Και πάλι για τις γερμανικές αποζημιώσεις

Γράφει ο Αλέκος Χατζηκώστας

Με αφορμή τη συζήτηση στην ολομέλεια της Βουλής για την  επανασύσταση της Διακομματικής Επιτροπής για τη διεκδίκηση των γερμανικών αποζημιώσεων, θέμα που αρκετές φορές αναδείξαμε με τις μικρές μας δυνάμεις μέσα από την εφημερίδα μας, θα θέλαμε να σημειώσουμε ορισμένες πλευρές του όλους ζητήματος:

1. Είναι θέμα κατεξοχήν πολιτικό, είναι ζήτημα πολιτικής βούλησης της κυβέρνησης. Η κυβέρνηση πρέπει να αναλάβει άμεσα πρωτοβουλία και να διεκδικήσει τα οφειλόμενα από το γερμανικό κράτος. Η αλήθεια είναι  ότι έγιναν κάποιες κινήσεις σποραδικές, και δηλώσεις κυβερνητικών παραγόντων από τη 10ετία του ‘60, ωστόσο καμία κυβέρνηση δεν απαίτησε τα ελληνικά δίκαια από τις γερμανικές κυβερνήσεις.Τέσσερα τα ζητήματα στα οποία εδράζονται οι απαιτήσεις του λαού. Είναι πρώτον, το κατοχικό δάνειο που αναγκάστηκε να πληρώσει η χώρα στις γερμανικές δυνάμεις κατοχής, και υπάρχουν όλα τα στοιχεία στο Γενικό Λογιστήριο του Κράτους και στην Τράπεζα της Ελλάδας.

Δεύτερον, οι απαιτήσεις της χώρας για τις καταστροφές των υποδομών (λιμάνια, αεροδρόμια, εργοστάσια κ.ά.) από τα γερμανικά στρατεύματα, αρπαγή αγροτικής και κτηνοτροφικής παραγωγής.

Τρίτον, οι αποζημιώσεις για τα ανθρώπινα θύματα, εκτελέσεις, δολοφονίες.

Τέταρτον, παραμένει ανοιχτό το θέμα επαναπατρισμού στην Ελλάδα, των αρχαιολογικών θησαυρών που κλάπηκαν από τις δυνάμεις κατοχής.

2. Είναι λάθος η συζήτηση για «συμψηφισμό» μεταξύ των γερμανικών επανορθώσεων και του κρατικού χρέους. Είναι άλλο ζήτημα το αστικό κρατικό χρέος, και άλλο ζήτημα το θέμα του κατοχικού δανείου, των αποζημιώσεων για τις καταστροφές και τα ανθρώπινα θύματα, και του επαναπατρισμού των αρχαιολογικών θησαυρών. Δεν μπορεί και δεν πρέπει να συμψηφιστεί. Πολλές έχουμε τονίσει ότι  ο ελληνικός λαός δεν πρέπει να  αναγνωρίσει το κρατικό χρέος. Γιατί είναι ένα χρέος που δεν έγινε για να ικανοποιηθούν οι λαϊκές ανάγκες, αλλά ήταν αποτέλεσμα της καπιταλιστικής ανάπτυξης και της στήριξης των επιχειρηματικών ομίλων, αλλά και της διαπλοκής των κυβερνήσεων με τα επιχειρηματικά συμφέροντα.Όμως η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ κινείται στον αντίθετο δρόμο. Με ιδιαίτερη ευλάβεια και συνέπεια εξυπηρετεί αυτό  το αντιλαϊκό χρέος, φτάνοντας μάλιστα στο σημείο να κουρεύει την ικανοποίηση των λαϊκών αναγκών, επιχειρώντας έναν εσωτερικό δανεισμό. Αυτό κάνει σήμερα και η σημερινή κυβέρνηση.

3. Ναι προφανώς στη δημιουργία της σχετικής επιτροπής. Ομως όσες πρωτοβουλίες και δράσεις και αν αναπτύξει και αυτή η Επιτροπή, όσες συναντήσεις πραγματοποιήσει και στο εσωτερικό της χώρας, όσες διασκέψεις και επικοινωνιακές διαβουλεύσεις και συσκέψεις και αν κάνει, δεν θα φέρει κανένα ουσιαστικό αποτέλεσμα, αν και η σημερινή κυβέρνηση δεν αποφασίσει να αναλάβει συγκεκριμένη άμεση πρωτοβουλία, και να διεκδικήσει αυτά που πρέπει από το γερμανικό κράτος . Δεν μπορούμε σε καμία περίπτωση να δεχτούμε να συνεχίζεται αυτή η πολιτική, που απλώς συζητά, συνεδριάζει, και καμία πρωτοβουλία δεν αναλαμβάνεται!

Και κάτι ευρύτερα πολιτικό. Η τιμή και η ιστορική δικαίωση όλων αυτών που αγωνίστηκαν, δεν είναι απλώς ένα ευχολόγιο, αλλά είναι συνδεδεμένη άμεσα με ττην σημερινή πολιτική-κοινωνική πραγματικότητα. Ο σεβασμός στην ιστορική μνήμη, στους αγώνες και τις θυσίες του λαού μας, έρχεται σε αντίθεση με την πρόσδεση και την ενσωμάτωση της χώρας μας στο ΝΑΤΟ και την ΕΕ, έρχεται σε αντίθεση με το σύστημα που φέρνει φτώχεια, εξαθλίωση και πολέμους...

Σχόλια

• Δεν υπάρχουν σχόλια για αυτό το άρθρο.

Δεν σας επιτρέπεται η υποβολή σχολίων. Παρακαλούμε συνδεθείτε.

Προηγούμενο άρθρο

Τι νέα από τους «συμμάχους» μας;

Επόμενο άρθρο

Και τώρα...Δουλειά...