Του Αλέκου Χατζηκώστα *Ο Στέλιος Καζαντζίδης είχε τραγουδήσει προφητικά: «Το σύστημα είναι ένοχο/Και οι συνθήκες της ζωής/Το σύστημα είναι ένοχο/Μα δεν το δίκασε κανείς»Στις μέρες όπου τα σκάνδαλα και η σχετική συζήτηση έχει ανέβει στα ύψη και δημιουργεί πολιτικές εξελίξεις, χρειάζεται να δούμε κάποια ζητήματα βαθύτερα.Η αιτία τους βρί... Περισσότερα
Επιχείρηση «ολική ανάταξη» με μπαγιάτικα υλικά
από Η Άλλη Άποψη
Σαν έτοιμοι από καιρό, ΣΥΡΙΖΑ, ΠΑΣΟΚ και Νέα Αριστερά ξεκίνησαν από το βράδυ της περασμένης Κυριακής ακόμα πιο εντατικά τις συζητήσεις και τα παζάρια για την αναμόρφωση της σάπιας σοσιαλδημοκρατίας.
Το επίδικο είναι γνωστό, εντοπισμένο εδώ και καιρό από τα αστικά επιτελεία και επιβεβαιώθηκε πλέον και στις πρόσφατες ευρωεκλογές: Το αστικό πολιτικό σύστημα «κουτσαίνει», το παιχνίδι της δικομματικής εναλλαγής δεν βρίσκει παρτενέρ και η λαϊκή δυσαρέσκεια που εκφράζεται για την κυβέρνηση δεν μεταγγίζεται στον άλλο αστικό πόλο.
Το παλιό χρεοκοπημένο «έργο» της δοκιμασμένης σοσιαλδημοκρατίας δεν κόβει εισιτήρια, η ικανότητά της να εγκλωβίζει λαϊκές δυνάμεις στους στόχους του κεφαλαίου, της ΕΕ και του ΝΑΤΟ θέλει επειγόντως «φρεσκάρισμα».
Πίσω από τα παραπάνω, πέρα από τους ανταγωνισμούς για το ποιος θα καθίσει στο τιμόνι στο κάρο της σοσιαλδημοκρατίας, προβάλλουν καθαρά τα μεγάλα, βαθύτερα ζόρια με τα οποία είναι αντιμέτωπο το αστικό πολιτικό σύστημα.
Πέρα από την κυβερνητική φθορά όλων των παραπάνω δυνάμεων, αυτά έχουν να κάνουν με την ίδια τη στρατηγική σύμπλευση των αστικών πολιτικών δυνάμεων, αφού η ομοφωνία τους αποτελεί «αναγκαία συνθήκη» για τα συμφέροντα της αστικής τάξης, ιδιαίτερα στις σημερινές συνθήκες (νέα οικονομική κρίση προ των πυλών, προσπάθεια διεξόδου μέσω της πολεμικής οικονομίας, κλιμάκωση του ιμπεριαλιστικού πολέμου και συνολικά των ανταγωνισμών και στο εσωτερικό της ΕΕ).
Αυτήν τη στρατηγική σύγκλιση προσπαθούν να κρύψουν κάτω από ψευτοκαβγάδες και κάλπικες διαχωριστικές γραμμές. Οπως φάνηκε όμως και από τις ευρωεκλογές, το έργο δεν κόβει εισιτήρια. Η λεγόμενη «κεντροαριστερά» δυσκολεύεται πολύ να γίνει υποδοχέας της λαϊκής δυσαρέσκειας και να μετατραπεί σε κυβερνητική εναλλακτική για το κεφάλαιο. Αντίθετα, χάνει εκλογική δύναμη, όπως και η κυβέρνηση της ΝΔ.
Καμία «λαϊκή ανάγκη» και καμιά «ελπίδα» δεν υπάρχει βέβαια στην ξαναζεσταμένη σούπα αυταπατών περί «φιλολαϊκής» διαχείρισης της ΕΕ και του συστήματος, που την έχει πληρώσει ακριβά πολλές φορές ο λαός. Και τίποτα παραπάνω από μια «ξαναζεσταμένη σούπα» αυταπατών και της λογικής του δήθεν «μικρότερου κακού», που οδηγεί τον λαό από το κακό στο χειρότερο, δεν έχουν να παρουσιάσουν οι δυνάμεις αυτές.
Ο λαός εξάλλου δεν έχει ανάγκη από νέες παγίδες εγκλωβισμού, αλλά από στήριγμα στον δικό του αγώνα, που χρειάζεται τώρα να δυναμώσει απέναντι σε όλους αυτούς, για να δυναμώνει η προοπτική μιας πραγματικά φιλολαϊκής ανατροπής.