Πού να καταλάβουνε

Διάφοροι μίρλες για να δικαιολογήσουν την πτώση έως και αφανισμό των κομμάτων τους, από χτες κουνάνε ξανά το δάκτυλο στους κομμουνιστές. Ο λόγος; Γιατί μέλη και φίλοι του ΚΚΕ πανηγύρισαν τη νέα άνοδο του Κόμματος!

«Μα είναι δυνατόν με τέτοια άνοδο της ακροδεξιάς να πανηγυρίζετε;» λένε. Και το λένε αυτό στο ΚΚΕ που έχει δώσει αίμα, αγώνες και σύγκρουση με την ακροδεξιά!

Τα λένε αυτοί που συγκυβέρνησαν με την ακροδεξιά! Όπως δηλαδή ο ΣΥΡΙΖΑ και τα απομεινάρια της Νέας Αριστεράς και του ΜέΡΑ25.

Τα λένε αυτοί που ακόμα και τώρα δεν τους παίρνεις κακό λόγο για την ΕΕ του αντικομμουνισμού.

Καταλαβαίνουμε ότι κάποιοι ψάχνουν ήδη γραφεία ανακαινίσεων και μεταφορικές.

Οι ίδιοι που λένε τα παραπάνω έχουν φιλοτεχνήσει το «κεντροδεξιό» και φιλελεύθερο προφίλ του Μητσοτάκη, έχουν ταυτιστεί με τις επιλογές και την πολιτική των Δημοκρατικών των ΗΠΑ, έχουν εκφράσει πολιτικές θέσεις του Νετανιάχου. Είναι οι ίδιοι που βρίσκονται απ' έξω και λοιδορούν συγκλονιστικούς εργατικούς - λαϊκούς αγώνες, έχουν πει «ακροδεξιούς» τους αγρότες, φοβητσιάρηδες τους εργάτες που απεργούν μία μέρα κόντρα σε θεούς και δαίμονες ενώ οι ίδιοι ψάχνουν στο λεξικό τι σημαίνει «απεργία» και μοιράζουν ηρωικές αναμνήσεις εργατικών αγώνων παρελθόντων πάντα ετών αφού «τώρα αυτά δεν είναι αποτελεσματικά».

Εμείς πανηγυρίζουμε και θα πανηγυρίζουμε όπου, ό,τι και όποτε θέλουμε. Στους δρόμους, στους χώρους δουλειάς, στις γειτονιές.

Όπου θέλουμε. 

Γιατί ξέρουμε, όχι από ενσυναίσθηση αλλά από την πρακτική, ότι στο ποσοστό του ΚΚΕ διακρίνονται όλα όσα παλέψαμε και όλα όσα μας έκαναν να χαμογελάσουμε ή να σφίξουμε τα δόντια τα τελευταία χρόνια. Γι' αυτό επιχειρούν να απαξιώσουν το αποτέλεσμα του ΚΚΕ.

Σε αυτό το 9,3% είναι η ΛΑΡΚΟ, η «efood», οι Ζωνάδες, οι μεταλλωρύχοι της Χαλκιδικής, οι οικοδόμοι στα εργοτάξια του Μετρό στην Αθήνα και όχι μόνο, οι υγειονομικοί, οι εκπαιδευτικοί, οι φοιτητικές κινητοποιήσεις, τα αγροτικά μπλόκα αλλά και η καθαρή αγωνιστική στάση του Κόμματος σε πολύ κρίσιμες στιγμές... Τότε που πολλοί αλληθώριζαν δεξιά-αριστερά. Και για να μην πάμε πολύ πίσω θα αρκεστούμε να αναφέρουμε το σπάσιμο του σιωπητηρίου που επιχείρησε να βάλει η ΝΔ την περίοδο της πανδημίας, τη στάση του ΚΚΕ απέναντι στον ρωσοΝΑΤΟικό πόλεμο στην Ουκρανία, αλλά και την καθαρή, περήφανη στάση του ΚΚΕ υπέρ της Παλαιστίνης και του δίκαιου αγώνα του λαού της.

Θα βρούμε κι άλλα μέσα στο 9,3%. Μεγάλες, σεμνές, κυρίες, εργάτριες που στα χρόνια που έμειναν για να απολαύσουν τη ζωή μετά τη δουλειά είδαν να χάνουν τα σπίτια τους από τους νόμους των Τσακαλώτων και των Γεωργιάδηδων αλλά δεν ήταν μόνες: Βρήκαν δίπλα τους το ΚΚΕ. 

Θα βρούμε εργάτες και εργάτριες σε όλους τους κλάδους που πήραν τα δεδουλευμένα τους γιατί βρήκαν δίπλα τους και μπροστάρηδες στη διεκδίκηση τα μέλη και τους φίλους του ΚΚΕ στους χώρους δουλειάς.

Αυτά πανηγυρίζουμε γιατί λιώσαμε σόλες. Γιατί ξεπεράστηκαν απειλές, εκβιασμοί, η ίδια η κρατική καταστολή, η μοιρολατρία, η ύπουλη παρέμβαση άλλων πολιτικών δυνάμεων για να επιτευχθούν.

Και αυτά είναι πολλά περισσότερα από τα likes και τα reactions διαφόρων απίθανων τύπων που μαθαίνουν τη ζωή από τα stories, απορροφημένοι στα πολιτικά αδιέξοδά τους και στην ανύπαρκτη επικοινωνία τους με αυτό που λέγεται «λαός». Λογικό να μην καταλαβαίνουν από ΚΚΕ όλοι αυτοί οι άκαπνοι. Λογικό επίσης να το ρίχνουν στον αντικομμουνισμό αλά Πορτοσάλτε. Την ίδια δημοκρατία υπερασπίζονται, δηλαδή τη δικτατορία του κεφαλαίου.

Περαστικά τους. Θα βρουν κάπου να ράψουν κοστούμια. Πιθανά θα περιφέρουν σαν άταφα πτώματα τα αγωνιστικά γαλόνια που οι ίδιοι, μόνοι τους έραψαν στους εαυτούς τους σε ένα πετυχημένο story στο σαλόνι της μεζονέτας τους. Γι' αυτό είμαστε σίγουροι.

Κι εμείς θα πανηγυρίζουμε για το Κόμμα μας μαζί με κομμουνιστές από όλο τον κόσμο που χτες μέσα στη μαυρίλα έσκασαν το χαμόγελό τους μόλις είδαν το ποσοστό του ΚΚΕ.

Σχόλια

• Δεν υπάρχουν σχόλια για αυτό το άρθρο.

Δεν σας επιτρέπεται η υποβολή σχολίων. Παρακαλούμε συνδεθείτε.

Προηγούμενο άρθρο

Τελικά οι λαοί δεν συμφωνούν

Επόμενο άρθρο

Όταν κάποιες «φωνές»... αποκαλύπτουν τον συστημικό χαρακτήρα του «μπαμπούλα της ακροδεξιάς»