Μία ακόμα σκιαμαχία αναμένεται σήμερα στη Βουλή ανάμεσα στην κυβέρνηση και στα άλλα αστικά κόμματα, στη συζήτηση για το περιβόητο «κράτος δικαίου». Στη σκιά των σκανδάλων που παράγει με το τσουβάλι η πολιτική της, η κυβέρνηση ανακάλυψε «χρόνιες παθογένειες» του κράτους και υπόσχεται μεταρρυθμίσεις και αλλαγές, την ώρα που η συστημική α... Περισσότερα
Αγνοια της ιστορικής πραγματικότητας; (με αφορμή ανακοίνωση της ΕΛΜΕ Ημαθίας)
Τελευταία ενημέρωση από Η Άλλη Άποψη
του Αλέκου Χατζηκώστα
Σε ανακοίνωση του Δ.Σ της ΕΛΜΕ Ημαθίας διαβάζουμε τα εξής: «9 Μαΐου. Ημέρα μνήμης για κάθε γενοκτονία. Ιθαγενείς της Αμερικής και Αυστραλίας, Χριστιανικοί πληθυσμοί στην Τουρκία, Ολοκαύτωμα Εβραίων και Τσιγγάνων στη Ναζιστική Γερμανία, λοιμός της Ουκρανίας το 1933, Τούτσι στην Ρουάντα και Παλαιστίνιοι στο σύγχρονο Ισραήλ είναι μόνο μερικά από τα μαύρα στίγματα στη μνήμη της ανθρωπότητας στην διάρκεια του 20ου αιώνα.» Ας μας επιτρέψουν οι συντάκτες και ψηφίσαντες στο Δ.Σ της ΕΛΜΕ της σχετικής ανακοίνωσης να διαφωνήσουμε με το τσουβάλιασμα ιστορικών γεγονότων που κάνει και πιο συγκεκριμένα το ότι εντάσσει- αγνοώντας τα ιστορικά γεγονότα- το περίφημο «λιμό της Ουκρανίας» στην κατηγορία των γενοκτονιών σε βάρος λαών.
Πράγματι, την περίοδο 1932-1933 υπήρξε πείνα στην Ουκρανία, αλλά δεν προκλήθηκε από κάποιο φρικιαστικό σχέδιο εξόντωσης των Ουκρανών από τους μπολσεβίκους. Τέσσερα ήταν τα αίτια αυτής της δύσκολης περιόδου: Κατ' αρχήν, θα πρέπει να πάρει κανείς υπόψη του τον εμφύλιο πόλεμο που εξαπέλυσαν οι κουλάκοι και τα αντιδραστικά στοιχεία κατά της κολεκτιβοποίησης της γεωργίας. Οι κουλάκοι αντιστάθηκαν με λύσσα κατά του σοσιαλισμού και της κολεκτιβοποίησης της γεωργίας, εμποδίζοντας τη συγκομιδή των δημητριακών, χαλώντας τις μηχανές, πυρπολώντας την κολχόζνικη περιουσία, σκοτώνοντας ζώα, και αρνούμενοι να σπείρουν και να θερίσουν. Από τα τέλη του 1929 μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του '30, πραγματοποίησαν 1.800 τρομοκρατικές ενέργειες κατά των Σοβιετικών και των κομματικών στελεχών, των πρωτοπόρων αγροτών.
Τη συγκεκριμένη περίοδο, 1930-1932, υπήρξε σημαντική ξηρασία που έπληξε μεγάλες περιοχές της Ουκρανίας και άλλες περιοχές, ενώ σίγουρα στο λιμό συνέβαλε και η επιδημία τύφου που σάρωσε την Ουκρανία και το Βόρειο Καύκασο εκείνη την περίοδο, με σημαντικό αριθμό ατόμων που πέθαναν από τυφοειδή πυρετό και δυσεντερία.
Ενας ακόμη λόγος που μπορεί κανείς να πει ότι επέδρασε ήταν η αναστάτωση που προκλήθηκε από την αναδιοργάνωση της αγροτικής οικονομίας και την ανατροπή των οικονομικών σχέσεων, που πολλές φορές σηματοδοτήθηκε από την έλλειψη πείρας, τον αυτοσχεδιασμό και τη σύγχυση σε ό,τι αφορά τις οδηγίες για την κολλεκτιβοποίηση, αλλά και την έλλειψη σωστής προετοιμασίας. Εδώ, ωστόσο, θα πρέπει να αναφερθεί ότι πάρθηκαν έκτακτα μέτρα από τη σοβιετική εξουσία και έτσι το 1933 εξασφαλίστηκε η επιτυχής συγκομιδή εκείνης της χρονιάς, ενώ στάλθηκαν στην Ουκρανία σπόροι, τρόφιμα και ζωοτροφές και παραδόθηκαν χιλιάδες τρακτέρ, θεροαλωνιστικές μηχανές και πρόσθετα φορτηγά, αποστάλθηκαν στελέχη για να βοηθήσουν στην οργανωτική δουλειά.
Σε ό,τι αφορά τα θύματα του λιμού, με βάση τα πραγματικά στοιχεία, ήταν γύρω στα 2 εκατομμύρια. Τα «εγκλήματα του κομμουνισμού» στην Ουκρανία «ανέδειξαν» πρώτοι οι ναζί το 1933. Από τη στιγμή που ο Χίτλερ ανέβηκε στην εξουσίαη χιτλερική κυβέρνηση μέσω των παγγερμανικών της οργανώσεων εκτόξευσε μέσα από το φασιστικό Τύπο μια εκτεταμένη αντισοβιετική καμπάνια περί λιμού στην Ουκρανία, οργάνωσε εκθέσεις φωτογραφιών λιμοκτονούντων Ουκρανών και δημοσίευσε προβοκατόρικες δηλώσεις του γερμανικού πληθυσμού της Ουκρανίας που ζητούσε βοήθεια. Η καμπάνια, που τιτλοφορούνταν «Αδέρφια σε Ανάγκη», εκτός από τη γενικότερη δαιμονοποίηση του κομμουνισμού, είχε σκοπό τη δημιουργία ανάλογου κλίματος στην κοινή γνώμη (ντόπια και διεθνή) ενόψει της επερχόμενης επίθεσης κατά της χώρας των Σοβιέτ. Ωστόσο, η ναζιστική προπαγάνδα δεν έπεισε κανέναν. Είναι χαρακτηριστικό πως όταν το θέμα του «σταλινικού λιμού» ανέκυψε στη Βουλή των Λόρδων της Μ. Βρετανίας τον Ιούλη του 1934, το ίδιο το Foreign Office ξεκαθάρισε πως «δεν υπάρχει κανένα στοιχείο που να στηρίζει τον ισχυρισμό ότι η Σοβιετική κυβέρνηση ακολούθησε μια πολιτική εσκεμμένης εξαθλίωσης των αγροτικών περιοχών της χώρας, ή ότι η πολιτική αυτή είχε το συγκεκριμένο αποτέλεσμα
Αυτά για την ιστορική αλήθεια.