"Θα 'ρθει εποχή, που η σιωπή μας στον τάφο θα 'ναι πιο ισχυρή από τις φωνές που στραγγαλίζετε σήμερα".Ήταν από τα τελευταία λόγια, ενός από τους οκτώ καταδικασμένους σε απαγχονισμό, (χωρίς επιβαρυντικά στοιχεία), εργάτες-συνδικαλιστές, που συνελήφθησαν στις μεγαλειώδεις απεργιακές κινητοποιήσεις (συμμετείχαν 350.000 εργάτες, από 1200 εργοστάσια), στις Η.Π.Α., τον Μάϊο του 1886. Διεκδικούσαν το αυτονόητο γι αυτούς : οχτώ ώρες δουλειάς - οχτώ ώρες ύπνου - οχτώ ώρες ελεύθερου χρόνου. Αυτό που, μέχρι πρότινος, θεωρούσαμε κι εμείς κεκτημένο απαραβίαστο και προσπαθούν να μας πείσουν τα τελευταία χρόνια, ότι αποτελεί κοινωνικό μας καθήκον ν' απωλέσουμε, για την αντιμετώπιση της ανεργίας (είτε την θεωρήσουμε νομοτέλεια των αδιεξόδων του καπιταλιστικού συστήματος, είτε στρατηγική του, για να πλήξει τις αμοιβές και τις εργασιακές σχέσεις και ν' αυξήσει την κερδοφορία του κεφαλαίου).

   Οι κινητοποιήσεις καταστάλθηκαν βίαια από την αστυνομία, αλλά τ’ αποτελέσματα του αγώνα τους ήταν θεαματικά:180.000 κέρδισαν την οχτάωρη εργασία, άλλοι 200.000 μείωσαν τις ατέλειωτες ώρες δουλειάς σε 9-10, σε πολλές περιοχές αναγνωρίστηκε η ημιαργία του Σαββάτου και αρκετές βιομηχανίες σταμάτησαν να λειτουργούν τις Κυριακές (κατάκτηση που τελεί υπό αναίρεση, στις μέρες μας, κατ’ απαίτηση των μονοπωλίων των «κοινωνικών εταίρων» μας, αλλά και του εγχώριου κεφαλαίου).

   Στην Ελλάδα, η πρώτη κινητοποίηση πραγματοποιήθηκε το 1893, με τα ίδια αιτήματα, συν αυτού της κρατικής ασφάλισης για τα θύματα των εργατικών ατυχημάτων (τα οποία, στις Η.Π.Α., έχουν αυξηθεί δραματικά τα τελευταία χρόνια, επειδή η κυβέρνηση δεν ασκεί διώξεις για παραβιάσεις σχετικά με την ασφάλεια στην εργασία). Μετά το 1893, η Πρωτομαγιά ξαναγιορτάστηκε στην Ελλάδα, μετά από 17 χρόνια, το 1911, πάλι μέσω διαδηλώσεων και συλλήψεων. Να σταθούμε λίγο στο 1936, όταν η απεργία που ξεκίνησε στη Θεσ/νίκη, με κύριο αίτημα την αύξηση των ημερομισθίων, επεκτάθηκε σ΄ολόκληρη την Ελλάδα και οδήγησε την κυβέρνηση Μεταξά να διατάξει το στρατό να πυροβολήσει τους απεργούς. (Η καταστολή άφησε 12 νεκρούς και 300 τραυματίες και το αριστούργημα του Επιταφίου του Ρίτσου, για έναν από τους νεκρούς, τον Τάσο Τούση)

   Να θυμηθούμε και την Πρωτομαγιά του 1944, όταν οι Γερμανοί κατακτητές εκτέλεσαν 200 Έλληνες κομμουνιστές, στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής, σε αντίποινα για τον θάνατο ενός Γερμανού στρατηγού και των τριών συνοδών του, στους Μολάους.

   Η Πρωτομαγιά λοιπόν, δεν είναι η γιορτή για τον ερχομό της Άνοιξης και την αναγέννηση της Φύσης. Είναι μέρα αγωνιστικής διάθεσης και μνήμης. Είναι μέρα τιμής για τους αγωνιστές της εργατιάς, που πρέπει να μας βοηθήσει ν' αντιληφθούμε ότι μόνο η συνεχής ετοιμότητα, η διαρκής πίεση και η οργανωμένη δράση μπορούν να φέρουν αποτελέσματα. Και είναι εξίσου σίγουρο ότι, όταν δε συνδέονται τα συνδικάτα με το πολιτικό σύστημα μέσω κομμάτων μ' εργατική βάση ,η επιρροή που μπορεί ν' ασκήσουν είναι περιορισμένη. 

 

    Καλούμε τα μέλη του Συλλόγου Εκπαιδευτικών Π.Ε Ημαθίας να συμμετέχουν στην στην απεργιακή συγκέντρωση της Πρωτομαγιάς στην Πλατεία  Δημαρχείου  τη Δευτέρα  1/5/2017 στις 10.00π.μ.

   Έτσι ώστε να ακουστεί η φωνή διαμαρτυρίας  όλων μας ενάντια στις μνημονιακές πολιτικές  που αντί να βγάλουν τη χώρα από την κρίση τη ρίχνουν  όλο και πιο βαθιά.

 

 

Σχόλια

• Δεν υπάρχουν σχόλια για αυτό το άρθρο.

Δεν σας επιτρέπεται η υποβολή σχολίων. Παρακαλούμε συνδεθείτε.