Γράφει ο Σίμος Ανδρονίδης, υποψήφος διδάκτορας ΑΠΘ

«Γιατί ποιος άλλος μπορεί να κυριαρχεί πάνω στους ανθρώπους, αν όχι εκείνος που κυριαρχεί τη συνείδηση τους και που κρατάει στα χέρια το ψωμί τους; (Φιόντορ Ντοστογιέφσκη, ‘Ο Μέγας Ιεροεξεταστής΄).

Η δολοφονία 5 λευκών αστυνομικών στο Ντάλας των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής θέτει επί τάπητος το ζήτημα της θανατηφόρας κατασταλτικής  βίας, βίας που διαχέεται στο πεδίο του κοινωνικού, που «διευρύνεται» και «υποκειμενοποιείται» στα σώματα έγχρωμων, μεταναστών, λευκών προλετάριων και υπο-προλετάριων. Πραγματικά, η αστυνομική-κατασταλτική βία[1] στις ΗΠΑ λειτουργεί ως ιδιαίτερη ‘μορφή’  «απεδαφικοποίησης», ανάγεται, σε πραγματικό ‘κοινωνικό’ χρόνο, σε «πράξη» θανάτου, συμπυκνώνει τη διάσταση ενός φυλετικού ρατσισμού (και όχι μόνο), σπεύδει να ενσταλάξει στο πεδίο του κοινωνικού, στο πεδίο ενός συγκεκριμένου τρόπου παραγωγής (κεφαλαιοκρατικού), το δίπολο ιδεολογία-βία. Ο έγχρωμος «δομείται» αρνητικά, φοβικά, ως ταξικός λούμπεν,  μη-γειωμένα,  (χώρος του είναι ο μη-χώρος), αποτελώντας και το ‘υποκείμενο΄ του ρατσισμού της άλλης πλευράς.

Οι συνεχείς δολοφονίες Αφροαμερικανών παραπέμπουν σε ‘στιγμές’ άρσης της παρουσίας και της φυσικής τους ύπαρξης, και, πέρα από το θάνατο του σώματος και της ύπαρξης  είναι ο ‘θάνατος’ των  ευρύτερων χαρακτηριστικών και προσλαμβανουσών της ύπαρξης.

Στα μεγάλα αστικά κέντρα των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής, ο χώρος’ κατακερματίζεται, αποδομείται σε ζώνες ταξικής-κοινωνικής ισχύος, σε ιδιαίτερα πλέγματα υλικότητας.

Αυτό που αποκαλείται κουλτούρα της βίας είναι η ‘αντεστραμμένη’ κουλτούρα του ιμπεριαλισμού που ανακύπτει και ως εσωτερική κατάσταση-συνθήκη, που «συγκροτείται» ως αισθητή αντικειμενοποίηση (θα γίνει το καλύτερο για την εμπέδωση της ασφάλειας, για τη διασφάλιση του νόμου και της τάξης[2]), που διαμορφώνει τους όρους και τις προϋποθέσεις για την ανάδυση και την αποκρυστάλλωση συγκεκριμένων εσωτερικών & εξωτερικών χαρακτηριστικών: το ‘σοκ και δέος’ του εξωτερικού δύναται να είναι το ‘σοκ και βία’ του εσωτερικού. Η αναγκαιότητα επέκτασης σε νέα εδάφη (ιστορική τάση ‘εδαφικοποίησης’ του ισχυρού και κυρίαρχου ιμπεριαλισμού), συναρθρώνεται με την τάση και την διαμορφούμενη ανάγκη «αποίκησης» του εσωτερικού, του ίδιου ‘χώρου’ προς ταξική εκμετάλλευση-αλλοτρίωση.

Αυτό που ονομάσαμε κουλτούρα του ιμπεριαλισμού, διαπλέκεται με ιστορικές και κυρίαρχες ιδεολογικές πτυχώσεις, ενώ σε αυτό το πλαίσιο η κρατική-κατασταλτική βία αποκτά την «όψη» ενός ιδιαίτερου προτσές που διαβλέπει το κοινωνικό γίγνεσθαι ‘σχεσιακά’. Τα εσωτερικά «θύματα» αυτής της κουλτούρας και παράδοσης ισχύος του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού «συναντούν» τα εξωτερικά του «θύματα». Στο εσωτερικό της αμερικάνικης κοινωνίας, διαμέσου της διαδικασίας της προσωποποίησης-συγκεκριμενοποίησης,  η κοινωνική τάξη (τάξεις) προς εκμετάλλευση μετασχηματίζονται σε πρόσωπα προς εκμετάλλευση, αλλοτρίωση, θανάτωση.

Και μένουν πίσω οι συνηχήσεις της κατασταλτικής βίας που οδηγεί σε μορφές μίας ιδιότυπης ‘αυτοδικίας’, όπως αυτή του Ντάλας. Το αμερικάνικο κράτος και οι ιδεολογικοί μηχανισμοί του θα μπορούσαν να «φωνάξουν» σαν τον Μέγα Ιεροεξεταστή του Ντοστογιέφσκη: «Διορθώσαμε το έργου Σου και το θεμελιώσαμε στο θαύμα στο μυστήριο και στο κύρος».[3]

 Στο κύρος μίας εξουσίας που επιβάλλεται προς και έναντι, στο μεγάλο θαύμα της ισχύος, στο μυστήριο της θανάτωσης, που όμως φτάνει να μη θυμίζει μυστήριο.

Σχόλια

• Δεν υπάρχουν σχόλια για αυτό το άρθρο.

Δεν σας επιτρέπεται η υποβολή σχολίων. Παρακαλούμε συνδεθείτε.