Οι ανάγκες του κεφαλαίου βαράνε τα νταούλια στον «χορό» της αστικής αναμόρφωσης

Η ειδησεογραφία των ημερών είναι ενδεικτική για το πώς οι στρατηγικές προτεραιότητες των καπιταλιστών καθορίζουν την ατζέντα των αστικών κομμάτων.

Αποτυπώνουν πώς η αστική τάξη επιδιώκει να βαθαίνει η  εμπλοκή  στον πόλεμο και να γιγαντώνεται η καπιταλιστική εκμετάλλευση. Αυτές οι επιδιώξεις δεν είναι θέμα απλώς «επιλογής», επιβάλλονται από την ίδια τη λειτουργία του συστήματος, την  μάχη  που δίνουν οι Έλληνες καπιταλιστές με τους ανταγωνιστές τους σε ότι ορίζουν ως δικό τους «ζωτικό χώρο».

Αυτή η μάχη στην αστική προπαγάνδα αποτυπώνεται με διλήμματα που τίθενται «ωμά» αλλά και «οραματικά». Από το να ομνύουν στην «ανάγκη» δημιουργίας «κουλτούρας φερέτρων», μέχρι το «πώς και με ποιον θα χτιστεί η Ελλάδα του 2030».

Οι εύηχες και βαρύγδουπες λέξεις για την «ευελιξία» στον εργάσιμο χρόνο, την «ανταγωνιστικότητα της ελληνικής οικονομίας», την «στρατηγική αυτονομία» της ΕΕ, της Ελλάδας «ενεργειακού και διαμετακομιστικού κόμβου», της «κυκλικής οικονομίας», της «δίκαιης ενεργειακής μετάβασης», του «εκσυγχρονισμού του κράτους», της «αλλαγής παραγωγικού μοντέλου», του «ενεργού ρόλου για την προάσπιση των εθνικών συμφερόντων» και τόσες άλλες αναφέρονται απογυμνωμένες από το ταξικό τους περιεχόμενο και εύκολα μπορεί κανείς να διαπιστώσει ότι διαπερνούν «οριζόντια» το αστικό πολιτικό σύστημα. Όχι μόνο σε αυτά που οι αστοί πολιτικοί λένε στα σουαρέ που οργανώνει η Πρεσβεία στο Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος ή στα επίσημα γραφεία της, αλλά και σε ομιλίες, συνεντεύξεις κ.λπ.

Παραθέτουμε ορισμένα παραδείγματα που δημοσιεύτηκαν σε «οικονομικές στήλες» του αστικού Τύπου, «αναλύσεις» για την στάση των κομμάτων του συστήματος σχετικά με τα «εθνικά συμφέροντα» των καπιταλιστών, που είναι ενδεικτικές για όλα τα παραπάνω.

Το «πραγματικό διακύβευμα» και το «πεδίο στρατηγικής επέκτασης»

«Για την Ελλάδα, το πραγματικό διακύβευμα δεν είναι μόνο αν θα αντλήσει κονδύλια, αλλά αν θα καταφέρει να τοποθετήσει ελληνικά ναυπηγεία, λιμάνια, εταιρείες τεχνολογίας και ερευνητικά κέντρα στον πυρήνα των ευρωπαϊκών συμπράξεων. Όποιος συμμετάσχει από την αρχή στον σχεδιασμό, θα διεκδικήσει και το μεγαλύτερο μερίδιο της επόμενης ημέρας. Οι υπόλοιποι θα περιοριστούν στον ρόλο του απλού αποδέκτη των νέων κανόνων».

Το παραπάνω «διακύβευμα» είναι «δεδομένο». Δυναμικά τμήματα του κεφαλαίου στη χώρα μας σε στενή «σύμπραξη» με τις ΗΠΑ και άλλες καπιταλιστικές χώρες της Ευρώπης (παρά τον μεταξύ τους αυξανόμενο ανταγωνισμό) παίζουν τα «ρέστα» τους στους παραπάνω τομείς της πολεμικής οικονομίας. Απαιτούν από την κάθε αστική πολιτική δύναμη να επιδείξει «ικανότητες» για να μπορούν να διεκδικήσουν «το μεγαλύτερο μερίδιο της επόμενης μέρας».

Όμως ο λαός δεν έχει να κερδίσει τίποτα από τα δεκάδες εκατομμύρια που θα πάρουν επιχειρηματικοί όμιλοι για να προχωρήσουν σε «εξηλεκτρισμό της παραγωγικής τους δραστηριότητας», για να παράγουν «κρίσιμα ορυκτά», να «πρασινίσουν τον ακτοπλοϊκό στόλο».

Δεν έχει κανένα συμφέρον από το σύνθημα της Ένωσης Ελληνικών Ναυπηγείων «Αμερικάνικη Ώθηση, Ευρωπαϊκή Αφύπνιση». Για να γίνουν οι κεφαλαιοκράτες  «ανταγωνιστικοί» απαιτούν το γδάρσιμο του λαού την βαθύτερη εμπλοκή στους ανταγωνισμούς. Να τι λένε στον «Οδικό Χάρτη» τους για την «Ολική Αναγέννηση της Ελληνικής Ναυπηγικής Βιομηχανίας με στόχο να καταστεί πλήρως ανταγωνιστική σε παγκόσμιο επίπεδο ως το 2030»:

«Θεσμική και Φορολογική Εξομοίωση με την Ποντοπόρο Ναυτιλία», δηλαδή να μην πληρώνουν φόρο ούτε ένα ευρώ. Να κάνουν μόνο καμία «πατριωτική εισφορά» τύπου Τσίπρα η καμία «ευεργεσία» κάποιου άλλου... τύπου.

«Εξορθολογισμός του Χρόνιου Ζητήματος Μη Ανταγωνιστικού Μισθολογικού Κόστους», δηλαδή να μην πληρώνουν ευρώ για ασφαλιστικά δικαιώματα και να έχουν καθηλωμένους μισθούς σε επίπεδα Τουρκίας, Ν.Α Ασίας και άλλων «ανταγωνιστών» τους.

Πάμε παρακάτω στην «πληροφορική»...

«Πριν από δύο χρόνια, στην ελληνική αγορά πληροφορικής κυριαρχούσαν τα μεγάλα deals συνένωσης δυνάμεων. Φέτος περάσαμε στη δεύτερη φάση της συγκέντρωσης (...) Από το ''compliance play'' του παρελθόντος (myDATA, ηλεκτρονική τιμολόγηση), περάσαμε στην εποχή του acqui-hiring δηλαδή στην εξαγορά έτοιμων ομάδων developers σε μια αγορά που δεν χαρακτηρίζεται από την πληθώρα ταλέντων. Νέος ορίζοντας, η Τεχνητή Νοημοσύνη και η τεχνολογία της άμυνας. Οι δουλειές του Ταμείου Ανάκαμψης παραδόθηκαν και τώρα αξιολογούνται για να πληρωθούν. Η αμυντική τεχνολογία ''διπλής χρήσης'' είναι το νέο πεδίο και η ΝΑ Ευρώπη εμφανίζεται το πεδίο στρατηγικής επέκτασης».

Τα κόμματα του συστήματος προβάρουν ως ικανότερα να διαπραγματευτούν τα επόμενα πακέτα χρηματοδότησης που προκύπτουν από την φορολεηλασία του λαϊκού εισοδήματος. Ως πιο «τίμια» να κατανείμουν «ορθολογικά» τα χρήματα στην «πραγματική οικονομία» και όχι στους «ημέτερους».

Τρίχες κατσαρές. Θα μοιράσουν με την σέσουλα εκεί που απαιτεί το κεφάλαιο και έχουν δημιουργηθεί όροι για την κερδοφορία του. Για αυτό οι εταιρείες πληροφορικής «μασούλησαν» τόσα από το Ταμείο Ανάκαμψης και τώρα θέλουν να «ρουφήξουν» και τα επόμενα από το «πολεμικό ταμείο»....  προσανατολισμένες στον πόλεμο και στην «στρατηγική επέκταση» σε νέες αγορές.

Αυτή η «στρατηγική επέκταση» είναι η «στρατηγική» για κάθε κόμμα του συστήματος, με τις διαφοροποιήσεις που έχουν μεταξύ τους να αφορούν το «πώς, που, με ποιον και πότε». Από τα Δυτικά Βαλκάνια και την ΝΑ Ευρώπη, έως τα Στενά του Ορμούζ και όπου πλέει καράβι των εφοπλιστών.

Αυτή η «στρατηγική επέκταση» πάει χέρι - χέρι με την πολεμική εμπλοκή, είτε ακόμα εκφράζεται με όρους «διπλωματίας» είτε με συντρίμμια λαών.

Ας δούμε και πιο συγκεκριμένα.

Το «καυτό εξάγωνο» του κράτους – τρομοκράτη και οι αστικές συναινέσεις στα «εθνικά θέματα»

Σε πρωτοσέλιδο εφημερίδας γνωστού εφοπλιστικού ομίλου ενημέρωσης γράφτηκε πρόσφατα πως «ΒΛΕΠΕΙ ΤΟ ΙΣΡΑΗΛ ΕΝΑ ΤΕΙΧΟΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΙΝΔΙΑ ΕΩΣ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ. Το νέο τοπίο που διαμορφώνεται με φόντο τον πόλεμο στο Ιράν».

Πριν σχολιάσουμε ορισμένα ζητήματα αξίζει να θυμίσουμε ότι την μέρα που ξεκίνησαν οι εγκληματικές επιθέσεις των ΗΠΑ – Ισραήλ στο Ιράν, επιθέσεις που δημιούργησαν πολεμική δίνη και έφεραν έναν νέο συσχετισμό στην περιοχή, στο πρωτοσέλιδο της ίδιας εφημερίδας γραφόταν ότι: «ΝΕΟ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΚΟ ΜΠΛΟΚ ΣΤΑ ΣΚΑΡΙΑ. ΤΟ ΚΑΥΤΟ ΕΞΑΓΩΝΟ. Τι συνδέει την Ελλάδα με το Ισραήλ, τα ΗΑΕ και το Μπαχρέιν; Πως διευκολύνεται το παλάτι στο Ριαντ, πως εμπλέκεται το κεφάλαιο ''Σομαλιλάνδη'' και τι εννοεί ο Νετανιάχου όταν μιλά για ''Σιδηρά Συμμαχία''; Ο ρόλος της Ινδίας και το παρασκήνιο της επίσκεψης Μόντι στην Ιερουσαλήμ υπό το άγρυπνο βλέμμα της Άγκυρας».

Θυμίζουμε δηλαδή ότι τα «καυτά εξάγωνα» οδηγούν σε ιμπεριαλιστικά εγκλήματα και οι «γραμμές» που εγγράφουν μέσα τους σχεδιασμούς του κεφαλαίου δεν μένουν τόσο σταθερές… Από το Μπαχρέιν που έμεινε χωρίς την έδρα του 5ου Στόλου των ΗΠΑ γιατί διαλύθηκε, μέχρι την Σαουδική Αραβία που εμπλέκεται στα σενάρια δημιουργίας «Αραβικού ΝΑΤΟΥ» με την Τουρκία, το Πακιστάν κ.ά., την κόντρα με τα ΗΑΕ στην Υεμένη κ.λπ.

Όσον αφορά το «φρέσκο» δημοσίευμα, αφορά δηλώσεις του γενικού διευθυντή του ισραηλινού υπουργείου Άμυνας, Αμιρ Μπάραμ. Αυτός λοιπόν, με έναν τρόπο ομολογεί ότι το στραπάτασο στη Μέση Ανατολή και η στρατηγική προτεραιότητα των ΗΠΑ στην Ασία δημιουργούν «νέα δεδομένα» και στην περιοχή που θα μπορούσαν να επιτρέψουν στο κράτος – τρομοκράτη να αναλάβει «ρόλο θεμελιωτή της ασφάλειας».

«Ως θεμελιωτής της ασφάλειας» το Ισραήλ κοντράρεται με έναν άλλο «κρίσιμο εταίρο» της ΕΕ και του ΝΑΤΟ για την «νέα αρχιτεκτονική ασφαλείας», την Τουρκία. Από τα Δυτικά Βαλκάνια μέχρι την ματωμένη γη της Γάζας.

Σε αυτόν τον «χώρο» εντείνει την δραστηριότητα της και η ελληνική αστική τάξη. Από τις συμφωνίες ενεργειακών ομίλων στα Τίρανα μέχρι τους υπάρχοντες αγωγούς στην Βουλγαρία, το μερτικό της λείας που διεκδικούν στο σφαγείο της Ουκρανίας, την αξιοποίηση των ενεργειακών κοιτασμάτων στο Αιγαίο κ.λπ.

Για τις «δουλειές» σε αυτούς τους «ζωτικούς χώρους» κοντράρονται οι αστικές τάξεις σε συνθήκες που συνεχώς οξύνεται και ο ανταγωνισμός στον ευρωατλαντικό άξονα και μπροστά στην σύνοδο του ΝΑΤΟ στην Άγκυρα.

Για αυτές τις «δουλειές» προβάλουν την ισχύ των όπλων και τρέχουν διευθετήσεις σε βάρος των λαών που ενέχουν τους όρους η ισχύς του κάθε όπλου να δοκιμαστεί στην πράξη.

Αυτές οι «δουλειές» δίνουν τον τόνο και στα «Ελληνοτουρκικά» που επιδρούν καθοριστικά και στις διεργασίες αναμόρφωσης του αστικού πολιτικού συστήματος.

Ο «ρεαλισμός» της υποταγής και ο δρόμος της ανατροπής

Όλα τα παραπάνω είναι το «ρεαλιστικό» και «κοστολογημένο» σχέδιο του καπιταλισμού. Το «οραματικό» στοιχείο ενός εκμεταλλευτικού συστήματος που σαπίζει. 

Αυτό το πρόγραμμα θα υπηρετήσει κάθε επόμενη κυβέρνηση. Είτε είναι του Μητσοτάκη, είτε του αναβαπτισμένου Τσίπρα είτε οποιασδήποτε σύνθεσης και συμμαχίας.

Όμως δεν είναι «παντοδύναμοι». Από τα χαλάσματα των αμερικάνικων βάσεων στη Μέση Ανατολή και τα νεκροταφεία των Merkava στον Νότιο Λίβανο μέχρι τους ανταγωνισμούς στο ΝΑΤΟ και τις ενδοαστικές αντιθέσεις στα αστικά κράτη της Ευρώπης που βγαίνουν συνεχώς πιο «ριγμένα» στη μάχη για την πρωτοκαθεδρία στο ιμπεριαλιστικό σύστημα, τα ρήγματα μεγαλώνουν, δημιουργούνται προϋποθέσεις κλονισμών της εξουσίας τους που σύσσωμα τα κόμματα του συστήματος «αναμορφώνονται» για να εξασφαλίσουν την «σταθερότητα» της.

Σε αυτές τις συνθήκες λοιπόν, τα ίδια τα αστικά επιτελεία ομολογούν πως «επειδή ο πόλεμος θα συνεχίσει να είναι η πιο αγχωτική και επιδραστική ανθρώπινη προσπάθεια, τα πιο ισχυρά οπλικά συστήματα θα παραμείνουν οι 6 ίντσες μεταξύ των αυτιών των πολιτών μας και της δύναμης της καρδιάς τους και του περιεχομένου της ψυχής τους».

Το ΚΚΕ δίνει την μάχη για το μυαλό και την καρδιά της εργατικής τάξης και των σύμμαχων λαϊκών στρωμάτων. Αυτών που παράγουν τον πλούτο, που τους ετοιμάζουν να μπουν σε φέρετρα. Που μπορούν να επιλέξουν το δρόμο της σύγκρουσης και της ανατροπής του συστήματος, του «κοστολογημένου» σχεδίου του και των πολιτικών δυνάμεων που το υπηρετούν.  

Αυτό είναι το ρεαλιστικό και αναγκαίο. Δεν ζούμε όπως μας αξίζει στον 21ο αιώνα, όχι γιατί δεν μπορούμε, αλλά γιατί πρέπει να γίνουμε περισσότερο «δυνατοί» για να τους ανατρέψουμε.

Για αυτό και αυτό που κρίνεται πάντα, σε κάθε μάχη που έχουμε  μπροστά μας και στη μάχη των επόμενων εκλογών είναι να δυναμώνει ιδεολογικοπολιτικά και οργανωτικά ένα ρεύμα που θα αμφισβητεί την κυριαρχία των αστών και του κράτους τους, της οικονομίας που κουμάντο κάνουν οι μεγάλοι επιχειρηματικοί όμιλοι. Να κερδίζεται το «μυαλό και η καρδιά» στην ανάγκη της σύγκρουσης για την ανατροπή του συστήματος της απόλυτης και σχετικής εξαθλίωσης, του κοινωνικού παρασιτισμού και της ιμπεριαλιστικής φρίκης. Αυτή την μάχη δίνει το ΚΚΕ.

Σχόλια

• Δεν υπάρχουν σχόλια για αυτό το άρθρο.

Δεν σας επιτρέπεται η υποβολή σχολίων. Παρακαλούμε συνδεθείτε.

Επόμενο άρθρο

Για σοκολατάκια;