Ιδεολογική θεώρηση ή επαναστατικότητα;

Γράφει ο Θεόδωρος Θεοδωρίδης

...πριν ένα χρόνο περίπου ένας καλός φίλος γιατρός μεταξύ σοβαρού και αστείου ...ασχολείσαι ακόμη με τα κοινά ...ήταν η άποψη του. Θεώρησα τότε ακραία την άποψη με τη λογική ότι είναι καθήκον μας να προσπαθούμε για την βελτίωση της καθημερινότητας και της προστασίας αξιών ζωής. Σήμερα μετά τις σοβαρές επιδράσεις που όλοι μας αισθανθήκαμε εξαιτίας και της πανδημίας θεωρώ ότι ο προβληματισμός αρχίζει σιγά σιγά να υπάρχει. Είναι χαρακτηριστικό του ανθρώπου να επηρεάζεται από την καθημερινή τριβή και ο προσανατολισμός προς άλλες αξίες θεωρείται αναγκαίος. Υπάρχει περίσσεια χρόνου και απόθεμα ψυχής όμως που ηθική υποχρέωση σε κρατάει σε εγρήγορση. Υπάρχει πάντα η απογοήτευση που αποθαρρύνει. Αναλογίζομαι είναι θέμα πείσματος ή άλλοι παράγοντες κρατούν άσβεστη τη φλόγα της συνέχειας; Λέτε να ναι σαράκι που σιγοτρώει την ιδεολογική θεώρηση μας ή είναι ένα ακόμη γιατί ...

Τι θα ταν ο κόσμος, τι θα ταν η κοινωνία αλήθεια αν όλοι μας θεωρούσαμε ότι δεν αξίζει να πολεμάς με το θεριό, με την απάθεια,την αναλγησία και την συμπεριφορά των επιτήδειων που διαχειρίζονται την τύχη μας; Την ζωή μας. Διαχείριση το λένε και μάλιστα καλή, λες και μας κάνουν χάρη. Εκμεταλλευόμενοι την απάθεια μας, τον ωχαδερφισμό των βολεμένων και των ισορροπιστών του δεν βαριέσαι ...όλοι το ίδιο είναι. Γιατί άραγε η κοινωνία ανέχεται την μετριότητα όταν η διεκδίκηση πρέπει να ναι παρούσα και ανυπόστατο μέρος της καθημερινότητας μας;

 Θεωρείται βέβαια από τους επιτήδειους ότι η κοινωνία τους χρωστάει χάρη. Βέβαια χάρη είναι ή δική τους ωφελιμότητα; Είναι προσφορά ανταποδοτική και χάρισμα της δημοκρατίας ή προσφορά επί χρήμασι; Επαγγελματίες τους λέω εγώ που κατορθώνουν, έτσι είναι, να αντικαθιστούν αξίες με νούμερα. Κάποιοι σπούδασαν την συμπεριφορά και το προφίλ τους πάντα να ναι ελκυστικό, όσο κούφιο και να ναι. Ναι είναι και αυτό τέχνη που σπουδάζεται. Είναι οι σχολές που δημιουργούν τύπους ανεξάντλητα υποκριτές και καταφερτζήδες που μοναδικό σκοπό έχουν την δική τους προβολή. Θεωρούν εαυτούς αλάνθαστους, με ιδέες και επιχειρήματα. Βέβαια αν η οικονομική τους επιφάνεια τους βοηθά, είναι ακόμη πιο τυχεροί που η αστική τους καταγωγή αναδεικνύει τα ευφάνταστα προσόντα τους. Δημιουργούν βέβαια οι επιτήδειοι το χώρο και τον τρόπο λειτουργίας τους γιατί η χρησιμοποίηση τους είναι ανταποδοτική .

 Ποιός αλήθεια είναι ο τρόπος να αναδειχθεί κάποιος; Θέλει ικανότητα, γνώσεις, μεράκι; Θέλει και τύχη αλλά προ πάντων ελκυστική συναλλαγή. Η παρουσίαση των προσόντων αποτελεί βασικό στοιχείο πραγματοποίησης των στόχων όλων αυτών των επιτήδειων. Μπορείς να ελέγξεις τα θέλω σου και να τα επιβάλεις με ανταλλάγματα. Θες να σαι εκεί που οι άλλοι δεν θέλουν να εκτεθούν αλλά να σε χρησιμοποιήσουν; Τότε μπες στο τρυπάκι της συναλλαγής. Αν η υπόσταση σου είναι ευάλωτη και η αλαζονεία της επιτυχίας μοναδική για τη ύπαρξη σου τότε υποτάσσεσαι στο θέλω και εκτελείς αποφάσεις.

 Είναι σκέψεις σκόρπια που θαρρείς θα σε καταβάλουν ή θα αναδείξουν την διαφορετικότητα. Είναι τρόπος ζωής με ερείσματα ή είναι τρόπος θεωρητικής προσέγγισης αιθεροβατώντας με τις ιδεοληψίες της καθημερινής προσέγγισης; Θεωρώ υποχρεωτική θεώρηση και συνεχή προσπάθεια ανάδειξης των ελλείψεων και επίλυσης θεμάτων και όχι θεωρία της επαναστατικότητας.

Σχόλια

• Δεν υπάρχουν σχόλια για αυτό το άρθρο.

Δεν σας επιτρέπεται η υποβολή σχολίων. Παρακαλούμε συνδεθείτε.

Προηγούμενο άρθρο

ΜΑΥΡΗ ΕΠΕΤΕΙΟΣ: 70 χρόνια από την ένταξη της Ελλάδας στο ΝΑΤΟ

Επόμενο άρθρο

Επιστροφή στην εποχή των Σπήλιων