολιτική και ιδεολογική διάκριση μεταξύ φασισμού-ναζισμού και αντικαπιταλιστικής Αριστεράς. Οι επιθέσεις φασιστοειδών σε μέλη αριστερών κομμάτων (ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ΚΚΕ) καταδεικνύει και την στοχοπροσήλωση τους στην υπεράσπιση των συμφερόντων του Κεφαλαίου. Οι εργαζόμενοι πρέπει  να επαγρυπνούν καθημερινά. Το ρατσιστικό και φασιστικό δηλητήριο απειλεί τους εργαζόμενους. Η εργατική πάλη η οποία και ενσωματώνει αντιφασιστικά-αντιναζιστικά χαρακτηριστικά, αποτελεί την καθοριστική κοινωνική «στιγμή» που θα οδηγήσει και στην πλήρη εξαφάνιση της νεοναζιστικής Χρυσής Αυγής. Επίσης, δεν πρέπει να παραβλέψουμε την σημαντική εκλογική καταγραφή της αντικαπιταλιστικής Αριστεράς. (ΑΝΤΑΡΣΥΑ). Σε μία σειρά από περιφέρειες (βλ. Κεντρική Μακεδονία), κατάφερε να αυξήσει σε σημαντικό βαθμό τα ποσοστά της συγκριτική με τις περιφερειακές εκλογές του 2010. Έτσι, με αυτό τον τρόπο διαμορφώνεται ένας συμπαγής πόλος εργατικής συσπείρωσης που θα υπερασπίζεται με σθένος τα εργατικά συμφέροντα και τις εργατικές ανάγκες. Η ενίσχυση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, η σταδιακή διεύρυνση της επιρροής της στο κοινωνικό πεδίο, (χώροι εργασίας) είναι απόρροια της προϊούσας ριζοσπαστικοποίησης ενός σημαντικού τμήματος της εργατικής τάξης της χώρας, με αποτέλεσμα να παράγονται ποιοτικές «αποστοιχίσεις» που κλείνουν στην υπεράσπιση με κάθε τρόπο των εργατικών συμφερόντων και αναγκών. Επίσης, το ΚΚΕ κατάφερε  να αυξήσει τα ποσοστά του συγκριτικά με τις βουλευτικές εκλογές του 2012, επιτυγχάνοντας μάλιστα και την είσοδο ενός υποψηφίου του στο β΄ γύρο. (Κώστας Πελετίδης-Πάτρα).

Ενώ αξιοσημείωτη υπήρξε και η εκλογική καταγραφή του Κώστα Κουλουρίδη, ο οποίος με την στήριξη εργαζόμενων και άνεργων της περιοχής, διεκδίκησε τον δήμο της Χαλκίδας. Το εργατικό πρόσημο της υποψηφιότητας του, τον έφερε στο 5%, που μπορεί να φαντάζει λίγο, αλλά δεν είναι. Αντιθέτως, αποτελεί ένα πρώτο βήμα για την συνολική αποδέσμευση των εργαζομένων της περιοχής από τα κόμματα της συγκυβέρνησης, βάζοντας τις βάσεις για την δημιουργία μίας εργατικής αντιπολίτευσης «από τα κάτω» η οποία και θα ζυμώνεται και θα «φιλτράρεται» καθημερινά μέσα στους χώρους δουλειάς. Αυτό το πρωτόγνωρο αυτοδιοικητικό «πείραμα» της Χαλκίδας αποτελεί πηγή έμπνευσης για τους εργαζόμενους όλης της χώρας, αποτελεί στοιχείο λαϊκής-εργατικής δράσης και είναι το εξόχως συμβολικό «αντιπαράδειγμα» απέναντι σε όσα συμβολίζει η υποψηφιότητα Μώραλη-Μαρινάκη για τον Δήμο του Πειραιά. Ο καθημερινός εργατικός αγώνας συνεχίζεται. 

Σχόλια

• Δεν υπάρχουν σχόλια για αυτό το άρθρο.

Δεν σας επιτρέπεται η υποβολή σχολίων. Παρακαλούμε συνδεθείτε.

Προηγούμενο άρθρο

Προεκλογική συγκέντρωση του Μ-Λ ΚΚΕ στη Βέροια

Επόμενο άρθρο

Πιο «χοντρά» δεν γίνεται…