Με το βλέμμα στην επόμενη μέρα

Γράφει ο Αλέκος Χατζηκώστας

Ας σκεφτούμε βαθύτερα τις λίγες μέρες που απομένουν μέχρι την κάλπη. Τι πραγματικά προσδοκούμε να συμβεί μετά την 25 Γενάρη; Τι όνειρα και κρυφές ελπίδες έχουμε από το αποτέλεσμα; Πόσο αυτές μπορούν  να  γίνουν πράξη με τις επιλογές μας; Δικαιολογημένα ερωτήματα που σίγουρα θα βαραίνουν στην επιλογή μας. Ας σταθούμε όμως στα δεδομένα του προβλήματος για να δώσουμε τις σωστές απαντήσεις;

1.Ας είναι ξεκάθαρο ότι την επομένη μέρα, όποια κι αν είναι η νέα κυβέρνηση, θα είναι εδώ με την ΕΕ και τα μνημόνια να συνεχίζουν να ματώνουν τον λαό, με τα παλιά και νέα αντιλαϊκά μέτρα  που αποζητούν το κεφάλαιο να γίνει πιο ανταγωνιστικό στην παγκόσμια (καπιταλιστική) αγορά.Εδώ θα παραμείνει το σύνολο των αντιλαϊκών νόμων, που ψήφησαν όλες οι κυβερνήσεις και τους οποίους δεν πρόκειται να καταργήσουν. Εδώ θα παραμείνει το δυσβάσταχτο χρέος το οποίο αναγνωρίζουν ΝΔ-ΠΑΣΟΚ, ο ΣΥΡΙΖΑ και όλα τα κόμματα της ΕΕ, καλώντας τον λαό να πληρώσει για κάτι που δεν δημιούργησε αλλά ούτε και χρωστάει. ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ, την ίδια στιγμή που κοκορομαχούν, κρύβουν από το λαό ότι η όποια ρύθμιση του χρέους και η όποια χαλάρωση της δημοσιονομικής πειθαρχίας, σε συμφωνία πάντα με τους εταίρους, ζητείται όχι για να ανακουφιστεί ο λαός, αλλά για ν’ αυξηθεί κυρίως η κρατική στήριξη των επιχειρηματικών ομίλων.

2. Ας μην υπάρχουν αυταπάτες από τις διάφορες εξαγγελίες που ακούγονται. Ανεξάρτητα από την πορεία των διαπραγματεύσεων με την τρόικα και τη μετάβαση στην νέα φάση επιτήρησης, οι οικονομικά ισχυροί σε Ελλάδα και Ε.Ε ζητούν νέα αντιλαϊκά μέτρα, όπως την πλήρη διάλυση του κοινωνικού ασφαλιστικού συστήματος με τη νέα μείωση στους μισθούς και το λαϊκό εισόδημα, τις ιδιωτικοποιήσεις και τον περιορισμό της συνδικαλιστικής δράσης. Για αυτό λέμε: Σε κρίση ή ανάκαμψη, καμία ανακούφιση του λαού δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς αγώνα, χωρίς σύγκρουση με αυτά τα συμφέροντα ου κεφαλαίου.

3. Καταλαβαίνουμε την ανάγκη για μικρή έστω ανακούφιση για τα όσα έχουμε «τραβήξει» μέχρι τώρα. Όμως αυτή δεν θα μας την «χαρίσει» κανείς και κυρίως δεν θα μας την «χαρίσει»-με βάση τη δεδομένη πολιτική εντός της Ε.Ε και με το μεγάλο κεφάλαιο να κάνει «κουμάντο»- χωρίς να μας την πάρει με άλλον τρόπο. Και κυρίως ως πότε θα «κατεβάζουμε την πήχη» των απαιτήσεων μας; Ως πότε με τον φόβο να πέσουμε παρακάτω θα κάνουμε εκπτώσεις στις σύγχρονες ανάγκες μας για ζωή;

4. Να πάμε στην κάλπη με το μυαλό μας στην επόμενη μέρα. Μόνο έτσι θα μπορούμε να σκεφτούμε καθαρά για το ποια δύναμη πρέπει να ενισχύσουμε την Κυριακή της κάλπης. Η ελπίδα του λαού και της νεολαίας το 2015 να έχει σταθερή δουλειά με δικαιώματα, να μπορεί να ζήσει με αξιοπρέπεια τα παιδιά της με δωρεάν Παιδεία, Υγεία, περίθαλψη, είναι να έχει ζωή με δικαιώματα και όχι χαμοζωή συγκρούεται με τα όσα υπόσχονται οι  “δύο μονομάχοι”. Η ελπίδα βρίσκεται στους αγώνες μετεκλογικά, αλλά και στην ουσιαστική αλλαγή της πορείας του τόπου μας. Θα το τονίσουμε ξανά: Η ελπίδα του λαού δεν μπορεί να ταυτιστεί με την ελπίδα της αστικής τάξης, της χώρας μας και των εκπροσώπων της!

(Δημοσιεύτηκε στην έντυπη «ΑΛΛΗ ΑΠΟΨΗ»)

Σχόλια

• Δεν υπάρχουν σχόλια για αυτό το άρθρο.

Δεν σας επιτρέπεται η υποβολή σχολίων. Παρακαλούμε συνδεθείτε.

Προηγούμενο άρθρο

ΣΥΡΙΖΑ: Για το πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης

Επόμενο άρθρο

Η τέχνη του Walt Whitman