Συνταγματική αναθεώρηση: Αποκαλυπτήρια για τις αντιδραστικές στοχεύσεις

Μπορεί η συζήτηση για τα άρθρα να ακολούθησε λίγο - πολύ τη δομή του συνταγματικού κειμένου, όμως οι βασικές στοχεύσεις διέτρεχαν κάθε συζήτηση: Για την περαιτέρω θωράκιση του αστικού κράτους και την εξασφάλιση της πολιτικής σταθερότητας, την αποτελεσματικότερη στήριξη της οικονομίας, την ακόμα μεγαλύτερη ένταση της καταστολής απέναντι στο εργατικό - λαϊκό κίνημα.

Παρά τους υψηλούς - άσφαιρους - προεκλογικούς τόνους, δεν μπόρεσε να κρυφτεί ότι σε αυτούς τους στόχους συναινούν και τα υπόλοιπα κόμματα. Μοιράζονται την ίδια αγωνία για την ανάγκη «αποκατάστασης του κύρους του κράτους και των θεσμών του», και όσοι συμμετείχαν στη συζήτηση και όσοι εμφανίζονται ως «σωτήρες» περιμένοντας να αναλάβουν κυβερνητικές θέσεις.

Είναι χαρακτηριστική η τοποθέτηση του εισηγητή της ΝΔ, Ευ. Στυλιανίδη, στο τέλος της συζήτησης για την αναθεώρηση του άρθρου 16: «Εγώ συνυπογράφω ό,τι είπαν οι εισηγητές του ΠΑΣΟΚ. Θέλουν μη κερδοσκοπικό; Μη κερδοσκοπικό. (...) Αρκεί να αλλάξουμε τη συγκεκριμένη διάταξη. Είναι σημαντική πρόοδος, λοιπόν, αυτό που συντελέστηκε στη σημερινή Επιτροπή».

Γιατί τελικά διαγκωνίζονται με την κυβέρνηση της ΝΔ για το ποιος είναι ο καταλληλότερος να υπηρετήσει τις στρατηγικές στοχεύσεις του κεφαλαίου, των επιχειρηματικών ομίλων, και ταυτόχρονα να εξασφαλίσει τη συναίνεση, την υποταγή του λαού σε αυτούς τους στόχους. Ενώ σε ορισμένα άρθρα, όπως το 89 για την ευθύνη υπουργών, φάνηκαν ορισμένες διαφοροποιήσεις και εντός της ΝΔ.

Στο επίκεντρο της συζήτησης στην Επιτροπή για τη Συνταγματική Αναθεώρηση βρέθηκε η πιο αποτελεσματική προσαρμογή του κράτους στις σύγχρονες συνθήκες, τόσο από τη σκοπιά της ενίσχυσης του επιτελικού του χαρακτήρα, για ένα κράτος πιο γρήγορο, ευέλικτο και αποτελεσματικό στη στήριξη των στρατηγικών σχεδιασμών του κεφαλαίου, όσο και στην αντιμετώπιση, στην ενσωμάτωση της εργατικής - λαϊκής αμφισβήτησης.

Ο στόχος αυτός, μαζί με την εξασφάλιση της απαραίτητης για το σύστημα πολιτικής σταθερότητας και με το βλέμμα στραμμένο μετά τις εκλογές, αποτυπώνεται στις προτάσεις τόσο της ΝΔ όσο και των άλλων κομμάτων. Διαπερνά σειρά άρθρων, από τις αλλαγές στο εκλογικό σύστημα, στην ανάδειξη της ηγεσίας της Δικαιοσύνης και των «ανεξάρτητων αρχών» και την εκλογή του Προέδρου της Δημοκρατίας, μέχρι την προσπάθεια διαμόρφωσης ακόμα πιο «πειθαρχημένων» δημοσίων υπαλλήλων, ανοίγοντας τον δρόμο για την κατάργηση της μονιμότητας μέσω της διαδικασίας της «αξιολόγησης», τις παρεμβάσεις στις αρμοδιότητες του αστικού κράτους και την ενίσχυση του ρόλου της Τοπικής Διοίκησης.

Με επίκεντρο δε ειδικά τη συζήτηση για το άρθρο 86, περί ευθύνης υπουργών, όλα τα κόμματα ανέδειξαν τη διαφθορά ως την πηγή και όχι το σύμπτωμα της σήψης που αναβλύζει από όλους τους πόρους αυτού του συστήματος. Στη συζήτηση αποτυπώθηκε η προσπάθεια να αντιμετωπιστεί η «βαθιά κρίση εμπιστοσύνης μεταξύ πολιτών και πολιτικών που διαπερνά όλες τις δυτικές δημοκρατίες». γιατί - όπως το έθεσε η Ντ. Μπακογιάννη - «πάνω σ' αυτές τις ρωγμές οικοδομούν οι λαϊκιστές απανταχού το απλουστευτικό αφήγημα της σύγκρουσης ανάμεσα στη δήθεν ελίτ και στον λαό, υπονομεύοντας την εμπιστοσύνη στους δημοκρατικούς θεσμούς».

Σε αυτήν την κατεύθυνση, στη συζήτηση για την εκλογή της ηγεσίας της Δικαιοσύνης και των «ανεξάρτητων αρχών» αποκαλύφθηκε η προσπάθεια όλων των κομμάτων να αναστηλώσουν το κύρος της Δικαιοσύνης και του «κράτους δικαίου της ΕΕ», να μην αποκαλυφθεί ότι το νομοθετικό πλαίσιο και η αστική Δικαιοσύνη όχι μόνο δεν καταδικάζουν, αντίθετα αθωώνουν τον μεγάλο ένοχο της επίθεσης στα δικαιώματα και στις ανάγκες του λαού. Να ενισχύσουν τον ρόλο της αστικής Δικαιοσύνης και των «ανεξάρτητων αρχών» ως «θεσμικών αντίβαρων» στην κυβερνητική πλειοψηφία, για να μην αποκαλύπτεται ότι αποτελούν στηρίγματα της δικτατορίας του κεφαλαίου.

Αντίστοιχα, στη συζήτηση για τη μονιμότητα των δημοσίων υπαλλήλων οι βουλευτές του ΚΚΕ ανέδειξαν ότι παρά τις επιμέρους διαφορές, όλες οι προηγούμενες κυβερνήσεις διατήρησαν την απαράδεκτη πρόβλεψη για την απαγόρευση της μονιμοποίησης των συμβασιούχων. Στην προηγούμενη αναθεώρηση, το 2019, επί κυβέρνησης Τσίπρα, και στη συνέχεια επί ΝΔ, απέρριψαν την πρόταση 140 και πλέον συνδικαλιστικών οργανώσεων, Ομοσπονδιών, Σωματείων του Δημοσίου που κατέθεσε το ΚΚΕ προκειμένου να αρθεί η απαγόρευση της μετατροπής των συμβάσεων ορισμένου χρόνου σε αορίστου. Αντίστοιχα, όλες οι κυβερνήσεις προώθησαν την απαράδεκτη διαδικασία της «αξιολόγησης» με κριτήριο τις ανάγκες και τα συμφέροντα των επιχειρηματικών ομίλων, τη ζυγαριά του «κόστους - οφέλους» της ΕΕ. Πριν από την πρόταση της ΝΔ η κυβέρνηση Τσίπρα ενίσχυσε το αντιδραστικό πλαίσιο της «αξιολόγησης», με νόμο που ήταν και προαπαιτούμενο του τρίτου μνημονίου και γι' αυτό άλλωστε ψηφίστηκε από όλα τα κόμματα, και μάλιστα με τροπολογία αποκλείονταν εντελώς από τις θέσεις ευθύνης όσοι υπάλληλοι συμμετείχαν στην απεργία - αποχή που είχε κηρύξει τότε η ΑΔΕΔΥ ενάντια στην «αξιολόγηση».

Μέσα από τη συζήτηση για τη συνταγματική αναθεώρηση αναδείχθηκε όμως και η ουσιαστική συναίνεση στην ανάγκη αποτελεσματικότερης στήριξης της καπιταλιστικής οικονομίας, με βάση τις σχετικές κατευθύνσεις της ΕΕ.

Συναίνεση που αποτυπώθηκε στα άρθρα για τα οποία δεν άνοιξε η συζήτηση στην Επιτροπή, όπως το 107 για τη φοροασυλία του εφοπλιστικού κεφαλαίου και το 28 που προβλέπει την υπεροχή του διεθνούς και ευρωενωσιακού Δικαίου, και άρα των σχετικών κατευθύνσεων, αφού όπως ειπώθηκε στην Επιτροπή «οι ευρωπαϊκές Συνθήκες δεσμεύουν τα κράτη - μέλη, υπερβαίνοντας τα εθνικά Συντάγματα, και οι δεσμεύσεις που αναλαμβάνει η κάθε χώρα του κοινού νομίσματος σε ό,τι αφορά τους δημοσιονομικούς κανόνες είναι εξαιρετικά ισχυρές». Μόνο το ΚΚΕ ζήτησε την κατάργησή τους.

Αλλά και στα άρθρα 78 και 79, που προβλέπουν τη θέσπιση επιπλέον φοροαπαλλαγών μέσω «σταθερής φορολογίας στις στρατηγικές επενδύσεις», όπως και τη συνταγματική κατοχύρωση του γνωστού κόφτη της «δημοσιονομικής ισορροπίας», στο όνομα της οποίας όλες οι κυβερνήσεις στην Ελλάδα και στην ΕΕ τσακίζουν τα εργατικά - λαϊκά δικαιώματα. Γι' αυτό άλλωστε και βασικός λόγος για την κυβέρνηση της ΝΔ προκειμένου να αιτιολογήσει την πρότασή της ήταν ότι οι μισθοί πρέπει να εντάσσονται στο πλαίσιο των «αντοχών της οικονομίας». Δεν είναι κάτι καινούργιο αυτό. Θεσμοθετεί δηλαδή συνταγματικά η ΝΔ όσα προβλέπει η νομοθεσία της συγκυβέρνησης ΝΔ - ΠΑΣΟΚ αρχικά και της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ στη συνέχεια, για τον προσδιορισμό του κατώτατου μισθού με Υπουργική Απόφαση, στο πλαίσιο της «αντοχής της οικονομίας».

Αντίστοιχα, τη στήριξη της καπιταλιστικής οικονομίας και της κερδοφορίας των ομίλων αφορούν και οι αλλαγές στο άρθρο 17, με τις προσθήκες για την «προστασία της περιουσίας» και τον «μεταφερόμενο συντελεστή δόμησης», σε μια προσπάθεια να «ξεμπερδεύει» το αστικό κράτος με αντιφατικές δικαστικές αποφάσεις που μπορεί να δυσκολεύουν επιχειρηματικά σχέδια, αλλά και το άρθρο 24, ώστε να κατοχυρωθούν συνταγματικά οι στόχοι της «πράσινης μετάβασης», όπου και μέσα από τη συζήτηση αποκαλύφθηκε - παρά τις προεκλογικές διαφοροποιήσεις - η ουσιαστική σύγκλιση των αστικών κομμάτων.

Βασική τομή στη συνταγματική αναθεώρηση επιχειρείται μέσα από το άρθρο 29, παρά την προσπάθεια να υποβαθμιστεί η σημασία του, αφού επιχειρήθηκε να επικεντρωθεί η συζήτηση σε μια «ρουσφετολογική» αντιπαράθεση, ώστε να μην αποκαλυφθεί η επιδίωξη να θεσμοθετηθεί συνταγματικά η αντιδραστική νομοθεσία που έχει χτιστεί από όλες τις κυβερνήσεις και ανοίγει τον δρόμο για ακόμα μεγαλύτερο έλεγχο και παρέμβαση στο εσωτερικό των κομμάτων.

Ενώ και η προωθούμενη ενίσχυση του ρόλου του Ανώτατου Ειδικού Δικαστηρίου και εν είδει «συνταγματικού δικαστηρίου» δεν επιδιώκεται μόνο για την ταχύτερη και αποτελεσματικότερη προσαρμογή της νομοθεσίας και των δικαστικών αποφάσεων στους στρατηγικούς στόχους του κεφαλαίου, αλλά και για τη διαμόρφωση της υποδομής για τον έλεγχο στο εσωτερικό των κομμάτων, με την ανάθεση σε αυτό της έγκρισης για τη συμμετοχή των κομμάτων στις εκλογές, αρμοδιότητα που είχε ο Αρειος Πάγος και το ΑΕΔ δίκαζε μόνο ενστάσεις επί του αποτελέσματος των εκλογών.

Οπως σημείωσε και ο Γ. Γκιόκας, γενικός εισηγητής του ΚΚΕ στην Επιτροπή Συνταγματικής Αναθεώρησης: «Είναι προφανές ότι με τις προτάσεις σας δεν θέλετε να αντιμετωπίσετε τέτοια φαινόμενα σήψης που υπάρχουν στο αστικό πολιτικό σύστημα, που είναι σύμφυτα με τον τρόπο λειτουργίας των δικών σας κομμάτων, των αστικών κομμάτων, και είναι σε τελική ανάλυση και φαινόμενα κατ' εικόνα και καθ' ομοίωση του συστήματος το οποίο υπηρετείτε.

Πού στοχεύετε λοιπόν; Θέλετε να φτιάξετε ένα συνταγματικό πλαίσιο που στο όνομα δήθεν της δημοκρατικής λειτουργίας των κομμάτων, όπως εσείς θα την εννοείτε και θα την ορίζετε, θα τίθενται περιορισμοί στη δράση τους, ακόμη και απαγορεύσεις στην ίδια τους την εκλογική συμμετοχή. Και επειδή δεν είναι δυνατόν αυτοί οι περιορισμοί να αφορούν τον εαυτό σας, τα κόμματα δηλαδή που υπηρετούν και υπερασπίζονται το σημερινό βάρβαρο σύστημα, η στόχευση θα αφορά εκείνους που το αμφισβητούν και το αντιπαλεύουν, όπως είναι το ΚΚΕ.

Θέλετε, λοιπόν, ένα αντιδραστικό συνταγματικό πλαίσιο έτοιμο για κάθε χρήση (...)».

Και στη συζήτηση στην Επιτροπή οι παρεμβάσεις των βουλευτών του ΚΚΕ δεν περιορίστηκαν στην κριτική της συνταγματικής αναθεώρησης αλλά αποκάλυψαν τις πραγματικές στοχεύσεις, στις οποίες συναινούν τα υπόλοιπα κόμματα, με το βλέμμα στραμμένο στην επόμενη μέρα των εκλογών.

Ανέδειξαν το πραγματικό δίλημμα: Από τη μια, για να κερδίσει το κεφάλαιο, η ενορχηστρωμένη επίθεση στις ανάγκες και στα δικαιώματα του εργαζόμενου λαού, η προσπάθεια είτε να στοιχηθεί κάτω από την ομπρέλα του «εθνικού συμφέροντος», με τους επικίνδυνους σχεδιασμούς της αστικής τάξης, είτε να τους παρακολουθεί και να τους αποδέχεται παθητικά.

Και από την άλλη η πρόταση εξουσίας του ΚΚΕ, όπου ο εργαζόμενος λαός είναι πραγματικά πρωταγωνιστής των εξελίξεων.

Με την εργατική τάξη να έχει στα χέρια της την εξουσία, με το εργατικό κράτος και το Σύνταγμά του να στηρίζουν την παραγωγή με στόχο τη διευρυνόμενη κάλυψη των κοινωνικών αναγκών, την υπεράσπιση των κοινωνικών δικαιωμάτων στην εργασία, στην Εκπαίδευση, στην Ενέργεια, στην Υγεία, στο νερό, στη στέγαση, να συμβάλλουν και να προϋποθέτουν τον πρωταγωνιστικό ρόλο των εργαζομένων στη λήψη και στον έλεγχο των αποφάσεων μέσα από τους θεσμούς της εργατικής εξουσίας και την ανάγκη ρήξης, την επαναστατική ανατροπή για να υπάρξουν βαθιές αλλαγές και ανώτερη οργάνωση της ζωής της κοινωνίας.

Σχόλια

• Δεν υπάρχουν σχόλια για αυτό το άρθρο.

Δεν σας επιτρέπεται η υποβολή σχολίων. Παρακαλούμε συνδεθείτε.

Προηγούμενο άρθρο

Ποιο είναι τελικά το πραγματικό κράτος;

Επόμενο άρθρο

Κύπρο: Νέα σχέδια διχοτόμησης με «σφραγίδα» ΝΑΤΟ και δύο «ίσα» κρατίδια