Το Ιστορικό Λεύκωμα της Βέροιας και η Ιστορική αλήθεια (3)

Θα μπορούσε να χαρακτηριστεί κανείς τελείως «επιδερμική (και όχι απλά επιγραμματική όπως ταιριάζει σε φωτογραφικά λευκώματα) την ενασχόληση του «Ιστορικού Λευκώματος» για τη Βέροια, στην δεκαετία του ’60 και την αναφορά στις αιτίες της επιβολής της 7χρονης διδακτορίας. Λίγο-πολύ την εμφανίζει ως έργο κάποιων αξιωματικών, ενώ και για τη δεκαετία του ’60 λείπουν στοιχεία για την ουσία των γεγονότων που οδήγησαν σ’αυτήν. Φυσικά η πραγματικότητα είναι διαφορετική. Ας σταθούμε σε ορισμένα απ’ αυτά:

Η δεκαετία του 1960 βρίσκει το εργατικό - λαϊκό κίνημα σε έξαρση. Η αντιιμπεριαλιστική πάλη, η πάλη για την ειρήνη, συσπειρώνει μάζες νεολαίας και γίνεται συνώνυμη με την πάλη για καλύτερο μεροκάματο και δικαιώματα σε Παιδεία, Ασφάλιση και αλλού.

Το συνδικαλιστικό κίνημα, αλλά και με ένα ρωμαλέο φοιτητικό και νεολαιίστικο κίνημα στο πλάι του, έχουν αρχίσει να ανησυχούν τους εγχώριους και ξένους κύκλους της πλουτοκρατίας. Η εναλλαγή των αστικών κομμάτων της ΕΡΕ και του Κέντρου στην εξουσία και τα αλισιβερίσια του Παλατιού, των αστών πολιτικών αρχηγών και των Αμερικανών, δεν μπορούν να αποτρέψουν τη ριζοσπαστικοποίηση του λαού και της νεολαίας. Οι βαθύτερες αιτίες που οδήγησαν στη στρατιωτική δικτατορία της 21.4.1967 πρέπει να αναζητηθούν πρωταρχικά στις οξυμένες ενδοαστικές αντιθέσεις σε ολόκληρο το πλέγμα του αστικού κράτους, όπως διαμορφώθηκε μετά από τη Συμφωνία της Βάρκιζας και κυρίως από το 1946. Αυτές οι αντιθέσεις, που ήταν αντανάκλαση και διεθνών ανταγωνισμών στις προηγούμενες δεκαετίες, διατηρούνταν και οξύνονταν στη δεκαετία 1960. Αναφέρεται συχνά ότι οι συνταγματάρχες ενέργησαν κατά της συνταγματικής νομιμότητας. Αυτός ο ισχυρισμός παραγνωρίζει ότι η νομιμότητα που υπήρχε ήταν εκείνη που έθετε εκτός νόμου το ΚΚΕ, κατοχύρωνε όλο το αντικομμουνιστικό νομικό πλαίσιο, ενώ ίσχυαν τυπικά διατάξεις του Συντάγματος που αφορούσαν στοιχειώδη δικαιώματα. Από την άλλη, παραγνωρίζει ότι το Σύνταγμα του 1952 νομιμοποιούσε την επιβολή δικτατορίας, με τη διαφορά ότι αναγνώριζε το δικαίωμα κατάλυσης του κοινοβουλευτισμού μόνο στο βασιλιά, μετά από πρόταση του υπουργικού συμβουλίου. Ολα αυτά τα χρόνια δεν έλειψαν οι προσπάθειες αθώωσης και απενοχοποίησης των ΗΠΑ, σε σχέση με το ρόλο μηχανισμών τους στο απριλιανό πραξικόπημα.Βεβαίως, οι συνταγματάρχες ενέργησαν, έχοντας τη στήριξη των ΗΠΑ και του NATO ή μηχανισμών τους.

Κάπως έτσι, στις 21 Απρίλη 1967 οι συνταγματάρχες καταλύουν το σύνταγμα και επιβάλλουν τη λαομίσητη χούντα τους.

Για να μην υπάρχει καμία αμφιβολία για τους λόγους της εκτροπής, αναφέρουμε ένα σύντομο και χαρακτηριστικό απόσπασμα του Παπαδόπουλου, από ομιλία του σε βιομηχάνους και μεγαλέμπορους το Μάρτη του '68: «Οπως οιαδήποτε θυσία εις το βαλλάντιο του επιχειρηματίου επιβάλλεται προκειμένου να πληρωθεί ο φύλαξ διά την επιχείρηση, ίνα μη ο κλέπτης αφαιρέσει ολόκληρο το χρηματοκιβώτιο [...] Δε θα υπάρξει μπουρλοτιέρης κομμουνιστής, όταν δεν ημπορεί να παρασύρει ως σειρήνα τον πένητα και νήστιν εργάτη». Η εφταετία έδωσε τη δυνατότητα στο κεφάλαιο να συνεχίσει μεγαλοπρεπώς και να κορυφώσει το φαγοπότι που είχε αρχίσει από το τέλος της δεκαετίας του '50. Χωρίς νόμιμες μαζικές οργανώσεις, χωρίς απεργίες, χωρίς αγώνες, όλα δούλευαν ρολόι για τους εφοπλιστές και τους βιομήχανους. Εκτίναξη των κερδών, της καπιταλιστικής ανάπτυξης, από τη μία, βάρβαρη επίθεση στα ασφαλιστικά, εργασιακά και κοινωνικά δικαιώματα από την άλλη.

Σχόλια

• Δεν υπάρχουν σχόλια για αυτό το άρθρο.

Δεν σας επιτρέπεται η υποβολή σχολίων. Παρακαλούμε συνδεθείτε.

Προηγούμενο άρθρο

Ανακοίνωση της Ομάδας Αλληλεγγύης και Δράσης Βέροιας για την συμμετοχή στην καμπιάνα "ΠΑΙΔΕΙΑ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ"

Επόμενο άρθρο

Ο δήμος Βέροιας αντίθετος με την κυβερνητική "αξιολόγηση"