Με αφορμή το θόρυβο για το μάθημα των θρησκευτικών στην εκπαίδευση

Γράφει ο Αλέκος Χατζηκώστας

Το ζήτημα σήμερα αυτό σίγουρα δεν είναι το κύριο στην συνεχιζόμενα άσχημη σχολική πραγματικότητα.. Ας θυμηθούμε άλλωστε ις συνθήκες που ξεκίνησε φέτος η σχολική χρονιά π.χ με τις χιλιάδες χαμένες ώρες που προκλήθηκαν από τα κενά εκπαιδευτικών. Ο λόγος που βρέθηκε στο επίκεντρο ήταν καθαρά προπαγανδιστικός. Να εμφανιστεί με προοδευτικό μανδύα η κυβέρνηση σε σχέση με τις προηγούμενες και να καλύψει με «αριστερή χρυσόσκονη» την ουσιαστική στρατηγική ομοιότητα (και στα ζητήματα της εκπαιδευτικής πολιτικής) που υπάρχει σε σχέση με τις προηγούμενες κυβερνήσεις..

Ας δούμε αυτό καθαυτό το γεγονός: Η αναπληρώτρια υπουργός Παιδείας, Σία Αναγνωστοπούλου, δήλωσε σε ραδιοφωνική της συνέντευξη πως θα καταργηθεί άμεσα η προϋπόθεση της δήλωσης του γονέα. Κάποιες μέρες μετά, η ίδια «ανασκεύασε» τη δήλωσή της, ενώ στη συνέχεια είχαμε το επισφράγισμα του «μαζέματος» δια χειρός υπουργού Παιδείας μετά και από τη συνάντηση με τον Αρχισεπίσκοπο. Το σχετικό ρεπορτάζ αναφέρει: «Στις δηλώσεις του ο υπουργός Παιδείας δήλωσε ότι η κυβέρνηση σέβεται τους διακριτούς ρόλους Εκκλησίας - Πολιτείας και ανέφερε πως θα υπάρχει μόνιμη συνεργασία. Σε ό,τι αφορά το μάθημα των Θρησκευτικών δήλωσε ότι «υπάρχει συναντίληψη, δεν πρόκειται να υπάρξουν μονομερείς ενέργειες» και συμπλήρωσε ότι «πιστεύουμε ότι η αναμόρφωση της διδασκαλίας του μαθήματος των Θρησκευτικών, που έχει τεθεί και από εκπαιδευτικούς και από τα αρμόδια όργανα της χάραξης εκπαιδευτικής πολιτικής, μπορεί να επιτευχθεί». Τέλος, ευχαρίστησε τον αρχιεπίσκοπο για τα «όσα σοφά» του είπε.»

Με λίγα λόγια, το υπουργείο συνεχίζει να υλοποιεί την εγκύκλιο Λοβέρδου ως προς το ζήτημα του τρόπου χορήγησης απαλλαγής από τα Θρησκευτικά, που πράγματι όρθωνε εμπόδια σε μια σχετικά πιο ελεύθερη επιλογή από την πλευρά μαθητών και γονιών που δεν επιθυμούσαν τη θρησκευτική διδαχή.

Ποια είναι η ουσία του ζητήματος: Αρχικά, μόνο το γεγονός ότι το υπουργείο Παιδείας ονομάζεται και Θρησκευμάτων, δείχνει το μέγεθος της σύμφυσης εκκλησίας - κράτους στην Ελλάδα και πιο ειδικά στα ζητήματα Παιδείας. Αν και έχουν περάσει κάποια χρόνια από τότε που ο κληρικός δίδασκε - κατά βάση - στα σχολεία Θρησκευτικά, το κύριο είναι ότι και σήμερα το μάθημα των Θρησκευτικών αποτελεί κατήχηση σ' ένα ορισμένο δόγμα. Ξεκινά από την πιο τρυφερή ηλικία του Δημοτικού και φτάνει στο Λύκειο. Φυσικά, σε όλα αυτά προστίθενται, ανάμεσα στα άλλα, η καθημερινή προσευχή, οι εικόνες στις αίθουσες, ο εκκλησιασμός, η προνομιακή σχέση σχολείου και ενορίας της γειτονιάς (κατηχητικά κ.ά.).

Η γνώμη μας είναι ότι σήμερα πρέπει να παρθούν όλα τα μέτρα, προκειμένου γονείς και μαθητές να μπορούν να απαλλάσσονται από το μάθημα χωρίς να τίθεται κανένα εμπόδιο και χωρίς καμία προϋπόθεση.

Στη δική μας αντίληψη για το δωδεκάχρονο σχολείο σύγχρονης γενικής Παιδείας, ζητήματα που αφορούν την εμφάνιση και εξέλιξη των θρησκειών, την εμβάθυνση γύρω από τις έννοιες της μεταφυσικής και της διαλεκτικής, του ιδεαλισμού και του υλισμού, όπως και μια σειρά άλλα που σχετίζονται με το αντικείμενο, μπορεί να διδαχθούν μέσα από μαθήματα που δε θα έχουν ομολογιακό χαρακτήρα, ούτε στόχο την κατήχηση σε οποιαδήποτε θρησκεία, αλλά που θα βοηθούν την ολόπλευρη μόρφωση. Αυτή η αντίληψη δεν μπορεί παρά να συνδέεται με το διαχωρισμό εκκλησίας - κράτους και την καλλιέργεια της κριτικής σκέψης στο σχολείο. Απέχουμε χρόνια από τη Γαλλική Επανάσταση και το αίτημα για ουσιαστικό διαχωρισμό της Εκκλησίας από το Κράτος παραμένει ως αίτημα…

Σχόλια

• Δεν υπάρχουν σχόλια για αυτό το άρθρο.

Δεν σας επιτρέπεται η υποβολή σχολίων. Παρακαλούμε συνδεθείτε.

Προηγούμενο άρθρο

Για τις εσωκομματικές εκλογές της Ν.Δ

Επόμενο άρθρο

ΘΟΥΛΗ ΣΙΔΗΡΟΠΟΥΛΟΥ: Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΣΥΜΠΑΡΑΤΑΞΗ και το ΠΑΣΟΚ σηματοδοτούν τον Τρίτο Πόλο