Γράφει ο Νίκος Μόττας

«Πώς θ’ αντιδράσουμε και πώς δε θα συμβιβαστούμε με την ασχήμια και το τέρας; Το μυστικό είναι να μην συνηθίσεις στην ασχήμια. Από την ώρα που τη συνηθίζεις και μειώνεις την σημασία της, θα πει ότι αρχίζεις να της μοιάζεις … Όλη μας η Αντίσταση θα πρέπει να είναι αυτή: Να μην μοιάσουμε στα τέρατα που μας περιβάλλουν. Να μην γίνουμε ήρωες ταινιών φρίκης».

Ο σπουδαίος Μάνος Χατζιδάκις, στον οποίο ανήκουν τα παραπάνω λόγια, ήταν πάντα μπροστά απ’ την εποχή του. Τόσο μπροστά ώστε όλα εκείνα που σχολίαζε στο Τρίτο Πρόγραμμα πριν 45 χρόνια μοιάζουν να έχουν ειπωθεί σήμερα. Κι’ αυτό όχι γιατί ο Χατζιδάκις ήταν φιλόσοφος. Αλλά γιατί ήταν άνθρωπος σκεπτόμενος, βαθιά ευαίσθητος, διακατεχόμενος από γνήσια αγωνία για την πορεία μιας κοινωνίας βυθισμένης στην εκμετάλλευση, την αλλοτρίωση και την αδιαφορία.

Σήμερα το «τέρας» είναι εδώ, πολλαπλασιασμένο, θρονιασμένο σε κάθε πτυχή της καθημερινότητας, από τη διπλανή μας πόρτα μέχρι τις τηλεοράσεις και τα δελτία ειδήσεων, δικαιωμένο γιατί συνηθίσαμε στην παρουσία του.

Γιατί το ανεχτήκαμε. Γιατί μάθαμε να ζούμε με την «ασχήμια» γύρω μας, παρ’ ότι την απεχθανόμαστε. Γιατί συνηθίζοντας αυτήν την ασχήμια, κάθε τι όμορφο αντιμετωπίζεται με έκπληξη και καχυποψία. Μοιάζει ξένο, αλλόκοτο, εκτός εποχής.

«Συνηθίσαμε» να μαθαίνουμε για ναυάγια με εκατοντάδες νεκρούς φτωχοδιάβολους, πρόσφυγες και μετανάστες, διωγμένους και κατατρεγμένους από τους ιμπεριαλιστικούς πολέμους και την καπιταλιστική εξαθλίωση.

«Συνηθίσαμε» να ακούμε για εργαζόμενους που ξεκινούν ενα ωραίο πρωί για το μεροκάματο και δεν γυρνούν ποτέ στις οικογένειές τους, πέφτοντας θύματα «εργατικών ατυχημάτων» στο βωμό της κερδοφορίας του κεφαλαίου.

«Συνηθίσαμε», στον 21ο αιώνα, να πεθαίνουν άνθρωποι επειδή δεν υπάρχουν αρκετά ασθενοφόρα και επαρκής αριθμός ΜΕΘ.

«Συνηθίσαμε» τα Τέμπη, το Μάτι, τη Μάνδρα… Οργιστήκαμε, φωνάξαμε, ποστάραμε και πέντε αράδες στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και, μετά, συνεχίσαμε τις ζώες μας σα να μην συμβαίνει τίποτε.

«Συνηθίσαμε» στη ρητορική του μίσους και του ρατσισμού, τον καθημερινό φασισμό, αυτόν που ξεδιάντροπα και προκλητικά χαρακτηρίζει «λαθραίους» τους νεκρούς μετανάστες και «ανθρώπινο λάθος» το έγκλημα στα Τέμπη.

Το «τέρας» συνεχίζει να μας δοκιμάζει καθημερινά. Δοκιμάζει τα αντανακλαστικά μας, την υπομονή μας, τις αντοχές και την θέλησή μας. Και αυτό γιατί σκοπός του είναι να του μοιάσουμε. Να αφεθούμε ολότελα στη βαρβαρότητα του καπιταλισμού, αποκτηνωμένοι, αλλοτριωμένοι, νεκροζώντανοι υπήκοοι ενός σύγχρονου μεσαίωνα.

Εδώ έγκειται και η μεγαλύτερη πρόκληση: Να αντισταθούμε στην ασχήμια που μας περιβάλλει και θέλει να μας καταπιεί! Να μην γίνουμε ήρωες ταινιών φρίκης με προδιαγεγραμμένο τέλος…

Όποια κι’ αν είναι η ερώτηση, η απάντηση πρέπει να ‘ναι μια: «Ο άνθρωπος».

Ή με τους ανθρώπους ή με τα τέρατα.

Φωτό: «Γκουέρνικα του Αιγαίου», Τζόφτσο Σαβόφ.

(πρώτη δημοσίευση atexnos.gr)

Σχόλια

• Δεν υπάρχουν σχόλια για αυτό το άρθρο.

Δεν σας επιτρέπεται η υποβολή σχολίων. Παρακαλούμε συνδεθείτε.