Το «μοντέλο» του ΤΑΙΠΕΔ.

Γράφει ο Σίμος Ανδρονίδης, υποψήφιος διδάκτορας ΑΠΘ

 Το Ταμείο Αξιοποίησης Ιδιωτικής Περιουσίας του Δημοσίου, (ευρύτερα γνωστό από τα αρχικά του, ΤΑΙΠΕΔ) έχει επιφορτιστεί με την προώθηση μίας σειράς ιδιωτικοποιήσεων, οι οποίες, σε περίπτωση που πραγματοποιηθούν θα αλλάξουν ριζικά την έννοια του ‘δημοσίου’ και της ‘δημόσιας’ περιουσίας.  Το ΤΑΙΠΕΔ έχει γίνει ο κύριος μέτοχος σε μία σειρά μεγάλων δημόσιων οργανισμών (ΕΥΑΘ, ΟΛΠ) με κύριο στόχο την ιδιωτικοποίηση τους. Ουσιαστικά, λειτουργεί ως μεσολαβητής ανάμεσα στην δικομματική κυβέρνηση και στους ιδιώτες επιχειρηματίες, οι οποίοι και θα αγοράσουν αντί πινακίου φακής τις δημόσιες επιχειρήσεις και τους δημόσιους οργανισμούς. Η έννοια του ιδιωτικού κατισχύει της έννοιας του δημόσιου.

Η ιδιωτικοποίηση μίας σειράς μεγάλων δημόσιων επιχειρήσεων θα επιφέρει τον δομικό μετασχηματισμό της καπιταλιστικής ελληνικής οικονομίας, καθότι συγκεκριμένες μερίδες του κεφαλαίου, εγχώριες και ξένες, θα αυξήσουν τις πιθανότητες απόσπασης κέρδους και υπερκέρδους εις βάρος φυσικά της εργατικής τάξης και των λαϊκών στρωμάτων. Η προσίδια διείσδυση τους στις δομές της ελληνικής καπιταλιστικής οικονομίας, θα διαμορφώσει τους όρους και τις προϋποθέσεις για την «ολική» μεταστροφή του συσχετισμού δύναμης προς όφελος του κεφαλαίου.

 Το ΤΑΙΠΕΔ, δεν υπόκειται σε κανέναν κοινοβουλευτικό-δημοκρατικό έλεγχο, απευθύνεται άμεσα στην εκτελεστική εξουσία ενώ συμφύεται οργανικά με μερίδες της κυρίαρχης αστικής τάξης. Οι οργανικοί δεσμοί του ΤΑΙΠΕΔ με μερίδες της άρχουσας τάξης, το έχουν καταστήσει  λειτουργικό εργαλείο  προώθησης και επιβολής μαζικών ιδιωτικοποιήσεων, ιδιωτικοποιήσεων που θα αλλάξουν δομικά τον «χάρτη» της ελληνικής καπιταλιστικής οικονομίας.

 Σε ένα περιβάλλον βαθιάς και οξυμένης οικονομικής-καπιταλιστικής κρίσης, με την εργατική τάξη να έχει υποστεί σημαντική μείωση του βαθμού «υλικότητας» της, οι ιδιωτικοποιήσεις θα συμβάλλουν στην οριστική αποκοπή του κράτους από το πεδίο ελέγχου, διεύθυνσης και διαχείρισης της οικονομίας. Και εδώ παρατηρείται το εξής παράδοξο: Ενώ το αστικό κράτος «μεγεθύνει» την λειτουργία του στο πεδίο της επιβολής του «νόμου και της τάξης», ήτοι στο πεδίο διασφάλισης των οικονομικών και πολιτικών συμφερόντων του αστικού συνασπισμού εξουσίας, μέσω του ειδικού ρόλου που διαδραματίζουν οι καταπιεστικοί του μηχανισμοί, ταυτόχρονα ομνύει στην αναγκαιότητα του «μικρού» και «ευέλικτου» κράτους, το οποίο παραδίδει οργανισμούς και επιχειρήσεις ζωτικής σημασίας στα πολυποίκιλα ιδιωτικά συμφέροντα. Η «μεγέθυνση» του ρόλο του στο πεδίο του κοινωνικού σε συνδυασμό με την πολιτική της προώθησης ιδιωτικοποιήσεων, άπτεται του «νέου» ρόλο του αστικού κράτους σε συνθήκες βαθιάς οικονομικής κρίσης, στο «χωροχρονικό» πλαίσιο της οποίας αναδύεται ο σημαίνον ρόλος που διαδραματίζουν τα σώματα ασφαλείας.

Το μοντέλο του ΤΑΙΠΕΔ, ένα μοντέλο ριζικής αναδιάρθρωσης της ελληνικής οικονομίας, ακολουθεί το αντίστοιχο μοντέλο της Γερμανικής Treuhand η οποία δραστηριοποιήθηκε την περίοδο της Γερμανικής ενοποίησης. Η εταιρεία αυτή εκποίησε αντί πινακίου φακής εκατοντάδες δημόσιες επιχειρήσεις της πρώην Ανατολικής Γερμανίας, οι οποίες  πέρασαν στην ιδιοκτησία δυτικογερμανικών επιχειρήσεων.

Αυτή η μαζική εκποίηση δημόσιου πλούτου είχε ως αποτέλεσμα την μείωση μισθών και την απόλυση χιλιάδων εργαζόμενων, με την ανεργία στην πρώην Ανατολική Γερμανία  να αυξάνεται δραματικά. Ο ρόλος και η δραστηριοποίηση της περιβόητης Treuhand προσιδιάζει σε  συνθήκες ενός ευρύτερου επιχειρηματικού και οικονομικού  «πλιάτσικου» με την οικονομία της πρώην Ανατολικής Γερμανίας να καθίσταται δομικά μη λειτουργική. Η συγκεκριμένη διαδικασία βίαιης καπιταλιστικοποίησης, βίαιης επιβολής και ταυτόχρονης «εμβάθυνσης» του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής συνέβαλλε στην αυξανόμενη οικονομική ανισότητα που παρατηρήθηκε στην επανενωμένη πλέον Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας. Η πολιτική και οικονομική ενοποίηση αντιστράφηκε σε εργαλείο μεγέθυνσης και συγκέντρωσης πλούτου προς την πλευρά της Δυτικογερμανικής αστικής τάξης.

Η πρώην Σοσιαλιστική Λαϊκή Δημοκρατία της Ανατολικής Γερμανίας ουσιαστικά «απορροφήθηκε» από τις οικονομικές και πολιτικές δομές της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Δυτικής Γερμανίας, αποτελώντας «πρόσφορο» έδαφος για την οικονομική διείσδυση και επέκταση των Δυτικογερμανικών εταιρειών. Η «βίαιη καπιταλιστικοποίηση» της πρώην Ανατολικής Γερμανίας μετέβαλλε άρδην το πλαίσιο οικονομικής και πολιτικής ισότητας, μετασχηματίζοντας ταυτόχρονα την πρώην Ανατολική Γερμανία σε «εσωτερική οικονομική αποικία» της Δυτικογερμανικής αστικής τάξης. Το μοντέλο της εγχώριας Treunand πρέπει να απορριφθεί από τους εργαζόμενους. Οι συνέπειες των ιδιωτικοποιήσεων είναι γνωστές. Απολύσεις, αύξηση στην τιμή των παρεχόμενων αγαθών, περαιτέρω μείωση του εργασιακού κόστους, σημαντική υποβάθμιση της ποιότητας των παρεχόμενων υπηρεσιών. (βλ. την περίπτωση των Βρετανικών σιδηρόδρομων μετά την ιδιωτικοποίηση τους). Η εργατική τάξη πρέπει να εναντιωθεί στο μοντέλο των προωθούμενων ιδιωτικοποιήσεων, οργανώνοντας την πάλη της μέσα στους χώρους εργασίας. Το ζήτημα των «πραγματικών» δημόσιων οργανισμών άπτεται του αγώνα για ένα σοσιαλιστικό μέλλον.  

Σχόλια

• Δεν υπάρχουν σχόλια για αυτό το άρθρο.

Δεν σας επιτρέπεται η υποβολή σχολίων. Παρακαλούμε συνδεθείτε.

Προηγούμενο άρθρο

Νέες μορφές εργατικής εναντίωσης: Οι καθαρίστριες του υπουργείου Οικονομικών και ο συνδυασμός της «Κινητοποίησης» στη Χαλκίδα

Επόμενο άρθρο

Και πάλι για το Ασφαλιστικό