Η συζήτηση στην Επιτροπή Αναθεώρησης του Συντάγματος επιβεβαιώνει μέχρι κεραίας τη θέση του ΚΚΕ ότι η συνταγματική αναθεώρηση στοχεύει σε ένα πιο ισχυρό και ευέλικτο κράτος για τα συμφέροντα του κεφαλαίου, επομένως πιο εχθρικό και επιθετικό απέναντι στον λαό. Τόσο οι προτάσεις της κυβερνητικής πλειοψηφίας όσο και η στάση των άλλων κομμ... Περισσότερα
Μία ενδιαφέρουσα εισήγηση για τον ρόλο των Ενόπλων Δυνάμεων στην πολιτική ζωή, στη Δημόσια Βιβλιοθήκη
από Η Άλλη Άποψη
Μία ενδιαφέρουσα εισήγηση με θέμα «Από τον πόλεμο του 1940 έως την δικτατορία του 1967. Ο ελληνικός στρατός στον 20ο αιώνα: η «εθνική αποστολή», η σχέση με την κοινωνία, οι παρεμβάσεις και οι επεμβάσεις στην πολιτική ζωή», είχαν την ευκαιρία να παρακολουθήσουν δεκάδες πολίτες στη Δημόσια Βιβλιοθήκη της Βέροιας το πρωί του Σαββάτου 16/4.
Εισηγητής ήταν ο Αναστάσιος Σακελαρόπουλος, ιστορικός και υπεύθυνος Ιστορικών Αρχείων Μουσείου Μπενάκη, ενώ αυτή πραγματοποιήθηκε με την ευκαιρία των διήμερων σεμιναρίων με τα οποία έγινε η έναρξη λειτουργίας του 2ου ορόφου της Δημόσιας Βιβλιοθήκης.
Στην πολύ ενδιαφέρουσα εισήγηση (τον προλόγισε η Ασπασία Τασιοπούλου)-μετά την οποία ακολούθησε και πλούσιος διάλογος- επιγραμματικά τονίστηκαν τα εξής:
Αφετηρία για την διαδικασία ανατροπής των έως τότε συνθηκών εντός του ελληνικού στρατού αποτέλεσε η πυκνή πολεμική δραστηριότητα της δεκαετίας του 1940 και οι πολιτικές εξελίξεις στην Ελλάδα. Και τα δύο αυτά πεδία χαρακτηρίστηκαν από εντονότατες συγκρούσεις οι οποίες σημάδεψαν το τότε παρόν και εφοδίασαν με πλήθος συμβόλων και συμβολισμών την συνέχεια. Ο πόλεμος του 1940-41 η κατοχή, η αντίσταση, η ελληνική παρουσία στην Μέση Ανατολή και οι εμφύλιες συγκρούσεις έδωσαν διαφορετικές ταυτότητες και ρόλους στους έλληνες αξιωματικούς. Ο Δεκέμβριος του 1944 και ο Εμφύλιος πόλεμος ακύρωσαν την όποια συνθετική διαδικασία εντός του στρατού και τον μετέτρεψαν σε πολιτικό θεματοφύλακα του μετεμφυλιακού κράτους. Η «βουβή» δεκαετία του 1950 που ακολούθησε, εδραίωσε τον αντικομουνισμό ως βασική και εκβιαστική πολιτική ανάγκη του κράτους και εδραίωσε τον στρατό ως κύριο εργαλείο του πολιτικού ελέγχου. Στα χρόνια που ακολούθησαν , ο στρατός αποτέλεσε βασικό άξονα του «βαθέως» κράτους και η συνομωσία που προστατευμένα λειτουργούσε εντός του, ανέδειξε μια στρατοκρατική αντίληψη η οποία όμως για πρώτη φορά αποδεσμεύτηκε από τα πολιτικά περιβάλλοντα και λειτούργησε ιδιοτελώς. Την 21η Απριλίου 1967, ο στρατός ως εθνικό σύστημα διεκδίκησε για πρώτη φορά κυρίαρχο πολιτικό ρόλο. Η παταγώδης αποτυχία και η στρατιωτική εισβολή στην Κύπρο , ακύρωσε ευτυχώς το πολιτικό του ρόλο δημιουργώντας όμως παράλληλα ένα νέο εθνικό τραύμα.