Μονόδρομος για τον λαό η σύγκρουση με την κερδοφορία του κεφαλαίου, ο δρόμος της ανατροπής για να πάρει ανάσα

Αυτά είναι σε αδρές γραμμές τα «ιερά και τα όσια» που θωρακίζουν τους ενεργειακούς ομίλους, που ενώνουν την κυβέρνηση και όλα τα κόμματα της βολικής αντιπολίτευσης, μετατρέποντας τον ερχόμενο χειμώνα σε εφιάλτη για τα λαϊκά νοικοκυριά. Αυτά είναι που κάνουν τη βενζίνη απλησίαστη και το ρεύμα πολυτέλεια, που τροφοδοτούν ακόμα περισσότερο την ακρίβεια και τις ανατιμήσεις, και που σε συνδυασμό με τους μισθούς πείνας εκτινάσσουν το κόστος ζωής, τσακίζουν τις πιο στοιχειώδεις ανάγκες των εργαζομένων.

Ταυτόχρονα όμως αποκαλύπτουν και με τι έχει να συγκρουστεί ο λαός για να έχει φθηνή Ενέργεια, αφού κάθε του διεκδίκηση «βρίσκει» στον ίδιο τοίχο: Στη στρατηγική της αστικής τάξης και στα επιθετικά της οράματα για την αναβάθμιση της περιοχής, στη θωράκιση των κερδών για τους ενεργειακούς κολοσσούς.

Είναι η στρατηγική που έχει «αγκωνάρι» τη μετατροπή της Ελλάδας σε «κόμβο Ενέργειας», τη συμμετοχή στον «ενεργειακό πόλεμο», μέσω του «Κάθετου Διαδρόμου». Μέσα από αυτό το σχέδιο η αστική τάξη προσδοκά σε τεράστια κέρδη και άλλα οφέλη, αναλαμβάνοντας ρόλο πρωτοπαλίκαρου για την ενεργειακή κυριαρχία των ΗΠΑ στην περιοχή μέσα από την προώθηση του πανάκριβου αμερικανικού LNG. Για τους ίδιους λόγους πρωτοστατεί στις κυρώσεις ενάντια στη Ρωσία αποκλείοντας και το φθηνότερο ρωσικό φυσικό αέριο. Ποιοι κερδίζουν; Οι εφοπλιστές που μεταφέρουν το LNG, οι συμπράξεις των κατασκευαστικών και άλλων ομίλων που «τρέχουν» τα τεράστια επενδυτικά πρότζεκτ με τις ευλογίες των ΗΠΑ.

Στο πλαίσιο της στρατηγικής της «πράσινης μετάβασης» έχει εγκαταλειφθεί ο πάμφθηνος λιγνίτης, ώστε να βρεθεί επενδυτικός χώρος για τους ομίλους των ΑΠΕ, κάτι που βρίσκεται στον πυρήνα της ενεργειακής πολιτικής της ΕΕ. Τα κέρδη των ενεργειακών ομίλων διασφαλίζονται μέσα από το Χρηματιστήριο Ενέργειας που κάνει κανονικότητα τους εφιαλτικούς λογαριασμούς ρεύματος στα λαϊκά νοικοκυριά.

Για τη θωράκιση των ομίλων και των επενδύσεών τους επιστρατεύονται τα «κοστολογημένα προγράμματα» που δεν σηκώνουν «μύγα στο σπαθί» των δημοσιονομικών ορίων, απορρίπτοντας το δίκαιο αίτημα για κατάργηση του Ειδικού Φόρου Κατανάλωσης και του ΦΠΑ. Ετσι εξασφαλίζεται ζεστό χρήμα για την πολεμική οικονομία και κατοχυρώνεται η «εμπιστοσύνη των αγορών», για να ανοίγει η κάνουλα των χρηματοδοτήσεων.

Με τα παραπάνω να καθορίζουν το πλαίσιο στο οποίο κινείται η κυβέρνηση μαζί με τα άλλα κόμματα του συστήματος, επόμενο είναι και οι προτάσεις τους να σκοντάφτουν μεταξύ τους, οι μεν να τσακώνονται με τους δε για το ποιος κλέβει το πρόγραμμα του άλλου.

Αυτό το προκλητικό έργο παίχτηκε την περασμένη βδομάδα. Την ίδια στιγμή που όλοι μαζί απέρριπταν ασυζητητί την τροπολογία του ΚΚΕ για ουσιαστικά μέτρα στήριξης απέναντι στην ενεργειακή φτώχεια, η ΝΔ με το ΠΑΣΟΚ τσακώνονταν για το ποιος είχε την ιδέα για τις 120 δόσεις για το ιδιωτικό χρέος, πρόταση που μια μέρα πριν κατέθεσε και ο Τσίπρας, εμφανίζοντας όλοι μαζί σαν «ανακούφιση» το τέντωμα της θηλιάς στον λαό.

Η κυβέρνηση με το κόμμα Τσίπρα τσακώνονται για το αν το πετρέλαιο θέρμανσης θα είναι κατά 40% ή κατά 60% ακριβότερο σε σχέση με πέρσι, για το αν και πότε θα φορολογηθούν τα «υπερκέρδη» των διυλιστηρίων, ώστε να μείνουν στο απυρόβλητο τα ίδια τα κέρδη που ματώνουν τον λαό.

Και ενώ η ενεργειακή ακρίβεια έχει τις υπογραφές όλων των κομμάτων που κυβέρνησαν και κυβερνούν, τώρα όλοι μαζί καλούν τον λαό να αναμένει ότι «κάτι καλύτερο θα προκύψει», ότι «ίσως βελτιωθεί η κατάσταση» από τις διεθνείς εξελίξεις, την ίδια στιγμή που η κλιμάκωση είναι δεδομένη, όπως και η εμπλοκή της χώρας στην οποία συναινούν.

Τελικά, κάθε εξέλιξη και στο μέτωπο της ακρίβειας και της ενεργειακής φτώχειας, κάθε διεκδίκηση των εργαζομένων φωτίζει και τον δρόμο της σύγκρουσης, αναδεικνύει ότι ο αγώνας πρέπει να βάζει στο στόχαστρο την ίδια τη στρατηγική της αστικής τάξης, τα «ιερά» και τα «όσια» που ενώνουν όλα τα κόμματα του συστήματος.

Σήμερα είναι ακόμα πιο καθαρό: Ποτέ και πουθενά δεν συναντιούνται οι κερδοφόρες μπίζνες του κεφαλαίου με την ανάγκη και τη σύγχρονη δυνατότητα να εξασφαλιστεί για τον λαό φθηνή Ενέργεια.

Για να αποσπάσει έστω και μία ανάσα ο λαός, πρέπει να χάσει το κεφάλαιο. Δεν είναι δυνατό να κερδοφορούν τα διυλιστήρια, να αναβαθμίζεται η αστική τάξη με τους αγωγούς και τους διαδρόμους Ενέργειας, οι ΑΠΕτζήδες να εξασφαλίζουν επενδύσεις και ο λαός να προσδοκά «καλύτερες μέρες». Αντίθετα, όσο περισσότερο «ζώνονται» από καλώδια, αγωγούς και «διαδρόμους» οι θάλασσες και η στεριά της χώρας, τόσο οι εργαζόμενοι θα μετρούν από τη μία απώλειες στο εισόδημα και από την άλλη νέους κινδύνους πολεμικής εμπλοκής.

Οι εξελίξεις το «φωνάζουν»: Σήμερα είναι που πρέπει να δυναμώσει η πάλη με προοπτική την ανάπτυξη εκείνη που θα έχει στο επίκεντρο τις ανάγκες του λαού, με την εξουσία στα χέρια του, με κοινωνικοποιημένα τα μέσα παραγωγής, ώστε να μπορεί να κινήσει την παραγωγή και τη διανομή της Ενέργειας χωρίς τα παράσιτα που τον ληστεύουν.

Με αυτές τις σοσιαλιστικές σχέσεις παραγωγής, μπορεί και η Ενέργεια να κατοχυρωθεί ως αγαθό για τον λαό, να διασφαλιστεί ότι θα αξιοποιούνται όλες οι πηγές ενταγμένες στον κεντρικό επιστημονικό σχεδιασμό προς όφελός του.

Βαδίζοντας λοιπόν σε έναν τέτοιο δρόμο, για το δίκιο του λαού και όχι των εκμεταλλευτών του, δυναμώνει ο αγώνας και η αμφισβήτηση όλων των σημερινών «δεδομένων» που παρουσιάζονται αιώνια και αμετάβλητα. Σε συμπόρευση με το ΚΚΕ και το ανατρεπτικό του πολιτικό Πρόγραμμα, ο λαός όχι μόνο μπορεί να πάρει μια ανάσα, αλλά και να σαρώσει το σημερινό ξεπερασμένο σύστημα, να νικήσει.

Τώρα είναι λοιπόν η ώρα να ανοίξει πλατιά στην εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα, μέσα στον αγώνα για τη διεκδίκηση ουσιαστικών μέτρων ανακούφισης, η συζήτηση για τη μόνη ρεαλιστική διέξοδο από αυτό το ναρκοπέδιο.

Δεν υπάρχει άλλος δρόμος από αυτόν της σύγκρουσης με την πολιτική που θωρακίζει την κερδοφορία των επιχειρηματικών ομίλων, με το κράτος, την κυβέρνηση και τη βολική αντιπολίτευση, με την ΕΕ. Σύγκρουση με το «κοινό πρόγραμμά» τους, που ξεκινά από τις «κοστολογημένες προτάσεις», περνά από τους «εθνικούς στόχους» της γεωπολιτικής αναβάθμισης και φτάνει μέχρι τα πολεμικά μέτωπα και τους θανάσιμους ανταγωνισμούς.

Το δίλημμα είναι σαφές: Είτε νέες θυσίες για τα κέρδη, είτε επιλογή σύγκρουσης, για να ανοίξει ο δρόμος της ανατροπής αυτού του συστήματος της εκμετάλλευσης και του πολέμου, για να ξηλωθεί το κριτήριο του κέρδους και οι κάθε λογής δεσμεύσεις της «απελευθερωμένης αγοράς» και της ΕΕ.

Στις σημερινές κρίσιμες εξελίξεις, σε ένα τέτοιο δίλημμα καλείται να πάρει θέση το κάθε σωματείο, συνολικά το εργατικό - λαϊκό κίνημα, χαράσσοντας τον δρόμο: `Η θα αναπτυχθεί η πάλη του λαού σε γραμμή σύγκρουσης με τους «εθνικούς στόχους» του κεφαλαίου ή θα προσαρμόσει τις διεκδικήσεις του στα «όρια» των αντοχών των κερδών, θα ασπάζεται τα «θέλω» των ομίλων που σέρνουν τους εργαζόμενους στον όλεθρο.

Τον δρόμο τον δείχνουν αγώνες και διεκδικήσεις, η δράση των σωματείων που δεν στριμώχνονται στα παραπάνω όρια, που μπροστά στις νέες εξελίξεις - φωτιά για τους λαούς οργανώνουν τους επόμενους μεγάλους αγωνιστικούς σταθμούς: Κόντρα στη «βαριά ατζέντα» της εμπλοκής και του ενεργειακού πολέμου που κουβαλάει ο Ρούμπιο την Τρίτη, με τη μεγάλη διεθνή απεργία σε δεκάδες λιμάνια σε όλο τον κόσμο στις 30 Οκτώβρη, εντείνοντας ταυτόχρονα τις προετοιμασίες για αποφασιστική απεργιακή αναμέτρηση το επόμενο διάστημα.

Σχόλια

• Δεν υπάρχουν σχόλια για αυτό το άρθρο.

Δεν σας επιτρέπεται η υποβολή σχολίων. Παρακαλούμε συνδεθείτε.

Επόμενο άρθρο

Εξαγγελίες φούσκα για την Ενέργεια