Με αφορμή τη συζήτηση για το 10ωρο και τις ανατροπές στις εργασιακές σχέσεις...

"... Το κεφάλαιο είναι πεθαμένη εργασία που ζωντανεύει μονάχα σαν το βρικόλακα, ρουφώντας ζωντανή εργασία και ζει τόσο περισσότερο, όσο περισσότερη ζωντανή εργασία ρουφά...." (ΚΕΦΑΛΑΙΟ Κ. ΜΑΡΞ 1ος τόμος)

Η κυβέρνηση της ΝΔ επιχειρεί με το εγκληματικό νομοσχέδιο για τα εργασιακά που ετοιμάζει και που δεν έχει ακόμη δοθεί ολοκληρωμένα στη δημοσιότητα ένα άλμα προς τα μπρος για τα κέρδη και τα προνόμια των λίγων σε βάρος της ζωής των εργαζομένων. Με τον πιο εμβληματικό τρόπο αποδεικνύεται ότι η ανάκαμψη, η «επόμενη μέρα» από την καπιταλιστική κρίση, αφορά μόνο τους λίγους και τα κέρδη τους και όχι το εισόδημα και τα δικαιώματα των πολλών.

Η επιβολή της ατομικής διαπραγμάτευσης εργοδότη-εργαζόμενου για τη διαμόρφωση των όρων δουλειάς δεν αποτελεί τίποτα άλλο παρά νομιμοποίηση και μονομερή επιβολή των όρων που κάθε φορά επιθυμεί η εργοδοσία. Τα όσα γράφονται για την εφαρμογή 10ωρου σημαίνουν ότι μ' αυτές τις εργασιακές σχέσεις και συνθήκες, η εργατική δύναμη έχει φθορά που δεν αναπληρώνεται, όταν ο εργάτης δουλεύει περισσότερες, από την κανονική εργάσιμη μέρα, ώρες. Έτσι, η εργατική δύναμη καταστρέφεται ανεπανόρθωτα και σε συνδυασμό με τη δραστική μείωση του μισθού του, άρα τη μη κάλυψη στοιχειωδών αναγκών, έρχεται γοργή φθορά και της υγείας του. Αργός πρόωρος θάνατος.

Με τα όσα προβλέπονται και σε όσα έχουν ψηφιστεί τα προηγούμενα χρόνια, η αστική τάξη πασχίζει να διαχειριστεί την κρίση, αντιμετωπίζοντας τις συνέπειές της για το κεφάλαιο σε βάρος της εργατικής τάξης. Δεν έχει άλλο μέσο από την ένταση χωρίς όρια της εκμετάλλευσης και δοκιμάζει όλες τις μεθόδους ταυτόχρονα και συνδυασμένα. Την παράταση του εργάσιμου χρόνου χωρίς πληρωμή υπερωρίας, τη μερική απασχόληση, την εκ περιτροπής εργασία κλπ. Ετσι γίνεται προσπάθεια να εξαναγκαστούν οι εργάτες να συμβιβαστούν με τη μερική απασχόληση, την εκ περιτροπής εργασία και με μεροκάματα και μισθούς που αντικειμενικά δεν φτάνουν για την αναπλήρωση της εργατικής τους δύναμης, των αναγκών τους για να μπορούν στοιχειωδώς να ζήσουν και να εργάζονται.

Η κυβέρνηση στηρίζεται στο θεσμικό πλαίσιο όλων των προηγούμενων κυβερνήσεων. Χωρίς το αντίστοιχο νομοθετικό οπλοστάσιο δεν θα ήταν δυνατό να υπερτερούν οι ελαστικές σχέσεις εργασίας σε σχέση με την πλήρη απασχόληση.

Χωρίς το αντίστοιχο νομοθετικό οπλοστάσιο δεν θα κατρακυλούσε ο μέσος μισθός διαρκώς από το 2010 μέχρι σήμερα. Χωρίς το αντίστοιχο νομοθετικό οπλοστάσιο δεν θα είχαν καταργηθεί επί της ουσίας οι κλαδικές συλλογικές συμβάσεις εργασίας, αφού, ακόμα και στους λίγους κλάδους που έχουν υπογραφεί, δίνονται στην εργοδοσία μία σειρά εργαλεία για την μη εφαρμογή τους.

Ας δούμε για παράδειγμα το τι έκανε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ που σήμερα ως κόμμα σηκώνει τη σημαία της αντιπολίτευσης.

- Αν τώρα ο ΣΥΡΙΖΑ διαφωνεί με την “διευθέτηση του χρόνου εργασίας”, γιατί δεν κατάργησε τον νόμο του ΠΑΣΟΚ του 2011, που επέτρεπε και τα 10ωρα και τις απλήρωτες υπερωρίες με μόνο αστερίσκο την ύπαρξη συλλογικής σύμβασης και τη συμφωνία εργοδοσίας σωματείων; Ποιος δεν τον άφησε;

- Γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ επέλεξε ως κυβέρνηση να εμπλουτίσει τον παραπάνω νόμο με τον νόμο 4498/2017, που αφορά τους νοσοκομειακούς γιατρούς, όπου καθιερώνεται “ως βάση για την οργάνωση του χρόνου εργασίας, μέχρι δώδεκα (12) ώρες συνεχής εργασία με παρουσία στον χώρο εργασίας”;

- Αν τώρα ο ΣΥΡΙΖΑ καταγγέλλει ότι “καταργείται η κυριακάτικη αργία για χιλιάδες εργαζόμενους”, τότε γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ ως κυβέρνηση επέβαλε δουλειά για 32 Κυριακές τον χρόνο, κάνοντας ένα σοβαρό βήμα υπέρ των συμφερόντων των μεγαλεμπόρων;

- Αν τώρα ο ΣΥΡΙΖΑ καταγγέλλει πως η κυβέρνηση “καθιστά ουσιαστικά αδύνατο το δικαίωμα στην απεργία”, τότε γιατί ο ίδιος νομοθέτησε περισσότερα εμπόδια για την προκήρυξη απεργίας, επιχειρηματολογώντας τότε, ως κυβέρνηση, πως είναι “για το καλό του συνδικαλιστικού κινήματος”…

 Πραγματική απάντηση απέναντι στις “ανατροπές του αιώνα” που ετοιμάζει η κυβέρνηση μπορεί να δώσει μόνο η συλλογική, οργανωμένη πάλη των εργαζομένων ενάντια στην στρατηγική του κεφαλαίου, της ΕΕ και της κυβέρνησης, διεκδικώντας σύγχρονους όρους δουλειάς, αμοιβής και ζωής όπως αντιστοιχούν στον 21ο αιώνα.

(Πρώτη δημοσίευση "ΗΜΕΡΗΣΙΑ" 6/5)

Σχόλια

• Δεν υπάρχουν σχόλια για αυτό το άρθρο.

Δεν σας επιτρέπεται η υποβολή σχολίων. Παρακαλούμε συνδεθείτε.

Προηγούμενο άρθρο

Να πούμε όλη την αλήθεια...

Επόμενο άρθρο

Πνευματική καλλιέργεια…