Το ΟΧΙ του λαού μας

Του Αλέκου Χατζηκώστα *

84 χρόνια συμπληρώνονται από την εισβολή των στρατευμάτων της φασιστικής Ιταλίας τα ξημερώματα της 28ης Οκτώβρη του 1940. Με ηρωισμό ο λαός, οι φαντάροι και οι αξιωματικοί απέκρουσαν τους Ιταλούς εισβολείς. Πολέμησαν γενναία υπερασπιζόμενοι την πατρίδα και δεν έριξαν απλά μερικούς "πυροβολισμούς για την τιμή των όπλων", όπως περίμενε η δικτατορία του Μεταξά και η ηγεσία του Στρατού, γιατί δεν πίστευαν ότι μπορούσαν να νικήσουν λόγω της υπεροχής του αντιπάλου σε πολεμικά μέσα.

Η περίοδος που ακολούθησε σημαδεύτηκε από την τριπλή φασιστική κατοχή της χώρας μας, τις μεγάλες δοκιμασίες και τα βάσανα, αλλά και την αφύπνιση του λαού μας, που πραγματοποίησε την εποποιία της Αντίστασης  έχοντας ως κύριο νου, καρδιά και οργανωτή το ΚΚΕ, όσο και αν σήμερα κάποιοι προσπαθούν να μειώσουν ή να διαστρεβλώσουν.

Οι πόλεμοι δεν προκαλούνται τυχαία, ούτε επειδή το θέλουν κάποιοι μανιακοί. Ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος ήταν το αποτέλεσμα της καπιταλιστικής κρίσης της δεκαετίας του '30 και των αντιθέσεων μεταξύ των ιμπεριαλιστικών χωρών για το ξαναμοίρασμα του κόσμου, που μόνο ένοπλα μπορούσαν να επιλυθούν. Ο φασισμός είναι γέννημα - θρέμμα του συστήματος, η πιο αντιδραστική μορφή διαχείρισής του. Το ιμπεριαλιστικό σύστημα γεννά τον φασισμό και τον πόλεμο.

Όταν τον Απρίλη του 1941 επιτέθηκε η ναζιστική Γερμανία και ενώ ο ελληνικός στρατός πολεμούσε τους Ιταλούς, χωρίς να έχει ακόμη ηττηθεί στρατιωτικά, δόθηκε η εντολή για συνθηκολόγηση άνευ όρων.

Με τη συνθηκολόγηση ένα τμήμα των πολιτικών δυνάμεων της πλουτοκρατίας μαζί με την τότε κυβέρνηση, αρπάζοντας τα κρατικά αποθέματα σε χρυσό εγκαταστάθηκε στη Μ. Ανατολή όπου υπό την προστασία των Βρετανών, απόντες από τον αντιστασιακό αγώνα, σχεδίαζαν πώς θα διατηρήσουν την εξουσία τους μετά τον πόλεμο. Ο βασιλιάς επίσης εγκατέλειψε τον λαό και τη χώρα και πήγε στο Λονδίνο.

Πριν φύγουν προχώρησαν στην έσχατη απανθρωπιά, παραδίδοντας στους ναζί τους κομμουνιστές και άλλους πολιτικούς κρατούμενους, που η κυβέρνηση Μεταξά είχε αρνηθεί το αίτημά τους να τους αφήσει να πολεμήσουν στην πρώτη γραμμή. Η δικτατορία τους προόριζε για τα ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης, όπως και έγινε για όσους δεν κατάφεραν να αποδράσουν.

Ένα άλλο τμήμα συνεργάστηκε ανοιχτά µε τον κατακτητή. Ήταν οι δωσίλογοι, οι ταγματασφαλίτες και οι μαυραγορίτες, που έφτιαξαν ολόκληρες περιουσίες από την εκμετάλλευση του λαού. Έστησαν μαζί με τους χιτλερικούς, και σε συνεννόηση με τους Άγγλους, τα περιβόητα "Τάγματα Ασφαλείας", για να χτυπήσουν το ΕΑΜ, στο οποίο ήταν οργανωμένη η μεγάλη πλειοψηφία του λαού. Οι βιομήχανοι, οι μεγαλέμποροι, οι τραπεζίτες στην Ελλάδα και με το κατοχικό καθεστώς συνέχιζαν να πλουτίζουν όταν ο λαός πέθαινε από την πείνα.

Ο λαός όμως είχε άλλη γνώμη. Έτσι έχουμε τη συγκρότηση της Εθνικής Αλληλεγγύης και θα ακολουθούσε ως απόρροια των αποφάσεων της Ολομέλειας  της Κ.Ε του ΚΚΕ η ίδρυση του Εργατικού ΕΑΜ (Ιούλης 1941) και του ΕΑΜ (Σεπτέμβρης 1941), και στη συνέχεια του ΕΛΑΣ, του ΕΛΑΝ, της ΕΠΟΝ, της ΟΠΛΑ, αλλά και της Αντιφασιστικής Στρατιωτικής Οργάνωσης (ΑΣΟ), που δρούσε στο εσωτερικό των στρατευμάτων της Μέσης Ανατολής.

Το ΚΚΕ βρέθηκε στην καθοδήγηση ενός μεγαλειώδους απελευθερωτικού κινήματος (ΕΑΜ) που διέθετε και τον δικό του στρατό (ΕΛΑΣ), ο οποίος όμως είχε υπαχθεί από το καλοκαίρι του 1943 στις εντολές του Βρετανικού Στρατηγείου της Μέσης Ανατολής. Ο εγχώριος κρατικός μηχανισμός ήταν αποσαθρωμένος, τα στρατεύματα Κατοχής έλεγχαν πλέον μόνο το κέντρο των μεγάλων πόλεων και κρίσιμους οδικούς άξονες. Όλα έδειχναν ότι η επερχόμενη αποχώρηση των κατοχικών στρατευμάτων θα έθετε υπό αμφισβήτηση το μέλλον της καπιταλιστικής εξουσίας στην Ελλάδα. Η διαμορφωμένη κατάσταση αποτέλεσε σήμα κινδύνου για τις εγχώριες αστικές δυνάμεις και τους διεθνείς τους συμμάχους.

Το ΚΚΕ όμως, λόγω αδυναμιών στη στρατηγική του, δεν εκτίμησε τη νέα κατάσταση στον συσχετισμό της ταξικής πάλης και δεν κατόρθωσε να συνδέσει την πάλη για την απελευθέρωση από τα κατοχικά στρατεύματα με την πάλη για την κατάκτηση της εξουσίας από το λαό. 

Η πάλη της ΕΑΜικής Αντίστασης μέχρι και την Απελευθέρωση, το ΟΧΙ του λαού μας, διδάσκει ότι κανένας συσχετισμός δυνάμεων, όσο αρνητικός κι αν εμφανίζεται δεν πρέπει να θεωρείται στάσιμος και αμετάβλητος, απρόσβλητος από τη μαζική οργανωμένη δράση του εργατικού - λαϊκού παράγοντα.

Σήμερα που καίει η φωτιά του πολέμου στην Ουκρανία και στη Μέση Ανατολή η θέση λαού και νεολαίας θα πρέπει να είναι με τη σωστή πλευρά της Ιστορίας, με τους λαούς της Παλαιστίνης και της Λιβύης, που δολοφονεί το εγκληματικό χέρι του κράτους του Ισραήλ, με τις πλάτες των ΗΠΑ και της ΕΕ. Είναι ενάντια στους ιμπεριαλιστές, τους εκμεταλλευτές του λαού, ενάντια στους πολέμους τους με θύματα τους λαούς. Το σημερινό ΟΧΙ είναι ο αγώνας για να απεμπλακεί η Ελλάδα από τους πολέμους, να κλείσουν οι ΝΑΤΟικές βάσεις του θανάτου, να γυρίσουν στην Ελλάδα οι φρεγάτες και όλα τα στρατιωτικά τμήματα που δρουν εκτός των συνόρων, να φύγει η Ελλάδα από ΝΑΤΟ - ΕΕ.

* Δημοσιογράφος-συγγραφέας

πρώτη δημοσίευση ΤΑΧΥΔΡΟΜΟΣ Μαγνησίας

Σχόλια

• Δεν υπάρχουν σχόλια για αυτό το άρθρο.

Δεν σας επιτρέπεται η υποβολή σχολίων. Παρακαλούμε συνδεθείτε.

Προηγούμενο άρθρο

Για την …τιμή των όπλων

Επόμενο άρθρο

Η Γερμανία ξαναγράφει την Ιστορία . Θα ξεχάσουμε τα ναζιστικά εγκλήματα;