Να ζήσουμε την πραγματική ζωή

Οι σελίδες κοινωνικής δικτύωσης όχι μόνο έχουν εξαπλωθεί αλλά αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι της δράσης κάθε (σχεδόν) χρήστη υπολογιστή, κινητού, τάμπλετ. Η πλειονότητα των ανθρώπων που μπαίνουν στο διαδίκτυο ασχολούνται καθημερινά με μία ή και δύο σελίδες social media.Εμείς μπορεί να ξέρουμε το facebook, το twitter και άντε να ξέρουμε το linkedin ή το tumblr, αλλά υπάρχουν δεκάδες σελίδες που αλληλοεπιδρούν.Επηρεάζουν τον κόσμο φυσικά, αφού ασχολούμαστε κατά κύριο λόγο μαζί τους. Είναι εντυπωσιακά τα νούμερα. Υπολογίζεται ότι ένας άνθρωπος σε κάθε επτά ανθρώπους έχει λογαριασμό σε σελίδα κοινωνικής δικτύωσης.

Αν θεωρήσουμε ακριβή τα στοιχεία που δίνουν οι ίδιες οι εταιρείες ιστοσελίδων κοινωνικής δικτύωσης τότε στο σύνολό τους έχουν εκατοντάδες εκατομμύρια εγγεγραμμένους και ο αριθμός αυτός συνεχίζει να μεγαλώνει γοργά. Οι αιτίες αυτής της μεγάλης διάδοσης, τουλάχιστον στις μεγαλύτερες ηλικίες πρέπει να αναζητηθούν στον τρόπο ζωής που επιβάλλει η καπιταλιστική παραγωγή, στη γενικότερη αίσθηση αποξένωσης και μοναξιάς που δημιουργεί. 

Το «Facebook» είναι ένα μονοπώλιο, μια καπιταλιστική επιχείρηση, που φτιάχτηκε και υπάρχει για να έχει κέρδη, όχι για να εξυπηρετεί ανάγκες επικοινωνίας των ανθρώπων. Αν δεν έφερνε κέρδη θα είχε μείνει μια ιδέα, μια κολεγιακή εργασία. Οι κεφαλαιοκράτες που έχουν επενδύσει σ' αυτό, βγάζουν κέρδη, δεν βάζουν κεφάλαια για να μπορεί να «δικτυώνεται» ο άλφα και ο βήτα στα πέρατα του κόσμου. Η κύρια πηγή εσόδων του «Facebook» είναι οι διαφημίσεις που πλασάρει στα εκατομμύρια των χρηστών του. Σύμφωνα με εκτιμήσεις, μεταξύ 2009 και 2011, δηλαδή μέσα στην καπιταλιστική κρίση, τα έσοδα του «Facebook» ανέβηκαν κατά 127%, φτάνοντας τα 3,8 δισ. δολάρια το 2011, με κέρδη 1,5 δισ. δολάρια. Τώρα που τείνει να κυριαρχήσει στο χώρο των μέσων κοινωνικής δικτύωσης έχει γίνει πραγματικά χρυσωρυχείο «εξόρυξης» πληροφοριών για εκατοντάδες εκατομμύρια ανθρώπους, τις οποίες πουλάει σε άλλες εταιρείες και οργανισμούς, εξασφαλίζοντας πρόσθετα μεγάλα κέρδη.

Η τεράστια ανάπτυξη της πληροφορικής και οι εφαρμογές του διαδικτύου δεν αποτελούν συλλογικό κοινωνικό αγαθό, αλλά ιδιοκτησία μονοπωλιακών ομίλων και εργαλείο - αποτελεσματικό μάλιστα - πολιτικής χειραγώγησης στα χέρια των εκμεταλλευτών αλλά και εργαλείο παρακολούθησης στα χέρια της αστικής τάξης και των μηχανισμών της. Ολοι αυτοί οι διαδικτυακοί τόποι υποτίθεται ότι προσφέρουν επικοινωνία, νέες φιλίες και επαγγελματικές επαφές, ανταλλαγή γνώσης, ζωντανή (online) υποστήριξη, διασκέδαση. Πλασάρονται ως νεωτερισμός, αξιοποιώντας το γνωστό ιδεολόγημα ότι καθετί που εμφανίζεται ως νέο είναι εξ ορισμού προοδευτικό, θετικό, χρήσιμο, έως και απαραίτητο. Ομως, αν στην πραγματικότητα οδηγούν σε μεγαλύτερη απομόνωση ή αποξένωση στον πραγματικό κόσμο, αν καναλιζάρουν τις κοινωνικές αντιδράσεις σε αποδεκτά ή διαχειρίσιμα από το σύστημα πλαίσια, αν βάζουν εμπόδια στην κοινωνική πάλη, τον αγώνα για την αλλαγή του κόσμου, τότε πρέπει να χαρακτηριστούν, όχι ως το νέο και το προοδευτικό, αλλά ως οπισθοδρόμηση με περιβολή καινοτομίας. Κι εκείνοι που λένε ότι επιδιώκουν την κοινωνική αλλαγή μέσα από δραστηριότητες στους εικονικούς κόσμους, πρέπει να παραδεχτούν ότι πρόκειται για τουλάχιστον αναποτελεσματική αν όχι αποπροσανατολιστική μέθοδο. Άραγε τα μονοπώλια που «προσφέρουν» αυτούς τους εικονικούς κόσμους τους προσφέρουν ως θερμοκήπια κοινωνικής αλλαγής και προόδου;

Ούτε αποθεώνουμε το διαδίκτυο, ούτε το υποτιμάμε.  Το διαδίκτυο το κατανοούμε σαν αστικό ΜΜΕ, αφού είναι στην ιδιοκτησία μεγάλων μονοπωλιακών ομίλων, κάτι που καθορίζει και το τι θα κυριαρχεί στο περιεχόμενό του. Το διαδίκτυο, πέρα από άλλες πλευρές και εφαρμογές που έχει, σήμερα εμπλέκεται άμεσα με την ενημέρωση και την προπαγάνδα. Το θέμα είναι προπαγάνδα και ενημέρωση από ποιον και για τα συμφέροντα ποιας τάξης. Ενα μέσο στην ιδιοκτησία της αστικής τάξης δεν μπορεί παρά να προβάλλει, να κυριαρχείται από την προβολή της αστικής ιδεολογίας και πολιτικής και τις παραλλαγές της. Για παράδειγμα, το ίδιο αντικομμουνιστικό περιεχόμενο που μπορεί να βρει κάποιος σε ένα σχολικό ή άλλο βιβλίο το βρίσκει πολύ εύκολα και στο διαδίκτυο και την ευθύνη γι' αυτό δεν την έχει ασφαλώς το διαδίκτυο αυτό καθ' αυτό, αλλά το σε ποιας τάξης τα χέρια βρίσκεται. Την αλήθεια μπορεί να τη βρει κάποιος αλλά θα πρέπει να την ψάξει αρκετά. Δε θα τη βρει ούτε στα «προτεινόμενα», ούτε στις πρώτες θέσεις των μηχανών αναζήτησης.

Παράλληλα με τον πραγματικό κόσμο, τον πιο ενδιαφέροντα και σημαντικό απ' όλους, υπάρχουν σήμερα πολλοί εικονικοί κόσμοι, μεγαλύτεροι τάχα, αλλά στην πραγματικότητα μικρόκοσμοι, με ύπαρξη δανεική και ελεγχόμενη, με περιεχόμενο που περιορίζει αντί να διευρύνει τους ορίζοντες, με χαρακτήρα που αυξάνει την αίσθηση «ξένος μέσα στο πλήθος». Κανείς δεν πρέπει να τους αγνοεί. Επηρεάζουν ήδη εκατομμύρια. Χρειάζεται ενημέρωση των παιδιών αλλά και των μεγαλύτερων, γονιών και μη. Γνώση των κινδύνων και των συνεπειών και σωστή αξιολόγηση των «ωφελημάτων». Γνώση που θα οδηγήσει στην ενημερωμένη επιλογή και πιθανότατα στην απόρριψη, κόντρα στο ρεύμα.

Σχόλια

• Δεν υπάρχουν σχόλια για αυτό το άρθρο.

Δεν σας επιτρέπεται η υποβολή σχολίων. Παρακαλούμε συνδεθείτε.

Προηγούμενο άρθρο

Κατασχέσεις, η μεγάλη επίθεση

Επόμενο άρθρο

Με τους Φώτη, Θεοφάνη, Φωτεινή και Ιορδάνη...