Ο συμβολισμός της διαδικασίας παροχής ψήφου εμπιστοσύνης

Γράφει ο Σίμος Ανδρονίδης, υποψήφιος διδάκτορας ΑΠΘ

Η διαδικασία της παροχής ψήφου εμπιστοσύνης, που ξεκίνησε στο Κοινοβούλιο ορίζεται και προσδιορίζεται από την αντιπαράθεση μεταξύ Ν.Δ και ΣΥΡΙΖΑ. Μία πολιτική κίνηση που προκάλεσε πολλά σχόλια ήταν η τοποθέτηση του υπουργού υγείας, Μάκη Βορίδη στη θέση του βασικού εισηγητή της κυβερνητικής πλειοψηφίας. Ο συμβολισμός και η σημειολογία της συγκεκριμένης κίνησης «εγγίζει» την διαδικασία του δομικού μετασχηματισμού της Ν.Δ σε ένα κόμμα το οποίο ενσωματώνει και υιοθετεί χαρακτηριστικά μίας ακροδεξιάς πολιτικής «φοράς». Η πολιτική στρατηγική της δικομματικής συγκυβέρνησης αποκρυσταλλώνεται και συμπυκνώνεται συνάμα στο «πρόσωπο» του υπουργού υγείας Μάκη Βορίδη.

 Ο Μάκης Βορίδης με το συγκεκριμένο και «φορτισμένο» πολιτικό (ακροδεξιό) παρελθόν, εκφράζει συμβολικά και σημειολογικά, την προσίδια  πολιτική και ιδεολογική «κίνηση» της Νέας Δημοκρατίας προς την κατεύθυνση κάλυψης και «επικάλυψης» του «χώρου» της ακροδεξιάς. Στο ευρύτερο πλαίσιο της διαχείρισης των τρεχουσών «ροών» της βαθιάς και πολυεπίπεδης οικονομικής-καπιταλιστικής κρίσης, το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας (Ν.Δ), μετατοπίζεται προς το πεδίο ενός περιώνυμου «αυταρχικού κρατισμού» ο οποίος ενσωματώνει την τύποις «κοινωνική» διάσταση του κράτους, με συνέπεια την ανάδυση και την αποκρυστάλλωση κύρια στο πεδίο του κοινωνικού, ενός προσίδιου κρατικού «αυταρχισμού» που τέμνει και ανατέμνει το κοινωνικό και πολιτικό γίγνεσθαι.

 Και η Νέα Δημοκρατία ως κυβερνητικό κόμμα, ως μείζον κυβερνητικός εταίρος «διαχειρίζεται» και ρυθμίζει τις κατευθύνσεις μίας προσίδιας όσο και δομικής «αυταρχικοποίησης» εκείνων των «δομών» που εναλλάσσονται, μετασχηματίζονται και επενεργούν ως δομικά «σύνολα» αναμόρφωσης της κοινωνικής ολότητας.

 Η διαχείριση (από πλευράς) Ν.Δ του «αυταρχικού κρατισμού» εγγράφει ιδεολογικά χαρακτηριστικά τα οποία νοηματοδοτούν εκ νέου και ανασημασιοδοτούν το πλαίσιο δράση των κατασταλτικών μηχανισμών του κράτους. Είναι αρκούντως απλοϊκό να υποστηριχθεί ότι ένα πολιτικό κόμμα, ή ορθότερα οι επιτελείς ενός πολιτικού κόμματος δίνουν εντολές και κατευθύνσεις στα σώματα ασφαλείας. Κύρια επιτελούν μία ιδεολογική λειτουργία που συντείνει στην «εγχάραξη» και διάχυση εκείνων των βασικών  ιδεολογικών χαρακτηριστικών τα οποία δύναται να επικαθορίσουν την δομή και την πλαίσιο λειτουργίας και «δραστηριοποίησης» των καταπιεστικών μηχανισμών του κράτους. Αρκεί να θυμηθούμε απλώς την αντιμεταναστευτική ρητορική της Νέας Δημοκρατίας, που, συν τοις άλλοις, διαμόρφωσε τους όρους και τις προϋποθέσεις για την σταδιακή ιδεολογική σύγκλιση μεταξύ Ν.Δ-Χρυσής Αυγής.

 Και εντός του ευρύτερου πλαισίου του «αυταρχικού κρατισμού» η προσίδια ιδεολογική σύγκλιση και στοίχιση μεταξύ Ν.Δ και Χρυσής προσλαμβάνει «νέα» χαρακτηριστικά που σχετίζονται με την προσπάθεια ώσμωσης και αλληλεπίδρασης στο πεδίο του Κοινοβουλίου. (βλ. τις συνομιλίες Μπαλτάκου-Κασιδιάρη, καθώς και τις αποκαλύψεις για τις «υπόγειες» επαφές του Τάκη Μπαλτάκου με κοινοβουλευτικά στελέχη του νεοναζιστικού μορφώματος).

Φυσικά, η συγκεκριμένη συσχέτιση δεν είναι ευθύγραμμη και «γραμμική», αλλά επιτελείται μέσω ρήξεων και διαφοροποιήσεων. Η τριήμερη συζήτηση που ξεκίνησε στο Κοινοβούλιο για την παροχή ψήφου εμπιστοσύνης αποτελεί μία «ευκαιρία» για το κόμμα της Ν.Δ να μετατοπίσει το πεδίο και το πλαίσιο της αντιπαράθεσης με τον ΣΥΡΙΖΑ κύρια στο χώρο του Κοινοβουλίου.

 Όπως επισημαίνει ο Johannes Agnoli, «δίχως άλλο, το κοινοβούλιο ως «νομοθετική εξουσία» και ως σώμα στο οποίο οφείλουν να βρίσκουν νομοθετική έκφραση τα λαϊκά συμφέροντα, έχει υποβαθμιστεί μέχρι σημείου αφάνειας έναντι της «εκτελεστικής εξουσίας». Δεν είναι, πλέον, σε θέση να λαμβάνει αυτόνομα αποφάσεις, μιας και δεν συμμετέχει πλέον ως όλο στη συγκεκριμένη προπαρασκευή των νόμων και στην επεξεργασία του υλικού».[1]

Και η παραπάνω διαπίστωση του Johannes Αgnoli ισχύει στο ακέραιο και σήμερα. Το Κοινοβούλιο αφίσταται των θεμελιωδών νομοθετικών του λειτουργιών, λαμβάνοντας πλέον τα χαρακτηριστικά της απλής αριθμητικής και ποσοτικής στοίχισης των Κοινοβουλευτικών ομάδων των πολιτικών κομμάτων, ιδίως των δύο συγκυβερνώντων.

 Η Ν.Δ «μετατοπίζει» δομικά στο πεδίο του Κοινοβουλίου, στο χώρο συμπύκνωσης της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας την «αυταρχικοποίηση» των κρατικών δομών και του πολιτικού-ιδεολογικού  της λόγου. Σε αυτή την περίπτωση, η ως άνω «αυταρχικοποίηση» προσλαμβάνει ιδεολογικά χαρακτηριστικά, τα οποία ορίζουν την αντιπαράθεση μεταξύ Ν.Δ και ΣΥΡΙΖΑ. Ήδη, επανήλθε στο κοινοβουλευτική προσκήνιο η βαθιά αντιδραστική θεωρία των «δύο άκρων», με βασικό εκφραστή τον υπουργό υγείας Μάκη Βορίδη.

 Ο Μάκης Βορίδης κατά την διάρκεια της τριήμερης συζήτησης στη Βουλή, λειτουργεί ως ο βασικός «ατομικός διανοούμενος» του κόμματος της Ν.Δ. «Ο διανοούμενος που μπαίνει και συμμετέχει στο πολιτικό κόμμα μιας ορισμένης κοινωνικής ομάδας, ανακατεύεται με τους οργανικούς διανοούμενους αυτής της ομάδας, δένεται στενά με την ομάδα, πράγμα που δε συμβαίνει με τη συμμετοχή στην κρατική ζωή παρά μέτρια και καμιά φορά καθόλου».[2]

Σε αυτό το πλαίσιο ο υπουργός υγείας αίρει την βασική υπουργική του «ιδιότητα», λειτουργώντας ως ο «ατομικός-ιδεολογικός» διανοούμενος ενός κόμματος το οποίο «οξύνει» εντός Κοινοβουλίου, τον ιδεολογικό του λόγο. Και ως «ατομικός-ιδεολογικός  διανοούμενος» μεταβαίνει στο πεδίο της ιδεολογικής και προγραμματικής ανασυγκρότησης του κόμματος, «ενσταλάζοντας» στο εσωτερικό της κοινοβουλευτικής ομάδας τα  «νοήματα» ενός κοινοβουλευτικού προσδιορισμού της πολιτικής στρατηγικής της Νέας Δημοκρατίας.   

 Όμως, η διαδικασία παροχής ψήφου εμπιστοσύνης δεν σηματοδοτεί μία αντίστοιχη «κίνηση» του μπλοκ των λαϊκών-υποτελών τάξεων. Ο συμβολισμός της επιλογής του Μάκη Βορίδη τέμνει και ανατέμνει τον πολιτικό, προγραμματικό και ιδεολογικό λόγο του κόμματος της Νέας Δημοκρατίας.

Σχόλια

• Δεν υπάρχουν σχόλια για αυτό το άρθρο.

Δεν σας επιτρέπεται η υποβολή σχολίων. Παρακαλούμε συνδεθείτε.

Προηγούμενο άρθρο

Ένα μικρό σχόλιο πάνω στο έργο “Διαλεκτική του Διαφωτισμού” των Μαξ Χορκχάϊμερ και Τέοντορ Αντόρνο

Επόμενο άρθρο

Με αφορμή το τραγικό δυστύχημα στην Εγνατία Οδό