Ο δήμαρχος Νάουσας και η …ΕΣΣΔ

Γράφει ο Αλέκος Χατζηκώστας

Σε σχετικό ρεπορτάζ (ΗΜΕΡΗΣΙΑ 23/5) διαβάζουμε για τη συνάντηση του δήμαρχου Νάουσας με την Φ. Γεννηματά καθώς και του τι είπε σχετικά με το «πολυνομοσχέδιο» του υπουργού εσωτερικών για την τοπική αυτοδιοίκηση: «…Οι προτάσεις του κ.Σκουρλέτη είναι σοβιετικής έμπνευσης. Επιχειρείται κατακερματισμός των ΟΤΑ προς όφελος του κόμματος του. Δεν πρέπει να περάσει  από τη Βουλή…».Εάν το ρεπορτάζ αποδίδει σωστά  τα όσα είπε ο δήμαρχος Νάουσας ας μας επιτραπούν ορισμένα πολιτικά σχόλια.

1. Προφανώς και γνωρίζει ότι η κυβέρνηση και η πολιτική της δεν έχει καμία σχέση με την ΕΣΣΔ και επομένως κανένα κομμάτι της πολιτικής της δεν είναι «σοβιετικού τύπου». Απλά μ’ αυτόν τον τρόπο προσπαθεί να την αντιμετωπίσει το «γαλάζιο στρατόπεδο» αφενός συκοφαντώντας της έννοια της πραγματικής αριστεράς αλλά και της ΕΣΣΔ και αφετέρου κατασκευάζοντας «φαντάσματα» μιας και συμφωνεί με την ταξική ουσία της ακολουθουμένης αντιλαϊκής πολιτικής διαφωνώντας απλά στο «μίγμα».

2. Ως πρώτος πολίτης ενός δήμου που ο λαός του έχει δώσει σκληρούς – και με αίμα πολλές φορές- αγώνες για να ξημερώσουν καλύτερες μέρες θα έπρεπε να είναι πιο προσεκτικός σχετικά με την ιστορική προσφορά της ΕΣΣΔ και να μην την αντιμετωπίζει τουλάχιστον περιφρονητικά…

Ας του θυμίσουμε ορισμένα ζητήματα

Α. Σε μια πόλη που μαστίζεται από την ανεργία καλό θα είναι να γνωρίζει ότι στην ΕΣΣΔ, εξασφαλίστηκε για πρώτη φορά στην πράξη το δικαίωμα στην εργασία, καταργώντας την ανεργία ως κοινωνικό φαινόμενο. Μπήκαν τα θεμέλια για την κατάργηση των πολύμορφων οικονομικών, πολιτικών - ιδεολογικών και κοινωνικών διακρίσεων σε βάρος της γυναίκας και μάλιστα σε περιοχές με τεράστιες υστερήσεις σε αυτόν τον τομέα. Αναπτύχθηκαν ταχύτατα οι επιστήμες, η δωρεάν Παιδεία σε όλες τις βαθμίδες και η δωρεάν ποιοτική Υγεία για όλο τον λαό, εξασφαλίστηκε η καθολική προσβασιμότητα και δυνατότητα συνεισφοράς στον πολιτισμό και στον αθλητισμό.

Β. Όσο δε αφορά τα πολιτικά δικαιώματα και τη λαϊκή συμμετοχή καλό θα είναι να γνωρίζει αλλά και να διδαχτεί από το γεγονός ότι  για πρώτη φορά στην Ιστορία δημιουργήθηκαν θεσμοί που εξασφάλιζαν την ουσιαστική συμμετοχή των εργαζομένων στη διαχείριση πλευρών της κοινωνίας τους, βγάζοντας τις μάζες από το περιθώριο της πολιτικής και κοινωνικής ζωής. Για πρώτη φορά, το δικαίωμα του εργαζόμενου και του νέου να εκλέγουν και να εκλέγονται έγινε ουσιαστικό από τυπικό που είναι στον καπιταλισμό. Αυτές οι κατακτήσεις αποτέλεσαν σημείο αναφοράς και συνέβαλαν, μαζί με άλλους παράγοντες, στην απόσπαση κατακτήσεων από το εργατικό και λαϊκό κίνημα στα καπιταλιστικά κράτη.

Και κάτι τελευταίο. Κάποιος μεγάλος συγγραφέας έγραψε. «Το να μην είναι κανείς κομμουνιστής είναι δικαίωμά του. Το να είναι όμως αντικομουνιστής είναι απάνθρωπο»!

Σχόλια

• Δεν υπάρχουν σχόλια για αυτό το άρθρο.

Δεν σας επιτρέπεται η υποβολή σχολίων. Παρακαλούμε συνδεθείτε.

Προηγούμενο άρθρο

«Εθνικοί» στόχοι...

Επόμενο άρθρο

Η αναφορά για τον Γρηγόρη Λαμπράκη