Θύελλα αντιδράσεων προκάλεσε η διαφήμιση σε σταθμούς του Μετρό της οργάνωσης «Αφήστε με να ζήσω», η οποία αυτοχαρακτηρίζεται ως ένα «κίνημα υπέρ της ζωής και εναντίον των εκτρώσεων».

Ως σκοπό της η οργάνωση παρουσιάζει την «προώθηση του σεβασμού της ανθρώπινης ζωής από τη σύλληψή της και την προάσπιση των δικαιωμάτων του αγέννητου παιδιού», την «αποτροπή των εκτρώσεων μέσω της σωστής ενημέρωσης».

Ανάμεσα στις αναρτήσεις της η έκτρωση χαρακτηρίζεται «έγκλημα» και «φόνος» και ο νόμος που την καθιστά νόμιμη «ανθρωποκτόνος», ακόμα και μπροστά στις περιπτώσεις εμβρύων με σοβαρές ασθένειες ή σε κυήσεις που είναι αποτέλεσμα βιασμού της γυναίκας.

Η διαφήμιση της συγκεκριμένης καμπάνιας, η οποία κατέβηκε με απόφαση του υπουργείου Μεταφορών μετά την κατακραυγή, αποτελεί ένα αντιδραστικό, σκοταδιστικό μήνυμα.

Επαναφέρει τη συζήτηση για τον περιορισμό και την απαγόρευση της άμβλωσης, που θα αποτελούσε οπωσδήποτε πλήγμα στα δικαιώματα των γυναικών. Η αιτιολογία της εταιρείας ΣΤΑΣΥ για την προβολή της συγκεκριμένης διαφήμισης, παρά τις δικαιολογημένες αντιδράσεις, είναι απαράδεκτη.

Μέσα από τη συγκεκριμένη διαφήμιση και τη συζήτηση που τη συνοδεύει, αναπαράγονται αναχρονιστικές, συντηρητικές, οπισθοδρομικές αντιλήψεις για το θεσμό της οικογένειας και για την κοινωνική θέση των γυναικών, παρουσιάζοντας ότι ο πρωταρχικός ρόλος της γυναίκας είναι η αναπαραγωγή, η δημιουργία οικογένειας, η μητρότητα.

Η προβολή της διαφήμισης στους σταθμούς του μετρό αποτέλεσε συνέχεια του πρωτοσέλιδου της εφημερίδας «Sportime» (29 Δεκέμβρη 2019).

Άλλωστε, τα συγχαρητήρια στην εφημερίδα έσπευσε να δώσει ο υπουργός Ανάπτυξης Αδ. Γεωργιάδης.

Σε ανάρτησή του σε μέσο κοινωνικής δικτύωσης σημείωσε πως «στην Ελλάδα δεν αμφισβητείται το δικαίωμα της γυναίκας στην άμβλωση», όμως «το να έχουμε διπλάσιες εκτρώσεις από γεννήσεις γεννά ζητήματα επιβίωσης του έθνους μας». Στην αντιπαράθεση που ακολούθησε, ο υπουργός ενέπλεξε στη συζήτηση και το επίδομα γέννησης, παρουσιάζοντάς το ως «μέτρο»  ώστε το κράτος «να αυξήσει την πιθανότητα μια γυναίκα να προτιμήσει να γεννήσει παρά να κάνει έκτρωση».

Όμως στη συζήτηση που έχει ανοίξει προβάλλονται και απόψεις που περιορίζονται μόνο στο νομοθετικό πλαίσιο στην Ελλάδα που ισχύει από το 1986 για τις αμβλώσεις. Σύμφωνα με όσα προβλέπονται από το νόμο, η τεχνητή διακοπή της εγκυμοσύνης, με τη συναίνεση της εγκύου, μπορεί να γίνει όταν η κύηση δεν υπερβαίνει τις 12 εβδομάδες.

Στην περίπτωση βιασμού ή αιμομιξίας, η άμβλωση μπορεί να γίνει μέχρι την 19η εβδομάδα κύησης, ενώ σε περίπτωση ανωμαλιών στο έμβρυο τότε μπορεί να γίνει έκτρωση μέχρι την 24η εβδομάδα κύησης. Σε περίπτωση αναπόφευκτου κινδύνου για τη ζωή της εγκύου ή εάν το έμβρυο ενέχει κίνδυνο για τη σωματική ή την ψυχική υγεία, η διακοπή της κύησης είναι νόμιμη οποιαδήποτε στιγμή πριν από τη γέννηση.

Αυτό το νομοθετικό πλαίσιο δεν διασφαλίζει τη δυνατότητα κάθε γυναίκας να καταφύγει σε ασφαλή άμβλωση. Ιδιαίτερα σε συνθήκες που η Υγεία αποτελεί εμπόρευμα, άρα και η αναπαραγωγική διαδικασία, η άμβλωση, η γενικότερη πρόληψη και θεραπεία, ο προγεννητικός έλεγχος, η παρακολούθηση της εγκυμοσύνης, ο τοκετός, ο οικογενειακός προγραμματισμός και η ιατρικώς υποβοηθούμενη αναπαραγωγή. Το αποτέλεσμα είναι να γίνονται πεδία κερδοφορίας στον ιδιωτικό επιχειρηματικό τομέα της Υγείας, αλλά και στις δημόσιες μονάδες Υγείας. Στην πράξη, οι αμβλώσεις, οι προληπτικές, διαγνωστικές γυναικολογικές εξετάσεις δεν μπορούν να γίνουν στις δημόσιες μονάδες λόγω της υποστελέχωσης, της έλλειψης εξοπλισμού και υποδομών, με αποτέλεσμα οι γυναίκες να εξαναγκάζονται σε αναζήτηση υπηρεσιών στον ιδιωτικό τομέα.

Ανάμεσα στις δικαιολογημένες αντιδράσεις υπήρχαν και ορισμένοι -όπως ο ΣΥΡΙΖΑ και η Νεολαία του- που στο όνομα της «αυτοδιάθεσης του σώματος»  παρουσιάζουν αποκλειστικά ως ζήτημα ατομικής ευθύνης της κοπέλας τη δυνατότητα να προχωρήσει σε άμβλωση, κρύβοντας κάτω από το χαλί τα σημερινά εμπόδια που συναντά. Αλήθεια, πώς θα στηριχθεί ουσιαστικά η ατομική απόφαση μιας νέας γυναίκας να προχωρήσει σε άμβλωση ή όχι, αφού δεν υπάρχει ουσιαστική στήριξη από το κράτος; Πόσο ελεύθερη είναι τελικά η κοπέλα να αποφασίσει, όταν ζει μέσα στην ανασφάλεια -οικονομική, εργασιακή, κοινωνική; Πώς γίνεται να μιλάμε για ελευθερία τη στιγμή που υπάρχει παντελής έλλειψη γνώσης, σεξουαλικής αγωγής και οικογενειακού προγραμματισμού από επιστημονικούς και κρατικούς φορείς;

Ο κοινός παρανομαστής του διπόλου των αντιδραστικών αντιλήψεων, είτε των σκοταδιστικών, συντηρητικών, είτε των ψευτο-προοδευτικών είναι ένας: Αντιμετωπίζουν τα δικαιώματα των γυναικών στην άμβλωση, στη μητρότητα, στη δημιουργία και στήριξη της οικογένειας ως αποκλειστικά ατομική - οικογενειακή υπόθεση, αντί για κοινωνικό δικαίωμα και ευθύνη. ΠΗΓΗ: 902.gr

Σχόλια

• Δεν υπάρχουν σχόλια για αυτό το άρθρο.

Δεν σας επιτρέπεται η υποβολή σχολίων. Παρακαλούμε συνδεθείτε.