Που μας κατάντησαν…(Τα ψίχουλα ή όλο το καρβέλι;)

Του Αλέκου Χατζηκώστα

Η σχετική είδηση αναφέρει: «Λόγω της µεγάλης εκδήλωσης ενδιαφέροντος από εργοδότες υπερκαλύφθηκαν µέσα στο πρώτο 24ωρο από την έναρξη της ηλεκτρονικής υποβολής αιτήσεων, οι 3.000 θέσεις του προγράµµατος Απόκτησης Εργασιακής Εµπειρίας σε επιχειρήσεις και εργοδότες του Ιδιωτικού Τοµέα και σε Κοινωνικές Συνεταιριστικές Επιχειρήσεις (ΚΟΙΝΣΕΠ) που αφορούσε νέους ηλικίας 25-29 ετών αποφοίτους δευτεροβάθµιας (Γενικού Λυκείου, Επαγγελµατικού Λυκείου, ΕΠΑΣ) και τριτοβάθµιας εκπαίδευσης (ΑΕΙ, ΤΕΙ), που παραµένουν εκτός αγοράς εργασίας, εκπαίδευσης ή κατάρτισης. Για το λόγο αυτό έληξε αυτόµατα µέσω του ηλεκτρονικού συστήµατος η προθεσµία υποβολής των αιτήσεων.Ανοιχτό παραµένει ακόµα το αντίστοιχο πρόγραµµα Απόκτησης Εργασιακής Εµπειρίας, διάρκειας τεσσάρων µηνών, για 10.000 νέους ηλικίας 18-24 ετών, που παραµένουν εκτός αγοράς εργασίας, εκπαίδευσης ή κατάρτισης….»

Προφανώς και η εργοδοτική πλευρά «έτρεξε» για να εξυπηρετηθούν τα συμφέροντά της. Και αυτό γιατί οι άνεργοι, απόφοιτοι δευτεροβάθμιας και τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, θα απασχολούνται πέντε μέρες τη βδομάδα, έξι ώρες τη μέρα. Για έξι ώρες εργασίας, ο ΟΑΕΔ θα τους καταβάλλει μόλις 18 ευρώ σε όσους είναι έως 24 ετών και 21 ευρώ σε όσους είναι από 25 ετών και πάνω. Επίσης, θα καταβάλλει τις ασφαλιστικές εισφορές. Με άλλα λόγια, το πρόγραμμα, όπως και άλλα παρόμοια, προσφέρει στις επιχειρήσεις δωρεάν εργατικό δυναμικό (χρηματοδοτείται από το κράτος, δηλαδή από τη φορολεηλασία των λαϊκών εισοδημάτων), 13 χιλιάδες εργατικά χέρια με τις ελάχιστες αμοιβές και χωρίς δικαιώματα.

Την ώρα δηλαδή  που η τεράστια στρατιά των ανέργων ξεπερνά το 1,1 εκατομμύριο η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ προχωρά σε ένα ακόμα πρόγραμμα ανακύκλωσης της ανεργίας, αλλά και μέσο για την παραπέρα επέκταση των ελαστικών και προσωρινών μορφών απασχόλησης, των χαμηλών μεροκάματων, την παραπέρα συρρίκνωση δικαιωμάτων, αφού αυτά είναι τα βασικά χαρακτηριστικά των αποκαλούμενων «θέσεων εργασίας», που δημιουργούνται μέσω αυτών των προγραμμάτων.

Τέτοιες μορφές απασχόλησης, εκτός του ότι έχουν περιορισμένη εμβέλεια σε συνθήκες κρίσης, όχι μόνο δεν μπορούν να εξασφαλίσουν ικανοποιητικούς όρους δουλειάς και αμοιβής στους ανέργους, που αυξάνονται κατακόρυφα, αλλά επιπλέον αποτελούν μηχανισμό πίεσης για τη συρρίκνωση μισθών και δικαιωμάτων για τους εργαζόμενους στο σύνολο του ιδιωτικού και του δημόσιου τομέα.

Ταυτόχρονα, είναι φανερή η αξιοποίηση αυτών των προγραμμάτων, με σκοπό να συσκοτίσουν τον πραγματικό χαρακτήρα της κρίσης, ως καπιταλιστικής κρίσης υπερσυσσώρευσης κεφαλαίων, και να την αποδώσουν στην υποκατανάλωση. Γι' αυτό παρουσιάζουν τη σχετική αύξηση των εισοδημάτων ως το κλειδί για να ξεπεραστεί η κρίση. Όμως, αυτή μπορεί να ξεπεραστεί μόνο με την εξασφάλιση μεγαλύτερου ποσοστού κέρδους για το κεφάλαιο κι αυτό προϋποθέτει παραπέρα μείωση της τιμής της εργατικής δύναμης.

Το ζήτημα είναι αν οι άνεργοι, οι νέοι, συνολικά τα λαϊκά στρώματα θα αρκεστούν με τα «ψίχουλα» που τους πετούν ή θα διεκδικήσουν επιτέλους όλο το καρβέλι που τους ανήκει…

Σχόλια

• Δεν υπάρχουν σχόλια για αυτό το άρθρο.

Δεν σας επιτρέπεται η υποβολή σχολίων. Παρακαλούμε συνδεθείτε.

Προηγούμενο άρθρο

Ποιος είναι ο προορισμός της Παιδείας; Με αφορμή το μήνυμα του αντιπεριφερειάρχη Ημαθίας

Επόμενο άρθρο

Ποιος πληρώνει;